Εχουμε πόλεμο σου λέω…

Το καιρό αυτό..το ένα έφερε το άλλο…και μη στα πολυλογώ..βούτηξα στο ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο για τα καλά. Η μεγάλη μου έκπληξη ήταν οτι υπάρχουν πολλά ηλεκτρονικά καταθετήρια σε διάφορες ηλεκτρονικές βολτες..απίστευτα αποτυπώματα…λόγια..εκθέσεις ολόκληρες..φωτογραφίες..αρχεία παρατημένα μισά σε κάποιο δίσκο..και ο,τι άλλο θες που ξετυλίγουν την ιστορία της ζωής σου. Είναι απίστευτο πώς μπορείς να συλλέξεις μια περσινή σου εικόνα..μια προπέρσινη και ο,τι άλλο θες..και πόσο μάλλον αν σαν εμένα την ηλεκτρονική καταθέτεις από blog σε blog..και από σελίδα σε σελίδα ο,τι σου κατέβει από το μυαλό..ιδίως αν φημίζεται κανείς..ονόματα δε λέμε οικογένειες δε θίγουμε ..για την πολυλογία του…

Το ένα έφερε το άλλο που λες..και ένα ερώτημα..τι γινόταν εκείνο το Σεπτέμβρη του 2011 τέτοια εποχή…τι γινόταν το 2010..το 2009….πήγανε μία απίστευτη βόλτα τις αναμνήσεις μου..κι εγώ που έχω μία μνήμη βαρέων βαρών..συνδιάζοντας τα ηλεκτρονικά μου αποτυπώματα..με γέυσεις..με μυρωδιές..με μουδιάσματα καρδιάς και ο,τι άλλο θες..έκανα ένα τεράστιο ταξίδι αυτές τις μέρες μοιρασμένο…ανάμεσα στις ώρες της δουλειάς μου..τις ώρες του ύπνου..κάπου εκεί σε αυτό που λένε ελέυθερο χρόνο.. Πάντρεψα το τωρινό χρόνο με εκείνον…και γέμισα το σπίτι…τα συρτάρια..τον υπολογιστή..τις ντουλάπες..το μπαλκόνι και ο,τι άλλο θες..με εικόνες από το παρελθόν…με στιγμές…με γέλια..δάκρυα..χαρές λύπες..κτλ..  Κάποτε μπορεί να δείλιαζα για αυτό το εγχείρημα..Ο τρόμος να πεις οτι τόσο καιρό μπορεί και να μην έκανες τίποτα το φαμφαρώδες…τίποτα το φοβερό…ο τρόμος της στασιμότητας…του έτσι ήταν και πέρσι..έτσι και φέτος.. όλα αυτά μπορεί σε κάποια άλλη εποχή να με πάγωναν και να με απογοήτευαν..

Τώρα κοιτάζοντας τι γινόταν μια τέτοια μέρα..ας πούμε…έβαλα τα γέλια. Οχι γιατι αναιρώ όσα έγραψα…αλλά γιατί απλά δεν αναιρούνται! Γιατί έτσι είναι..γιατί κάποια πράγματα τα βλέπεις από νωρίς. Ξέρεις. Μπορεί να μην ξέρεις πότε πρέπει να πάψεις να προσπαθείς..αλλά ξέρεις οτι προσπαθείς πολύ…οτι παραπροσπαθείς..  Αυτό που ζουμε είναι ενας πόλεμος με τον εαυτο μας….θα συμφωνήσω με τη φίλη. Ναι..πολεμάμε με νύχια και με δόντια..τον ίδιο μας τον εαυτό…χωρίς να ξέρουμε αν το να νικήσουμε και να κερδίσουμε ένα νέο έδαφος θα μας φέρει ευτυχία..ή τη δυστυχία του εδάφους που χάσαμε..και τόσο καιρό κουβαλούσαμε. Ετσι και εδώ..φοβόμαστε..στο χρόνο που περνά να δούμε αν πρέπει να πολεμάμε..αν πρέπει να κουβαλάμε τα ίδια…αν πρέπει να κερδίσουμε κάτι άλλο..να γίνουμε άλλοι…να από όλα..

