κριμα…

δυστυχώς..όταν ακούω τέτοιες ειδήσεις παγώνω…δε μπορώ..και το ξέρεις.. μπορώ να ακούω πιο εύκολα για αυτοκτονίες να φανταστείς…πιο εύκολα όλα…αλλά μια μικρή ψυχούλα..αθώα….που είπε εκείνες τις πρώτες λέξεις..που μπουσούλησε..περπάτησε..σου έδωσε αγκαλιές..σε είπε μαμά..μπαμπά..και γέμισε τη ζωή σου..όταν χάνεται εγώ που δεν την ξέρω..πενθώ… μη μου μιλάς για πολύτιμους αγγέλους…δε θέλω να ξέρω..Μισώ εκείνο το αυτοκίνητο..μισώ εκείνη τη στιγμή..την ώρα που όλα συνετέλεσαν σε ένα τροχαίο.

Μισώ από παιδάκι 4 χρονών..αυτό που τότε μου λέγανε δυστύχημα..τροχαίο..η ώρα η κακή…Από 4 χρονών..μπόρεσα και διάβασα μόνη μου το πρωτοσέλιδο εφημερίδας..αναγνώρισα φωτογραφίες..και δε μπορούσα να καταλάβω…δεν συμβιβάστηκα με αυτό  «από τον ουρανό και μας κοιτάει»…συγγνώμη… δε συμβιβάστηκα με έναν ηλικιωμένο θείο..»»πλήρης ημερών»  άλλο ωραίο.. πώς θα συμβιβαστώ να ακούω για ένα παιδάκι που είχε φορέσει τη σχολική του τσάντα…μπορεί να έλεγε τραγούδια εκείνη τη στιγμή..κάποιο μάθημα ή ανέκδοτο..μπορεί και να κοιμόταν και να βαρίόταν να πάει σχολείο..μπορεί όλα…Μπορεί εκείνη η μαμά να βιαζόταν..εκείνος ο οδηγός να νύσταζε γιατί ξενύχτησε για ένα άρρωστο παιδί..ή βλέποντας μπάλλα..μπορεί οτιδήποτε..Ο χρόνος..ο τόπος το φτιάξανε το δράμα.

κι εγώ που δε μπορώ να πάρω ανάσα όταν χάνεται ένα αγγελάκι..το όποιο αγγελάκι…του στέλνω ένα φιλί στον ουρανό..κι αν βρει εκεί στο δρόμο του έναν γεράκο με τέλειο μουστάκι και μια μαγκούρα..με μάτια μεγάλα πανέμορφα..καθαρά και γλυκά..να κάτσει εκεί να ακούσει ιστορίες ..

υ.γ. δες και αυτό…μία ξεχωριστή γυναίκα που δεν είχε τίποτα…αφιερώθηκε στο να σώζει αγγέλους… με βούρκωσε ..εσένα;

Advertisements