τιποτα δεν ειναι οπως μοιαζει

η Δευτέρα δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς…και ως Δευτέρα ποτέ δεν είναι ωραία.. Μπορεί να με έχεις πείσει οτι όσο έχεις δουλειά είσαι τυχερή…αλλά δε με πείθεις ή δε με ψήνεις καλύτερα να έχω και το καλύτερο διαθεσάκι…δυσκολάκι σου λέω.. Ενα αυτοκίνητο για lifting..ένας WD μετέωρος..μία βραχνάδα επίμονη και ένα μυαλό ιδιαιτέρως μπερδεμένο σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης χωρίς να έχει σημάνει ακόμα το συναγερμό. Περίοδος ανακατασκευής..αναπροσαρμογής..αποδοχής…συμβιβασμού και τάσης ανατροπής…άντε να παντρευτούνε όλα αυτά μαζί. Οι ώρες στο γραφείο..σαν το ενοχλητικό ενός κουστουμιού..μιας γραβάτας που πνίγει ενδεχομένως..ενός στενού παπουτσιού που όσο ωραίο και να είναι και φαινομενικά να σου ταιριάζει..σε έχει πληγώσει.   Πληγώσει…ωραία λέξη κάπου μου ταιριάζει το ξέρω..είμαι σίγουρη…Δε βαριέσαι..ας είναι που λέμε και στο νησί..

Ελα όμως που το Δευτεράκι το ενοχλητικό..το παραπονεμένο..μπορεί να σου κάνει ένα τέλειο φινάλε και να σε φτιάξει σταδιακά..και να πεις ρε…χέστηκα για όλα τα άλλα και τους άλλους!  Μια γέφυρα κάπου στην Κηφισίας…στο Χαλάνδρι…φρέσκια…φτιάχτηκε με ένα δάκρυ από έναν πατέρα…. και έκανε την εκκίνηση στο διαφορετικό απόγευμα..Εκεί ψηλά λουλούδια δεμένα και ένας Ελύτης που φέρνει δάκρυ. Δε θα σου μοιραστώ κάτι άλλο. Αλλά να..ένα στα κομμάτια όλοι και όλα …να μαστε καλά μόνο..ήρθε να ακουμπήσει σαν χάδι σε ένα απόγευμα θλιμμένο και νευριασμένο όσο δεν πάει…

Στο σπίτι…ένα αγγελάκι με κερδίζει στο Σκορ 4. Και στο Μάντεψε ποιος αγαπημένο μου παιχνίδι..τα μάτια του παίρνουν φωτιά.. Ενας μπόμπιρας πάει γρήγορα στο δρόμο..επειδή τα παπούτσια του τα καινούρια πάνε γρήγορα..μια χαρακιά στο δρόμο..μια λακκούβα είναι για εκείνον ολόκληρη ιστορία…και το συνεργείο που πήρε το αυτοκίνητό μου..για εκείνον είναι μία από τις πιο ωραίες ιστορίες..  Ισάδα..μικρή…μου λέω. Ισάδα…ήρθες στα ίσα σου τέλος..

Στο σπίτι…έρχεται e-mail που με έκανε να χοροπηδήσω από τη χαρά μου. Τελικά οι προσπάθειες δεν πάνε χαμένες οι αλλαγές γίνονται αλλά θέλουν χρόνο..και το μάθημα της ζωής έρχεται να πει οτι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται ακόμα και ένα κακόκεφο και κακόκαιρο..Δευτεράκι… Και τότε..ένα γράμμα που δεν είχα δει…από έναν κύριο που γνώρισα κάπου τυχαία…με κάνει να βουρκώνω από χαρά.. Ενα απλό ευχαριστώ..για κάτι που θεωρούσα οτι είναι ένα τίποτα με κάνει να αισθάνομαι πολύ περήφανη για την Canon μου. Ενα ευχαριστώ συγκίνησης από έναν άγνωστο είναι ομορφότερο και από εναν γνωστό τελικά που σπανίζει να στο λέει μην και πατήσει κάτω κανά εγωισμό και πάθει τίποτα και τσαλακωθεί…

Δεσμεύομαι κυρ Σταμάτη μου γλυκέ …οτι σε λίγο καιρό θα έχεις τη δική σου όμορφη ιστορία εδώ μέσα…ή ίσως και κάπου αλλού… και μιας και είπα οτι δεν το λέμε συχνα εμείς οι φοβεροί τύποι..εγώ θα στο πω..σε ευχαριστώ.. Για κάτι τέτοιους Σταμάτηδες..θέλω να αλλάξω τον κόσμο μου..για να βάλω ένα μικρό λιθαράκι στον κόσμο μας..

Advertisements