do you hear this cry for love…

Σε ένα μπαλκόνι μία αγάπη του Οκτώβρη του 2011 αγκαλιάζεται με αέρα γεμάτο αρμύρα ενός χανιώτικου λιμανιού. Είναι η τελευταία φορά ή η πρώτη αναρωτιέται εκείνο το κλικ… Οποια και να ναι έχει αυτό που θες να βλέπεις σε τέτοιες στιγμές. Και έτσι ο κλέφτης εγώ που δε χορταίνω από ανθρώπινες στιγμές..κλεμμένες ή μη σε ένα τυχαίο βολτάκι σηκώνω τα μάτια και μετά τη cannon. Παραβίαση προσωπικών στιγμών vs αληθινή στιγμή ευτυχίας που αξίζει να καταγραφεί.  Και υπάρχει ένα τραγούδι που μου θύμισε εκείνη τη στιγμή και μια βουτιά σε έναν φάκελο με σωσίβιο στο τιτανικό του western digital μου την ξανα έφερε στην επιφάνεια.

Θυμάμαι, είπα στη φωτογραφία. Θυμάμαι τι σκέφτηκα όταν σε είδα. Θυμάμαι τι είπα οτι θα κάνω με σένα. Ησουν ιδανική για μια ιστορία δανεική. Αλλά να σε έφαγε ο χρόνος..και μου σκούριασες και δε σε ανέβασα ποτέ. Σκουριάζουν και τα άτιμα τα κλικς αν τα αφήνεις στην άκρη. Ομως να..ένας Οκτώβρης του 2012 έφερε έναν Οκτώβρη του 2011 σταθμό…σε έφερε εκεί να αναβοσβήνεις όπως κάτι παλιές βραδινές ταμπέλες μες στη νύχτα εκείνες με τα πολύχρωμα φωτάκια..κάτι σαν φώτα από μοτέλ.. Ναι από μοτέλ. Από ξενοδοχείο έστω. Μου ταιριάζει στο στόρυ…

Θα σου βάλω το τραγούδι να παίζει. Πόσο μα πόσο μου αρέσει αυτός ο ρυθμός. Κάτι η δέκατη εντολή που έτσι κι αλλιώς λάτρευα…κάτι η επιλογή ενός απίστευτα όμορφου τραγουδιού…έρχονται να δέσουν με μια χανιώτικη ερωτική στιγμή κλεμμένη.  Κι η αναζήτηση αυτή που εμπνέει η φωτογραφία..που ψάχνουν οι στίχοι..το διαχρονικό ερώτημα αν αξίζει και τι….το ψεύτικο μέσα στο αληθινό και τούμπαλιν….ένα πώς θα πρεπε να είναι και πώς είναι…..και ένα the end όχι πάντα happy end…αλλά ποιος ξέρει…κανείς δεν ξέρει…Το τέλος είναι για τους παραιτημένους και τους δειλούς.  Η αγάπη..ο έρωτας γεννάνε τις πιο όμορφες ιστορίες..από αυτές που καθηλώνουν το θεατή..ακροατή..αναγνώστη..  Το δυνατό εκείνο συναίσθημα που μπορεί να σε κάνει άκαρδο..εγωιστή..δολοφόνο…ή το εντελώς το αντίθετο που θα σε γεμίσει από αγάπη..και αισιοδοξία..και θα σε ντοπάρει…για να πεις σαν ένας αλλος Τζακ Νίκολσον στο Καλύτερα δε γίνεται..ένα απίθανο φρασάκι «Με κάνεις να θέλω να γίνομαι καλύτερος»…

Αξίζει..και το δάκρυ ακόμα αξίζει..

Advertisements