Fortune cookie…

Απαίσιο κινέζικο κατά γενική ομολογία μη με πεις εμένα επηρεασμένη.

Πάπια μα ποια πάπια. Και ένα wannabe ασιάτικο μαγαζί αλλά θα θελε…. Καλύτερα λέω και γελάω. Τα chopsticks στη θέση τους. Όχι βρε …αυτά που μου φερε το φιλαράκι από την Κίνα. Αυτά έχουν άλλη θέση..καθαρά συναισθηματική..Κάτι πρόχειρα για να παίζω με το ρύζι..  Το ρεζίλι των εστιατορίων η αφεντιά μου..να κρύβω το ρύζι κάτω από τα πιάτα…όσο έχανα από το δρομολόγιο..και το άδειασμά μου στο άδειασμα του τραπεζιού…και να φωνάζω..μπισκοτάκι μπισκοτάκι ;  να καλύψω το ρομπάκι μου. Αυτή η φίλη από τα παλιά θυμίζει διαδρομές κάπου ψηλά στην Πανόρμου σε ένα στενό που δεν ξέρουν πολλοί…και εκεί το μπαμπού κοτόπουλο να πηγαίνει σύννεφο και τα χοιρινά με τις γλυκόξινες σάλτσες. Όχι δεν ήταν το φαγητό Εφάκι όπου κι αν μου γυρνάς..είμασταν εμείς..εσύ κι εγώ.. Το φαγητό είναι για τους ξενέρωτους τους δήθεν που τρελαίνονται για να λένε πόσα πολλά δοκίμασαν στη ζωή τους..πόσα γκουρμοτράπεζα πέρασαν..-τι κρασιά ήπιαν και αυτό το λέω εγώ ναι – και να σου τα κλικ κλικ κλικ..και τα μοντέρνα ανεβάσματα μιας «ανήσυχης¨ ζωής..

Και έτσι κατέληξε στα σκουπίδια γμ την κρίση μου δε θα έδινα σε κανέναν κάτι τέτοιο. Αστο εκεί μήπως το φάνε οι γάτες οι 7ψυχες.  Ήρθε το επόμενο μεράκι και ξύπνησε το ξυπνητήρι. Νέα μέρα είπα. Εχει και events έχει και μουσαφίρηδες..έχει και βαρετές ώρες..και ανήσυχες..και διάφορα άλλα που δε θα σου πω. Η κουζίνα κατακόκκινη περιμένει για πρωινό..Ασε της λέω…το χασες…το παρεάκι..άργησα λέμε.. Οπως πάω να φύγω τα βλέπω στοιβαγμένα στο τασάκι. Δεν τα είχα πετάξει. Εκείνα τα μπισκότα σαν φιόγκος σαν παπιόν..σαν ενωμένα μύδια και ο,τι άλλο θες..γυάλιζαν μέσα στο νάυλόν τους.. Αντε λέω..κομμάτια να γίνει για χάρη των παλιών εποχών θα τραβήξω ένα όποιο..Εξάλλου πάντα γέλαγα με δάυτα..ήταν το αγαπημένο μου παρτ…

Ετσι το έσπασα στα γρήγορα χωρίς να το φάω. Τρελλή είμαι;; Αρπαξα το χαρτί και το κοίταξα καλά..
«Μη σταματάς τώρα!»  διάβασα και ξαναδιάβασα…Δεν έλεγε  «Μη σταματάς»...Δεν έλεγε  «να μην σταματήσεις» έλεγε να να μη σταματήσω τώρα. Για φαντάσου λέω..στη βιασύνη μου …και παγώνω λίγο το χρόνο..Στο παράθυρο της κουζίνας αγαπημένη πόζα να κοιτάζω το δρόμο..χαζεύω τους πρωινούς γείτονες που ετοιμάζονται για τις δουλειές..ξεπαρκάρουν..κρατάνε καφέδες..τσάντες και τα λοιπά… Ο χρόνος έχει για λίγο σταματήσει… Είμαι σίγουρη..το μυαλό όμως το νιώθω να κάνει περίεργες στροφές… Πήγε σε σχέδια που ξεκίνησαν και σε εκείνα που είναι να ξεκινήσουν…πήγε σε όσα άρχισα και σε όσα τέλεψα..και εκεί που είχα τα αμφιβολιάκια μικρά ζιζάνια στο σπίτι μου…σαν κακά κουνούπια που δεν τα πιάνει η μέθοδος του καράτε που μου μαθαν.. έκανα κι εγώ την γνωστή τεχνική…σαν αυτή των ζωδίων στα περιοδικά…να πιστέψω οτι αυτό το φρασάκι φτιάχτηκε για μένα και οτι το σύμπαν του Πάολο συνωμότησε…και μου το πε…

Οκ λοιπόν αμφιβολίες…δισταγμοί…ανασφάλειες…πίκρες..και λοιπές αηδίες κάντε στην άκρη και κάντε στην άκρη του καθενός..  Ας γράψουμε σε αόρατα fortune cookies όσα θέλουμε να ακούσουμε…να πιστέψουμε..για να πάρουμε δύναμη να ξεχάσουμε..να ξεχαστούμε ή να θυμηθούμε..να προχωρήσουμε…να συνεχίσουμε ενδεχομένως..να δημιουργήσουμε..να δοκιμάσουμε…ναι……σήμερα που χάζευα σε μια καρέκλα θεατής σε ένα χώρο τέχνης…είπα γαμώτο..είναι ωραίο να δοκιμάζεις…και να μη σε νοιάζει τόσο πολύ η κατάληξη….ναι λοιπόν..κάποτε θα σου πω τι είναι να δοκιμάζεις στη ζωή σου..όταν θα πιστεύω περισσότερο…και θα χω σκοτώσει και κανά κουνούπι…από εκείνα τα περίεργα…promise

Advertisements