Παράξενη η αίσθηση του χρόνου λοιπόν…του πολέμου μας. Παράξενο να γυρνάς πίσω..και να βλέπεις οτι κρατάς γερά κάποιες αξίες..οτι δεν πετάς εύκολα πράγματα που σε ενοχλούν…οτι περνά ο χρόνος και τα έχεις ακόμα σημάδια πάνω σου..παρά το γεγονός οτι έχεις εντοπίσει οτι λερώνουν την ευτυχία σου. Παράξενο να επιμένεις σε ανθρώπους..που απο την αρχή ήξερες οτι δε σου ταιριάζουν..να μένεις σε δουλειές..που δεν σε ευχαριστούν και να σου το ηλεκτρονικό άλμπουμ του χρονου να σου λέει..κοίτα έμεινες..κοίτα και πάλι στεναχωριέσαι και πιο βαθειά ίσως για εκείνον ή εκείνο που δεν άφησες χρόνο πριν..ή χρόνους πριν… Και έρχεται και η ισορροπία του χρόνου που σου λέει..κοίτα..πώς κατάφερες με τόσα που έγιναν να κρατήσεις τις σχέσεις σου..να μην βάλεις σε mute την πολυλογία σου…να συνεχίζεις να ονειρεύεσαι να γίνεις κάτι άλλο..να βλέπεις και να χειροκροτείς τον εαυτό σου που έκανε ένα βήμα μικρό μεν..αλλά το έκανε και αυτό στο πέρασμα του χρόνου αρκεί για να σου δείξει οτι είσαι μαχητής και όχι δραπέτης!

Στο χρόνο που περνά..διακρίνω πιο έντονα τον πόλεμο στην ψυχή μας…στον προσωπικό μας πόλεμο… Στα στρατηγικά μας σχέδια που βάζουμε νομίζοντας οτι έτσι θα λυθούνε όλα…στην αγωνία μας μήπως αποτύχουμε…στο έδαφος που παλεύουμε να κερδίσουμε χωρίς να ξέρουμε αν θα μας κάνει ευτυχισμένους στο έδαφος για το οποίο πολεμάμε αν και ίσως είναι πολυ καλύτερα να το χάσουμε και να σου ο χρόνος να μαζεύει αυτά τα αποτυπώματα και να σου εσύ και εγώ να προσπαθούμε να καταλάβουμε πού φτάσαμε τι κερδίσαμε..τι γίναμε τι αφήσαμε και αν έπρεπε..και να σου οι απογοητεύσεις για όσα και όσους δεν καταφέραμε να κερδίσουμε και να σου τα παράπονα και τα μαστίγια και το στήσιμο στον τοίχο τον αόρατο της ψυχής εκείνον που πονάει περισσότερο..

Στοπ! Ναι έχουμε πόλεμο σου λέω. Μα να αποφάσισε να δεις σε ποιο μέτωπο θα σταθείς. Δες πού πρέπει να επικρατήσει η ειρήνη..ποιους στρατιώτες θα πάρεις από το ένα μέτωπο και θα τους πας κάπου αλλού και ποιους θα γυρίσεις στο σπίτι τους. Ασε το χρόνο να διδάξει και όχι να τιμωρεί. Ασε το χρόνο να φωτίσει τον όμορφο δρόμο που έχεις κάνει και άσε τις αναμνήσεις απλά να σου υπενθυμίσουν πως ο,τι έζησες είτε τέλειωσε είτε συνεχίζει..το έζησες έτσι όπως το έζησες για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο..Μακριά από ενοχές και παράπονα και ζουμιά αποτυχίας. Ο πόλεμος αυτός δε ζυγίζεται από νίκες και ήττες.

Advertisements