RUN!!

Μπήκαν και οι 2 στο ίδιο λεωφορείο. 
Φτάσανε μαζί στο μετρό.
Εκείνη διάβαζε ένα βιβλίο. Εκείνος άκουγε μουσική.
Εκείνη καθόταν μπροστά. Εκείνος πίσω.
Ένα τρανταγμα τους έκανε να κοιταχτουν, εκείνη του χαμογέλασε κι αυτός την κοίταζε μουδιασμενος.
«Αυτή ειναι», είπε.

Κατέβηκαν στο μετρό εκείνη προχωρούσε γρήγορα μπροστά κι αυτός σκιά από πίσω της σαν διακριτικός ντετέκτιβ…
Θα έκανε την κίνηση στο βαγόνι ήδη είχε τα λόγια έτοιμα ..ώσπου μια γιαγιά πέφτει πάνω του και πέφτουν όλα τα πράγματα της κάτω..
Είναι καλός. Δεν είναι κακος. Δε θα φύγει. Αξίζει δεν αξίζει. Δεν είναι κακός. 

Μαζεύει και την κοιτάζει να φευγει.  Έτοιμη η γιαγιά κι εκείνος έχει μια μικρή ευκαιρία να πάρει το ίδιο μετρό. Τσουλαει στα κάγκελα και προλαβαίνει το μπίμπ στο τσακ. Γαμώτο τα βαγόνια δεν ενώνονται σε αυτό το συρμό!!!

Και τότε γίνεται ο ήρωάς μου. Εκεί τον συμπαθησα. Εκεί γίνεται ο ιππότης..ο ρομαντικός..ο επίμονος..ο μαχητής..
Σε κάθε στάση βγαίνει κι αλλαζει βαγόνι, κοιτάζει τον κόσμο που φευγει…τον κοιτάζω από τις ανοιχτές πόρτες και με πιάνει αγωνία αν θα προλάβει…αν… Βρε για φαντάσου μου είναι άγνωστος αλλά…είναι τόσο γνήσια τσιμπημενος που προκαλεί σεβασμο και ζεστασια..σαν τους τύπους στις ταινίες που τους βοηθάνε όλοι στο τέλος να προλάβουν εκείνη που φευγει να της πουν να μην…

Πάνε τέσσερις στάσεις και δεν τα κατάφερε…δεν ξέρω πόσες του μένουν.

Και ξαφνικά η εικόνα αυτή γίνεται κάτι άλλο στα δικα μου ταξίδια…
Αν αυτή είναι η ζωή, αν αυτή είναι η αγαπη, αν είναι ένα όνειρο…αν όλα..τότε αν νιώσουμε ότι δεν πρέπει να χαθεί..αν είμαστε έτοιμοι…πόσες στασεις
αρκούν..ποιος συρμός θα βοηθήσει…κι αυτός ο συρμός-συνειρμός με εξιταρει..

Κάτι κάνει ανάκριση και δεν ξέρω αν γίνεται σε μένα ή σε κάποιον άλλον. Σαν ηχώ τριγυρνά στο χώρο μου
Είσαι  είσαι….είσαι…είσαιιιιιιιιιιιι    εκείνο το παιδί που δε θέλει να χάσει?
Είναι  είναι ….είναι ….είναιιιιιιιιιιιιι   αυτό που θες κάτι που δεν πρέπει να χαθεί?

Τρέχα ρε….  Θα φύγει σου λέω…!!

Advertisements