No surprises…

Οι radiohead στα αυτιά κάνουν το ασφυκτικό βαγόνι ένα διαστημόπλοιο, είμαι σίγουρη σε λίγο θα δούμε τους πρώτους πλανήτες. Στο κάτω κάτω έτσι έκανε κι εκείνος ο μικρούλης πρίγκιπας..  ανακάλυπτε νέους ανθρώπους πλανήτες. Ο καθένας μας με μια δικιά του ή μη τροχιά, δορυφόρος ή όχι κάποιου αλλού…φωτεινός ή μη ..με νερό ή αέρα με έλλειψη βαρύτητας ή όχι…Σε κάθε στάση πλανήτες μπαίνουν και βγαίνουν …τους βλέπεις θυμωμένους μουτρωμενους με κρατήρες …άλλους τους βλέπεις πιο αισιόδοξους στο δευτεράκι ..με δακτύλιους θετικής αύρας γύρω τους.. τόσες ψυχές…αν έβαζες από ένα συννεφάκι σκέψης πάνω τους πόσα διαφορετικά σκεψάκια θα ταξίδευαν στο διάστημα της αναμονής αυτής…Άραγε …σκέφτομαι πώς να ναι ο δικός μου πλανήτης…τι όνομα να χει…και άραγε θα έχει κανέναν χρωματιστό δακτύλιο ή θα ναι αφιλόξενος και ψυχρός;

Πώς μας κάνανε όλοι…γίναμε οι διαφορετικοί πλανήτες οι μακρινοί…κανείς δεν ταξιδεύει εύκολα στον άλλον…μην κοιτάς το φιλο μου…ένα τριαντάφυλλο προσπαθούσε να ξεχάσει και τζίφος.. όλοι εμείς όμως σα να χάσαμε εκείνα τα ωραία κίνητρα μας…που μας καναν να θέλουμε να εξερευνησουμε…να ακολουθήσουμε για λίγο τροχιές άλλες να δούμε λίγο το χρώμα που αφήνει ο καθένας μας…να παίξουμε με χοροποδηχτά στο κενό δίνοντας το οκ στην έλλειψη βαρύτητας των προβλημάτων μας ή άλλες φορές αναζητώντας τους πλανήτες εκείνους που θα δίναν την κατάλληλη βαρύτητα στο οτιδήποτε…

Πλανήτες γύρω μας σε τυχερά βαγόνια διαστημόπλοια αλλά κανείς δε φτανει κανέναν…κι ένα σύμπαν ατομικό…για τον καθένα και μονόπλευρο..Μάθαμε να μην ψάχνουμε τυχερά αστέρια..μαγικές διαδρομές που θα μας βγάλουν ακόμα και εκτός τροχιάς.. Λες και αν βγούμε από την τροχιά μας λίγο..θα καταστραφούμε…Το να γράψεις λίγο διαφορετικά αυτήν την ιστορία και να φτάσεις πιο κοντά σε άλλον πλανήτη θα καταστρέψει οτιδήποτε στοχεύεις..

Ανθρωποι πλανήτες..με βαλίτσες από κάποιο αεροδρόμιο από κάποιο ταξίδι..έρχονται μαγκωμένοι ή γελαστοί…Ο ίδιος τόπος έκανε κάποιους να περιμένουν πώς και πώς να γυρίσουν και άλλους να γυρίζουνε με κομμένα τα πόδια…άλλοι πάνε στη δουλειά που ξέρουν οτι σήμερα θα ακούσουν μια απόλυση..άλλοι να αντέξουν την κακομοιριά της εργασίας τους γιατί πρέπει…ακουστικά στο αυτί..οι περισσότεροι…με μικρή διαφυγή…Αν εγώ..εσύ…όλοι βάζουμε ακουστικά για να φύγουμε λιγάκι από εδώ..δε θα ταν εξίσου όμορφο να τα βγάζαμε και να πιάναμε κουβεντα; Σαν το καλημέρα σας που λες με άνεση σε ένα χωριό κουτσουλιά σε κάποια κατσάβραχα που νιώθεις..πιο ελεύθερος…

Κι άλλο περίεργο συμπέρασμα..η ελευθερία της έκφρασης…το πιο κοντά στον άλλον…γεννιέται όταν εμείς ελευθερωθούμε λίγο..Οταν βαλουμε στην άκρη τις καχυποψίες..τα ταμπού..τα δεν πρέπει..τα πρέπει…τις αμφιβολίες..τα εγώ δεν κάνω για τέτοια.. Σε ένα μικρό χωριό..που αφήνουμε το κουστούμι στην άχαρη μεριά της ντουλάπας με τα υπόλοιπα…και ερχόμαστε καθαροί..και πιο γνήσιοι..μπορούμε να πιάσουμε κουβέντα με τον ξενοδόχο και να μάθουμε την ιστορία του…να τα πιούμε μαζί..να γνωρίσουμε κόσμο…Και θα δώσουμε και τις λαμπρές υποσχέσεις μας οτι θα κρατήσουμε επαφή θα..θα…και μόλις φορεθεί το κουστούμι γινόμαστε εκείνοι..που δε θέλουν και πολλά πολλά…και δε θέλουν να……χάνουν….το χρόνο τους…..με τέτοιου είδους επαφες..τι θα κερδίσουν εξάλλου…

φοβισμένοι..ακοινώνητοι..σκληροί ενίοτε..κρυμμένοι από τη μάσκα της δήθεν ντροπής…φυλακισμένοι πλανήτες σε ανθρώπινο σώμα..θέλουν να ταξιδέψουν στο γαλαξία..αλλά δεν πάνε καν να βγάλουν ένα εισιτηριάκι..δεν ψάχνουν καν για παρέα… Από το τζάμι στο βαγόνι..ο δήθεν έναστρος ουρανός..γίνεται σκοτεινός και άχαρος..κανένα αστέρι δε θα φανεί, κανένας πλανήτης δε θα πέσει πάνω σε άλλον να γεννήσουνε ένα άλλο σύμπαν..σαν τη βροχή από 2 σύννεφα..καμιά αστεροβροχή…κανένας μετεωρίτης κανένα σέλας…

Καμία έκπληξη..στις γειτονιές του ουρανού…

Advertisements