Αν πατησουμε το κουμπι…

Να σου κι ο Νικόλας να παίζει στο background…και ένα χαρουμενάκι διαθεσάκι παρασκευάκι χαλαρό βάζει τέλος στο οποιοδήποτε θλιψάκι. Αχ πάλι Μαμαλάκης έγινα αλλά έχει  κάτι που μου αρέσει αυτός ο σεφ οπότε δε με νοιάζει..Εξάλλου αυτή η κατάληξη φωτίζει  το νησί μου οπότε όλα καλά..

Παρεάκια..και βόλτες..και όλα καλά και μια κρητική διάθεση..και κρητικά λογάκια και χαρά.. Μια τηλεορασούλα της Πέμπτης και μια Σούλα με μεγάλη φράτζα…ένας Στέφανος καπετάνιος κι ένας Κωστάκης ακόλουθος έφτιαξαν μία ιστορία από mails και μηνύματα και μια φρεσκαδούρα προσώπων..ομορφαίνει ακόμα περισσότερο την καθημερινότητα.. Κι η βδομάδα προχωράει και βρίσκει ανάσες μέσα από πανεπιστημιακές αναμνήσεις..από αστεία και από μηνύματα φίλων που σε ψάχνουν να σε δουν και σε περιμένουν να μπορείς…και να σου το γλυκό μου Παρασκευάκι…αυτή η πινελιά..η ωραία…όχι γιατί δε ζήσαμε όλες τις προηγούμενες μέρες αλλά να ..όταν έρχεται αυτή η αγαπημένη βραδιά…είναι όλα τόσο μα τόσο χαλαρά και αγαπησιάρικα..ξυπνάνε εκείνη την παιδική επιθυμία του Σαββάτου που ο μπαμπάς και η μαμά μένουν σπίτι και σε πάνε βόλτες και  παίζουν πιο πολύ μαζί σου…

Μια κουβέντα από τον ωραιότερο άνθρωπου του κόσμου μου..θα με κάνει να νιώσω πολύ περήφανη…μια τιμητική πλακέτα γυαλίζει σε εκείνο το σπίτι…με την ωραιότερη αυλή του κόσμου….Μια εκκλησία..ένα κερί απόψε..έδωσαν λήξη…έδωσαν παράταση..έδωσαν αυτό που ζητούσα. Ενας θείος από ψηλά είπε τα μαγικά λόγια και εγώ που πάντα τον άκουγα..έβαλα ένα δάκρυ σε μια εικόνα για να του το δώσει και του είπα εντάξει αφού μου το ζητάς θα το κάνω. Υποσχέσεις καρδιάς αυτής της κρητικής που εσύ μπορεί να κοροιδεύεις..δε με νοιάζει και πολύ.. Το blog είναι δικό μου εξάλλου χα! Μην το διαβάζεις σιγά. Δε θα πάθω και τίποτα. Κάτι μαγικά χεράκια μαλακά σαν ένα χρόνο πριν που τα πήρα αγκαλιά και άγγιξα όντας πολύ τυχερή τη ζεστασιά τους..μου δώσανε εκείνο που ήθελα σε μια στιγμή απουσίας και παρουσίας μαζί. Για να είμαι εγώ. Εγώ που ξέρω να ταξιδεύω. Και αλλάζω και αγαπάω.

Και ναι ένα είμαι καλά που πρέπει να πεις και εσύ μαζί μου..μας αρκεί. Αρκεί. Να είμαστε καλά. Να περναμε καλά και να μας αγαπάμε. Αν πατήσουμε εκείνο το κουμπί..θα ανοίξει εκείνο το κουτί και με ελατήριο θα ξεπετάξει ο κλόουν που θα μας κάνει να γελάσουμε ..σαν μικράκια.. Αν πατήσουμε εκείνο το κουμπί..το ασανσέρ της διάθεσης θα μας πάει ρετιρέ αρκεί να του πούμε ένα πήγαινέ με εκεί ή έστω  να το δείξουμε σηκώνοντας το κεφάλι μας ψηλά. Αν πατήσουμε εκείνο το κουμπί..η πόρτα θα ανοίξει και με μπουκάλια κρασί θα έρθουνε φίλοι και θα μας πάρει το ξημέρωμα χαζεύοντας Απαράδεκτους από έναν δίσκο που κανείς δεν ξέρει πού έχει καταχωνιαστεί σε μια τηλεόραση που δεν ξέρει κανείς αν θα παίζει το format αυτό!! Χα… Αν πατήσουμε εκείνο το κουμπί θα πούμε ένα τρυφερό δεν πειράζει σε όσα δεν ακουμπάνε πάνω μας πια ακόμα και αν το θελήσαμε πολύ. Αν πατήσουμε εκείνο το κουμπί..πυροτεχνήματα αγάπης θα πεταχτούν στον ουρανό και θα τριγυρίσουν γύρω από τη γη και θα σκορπίσουν σε εκείνους που θέλουμε..και θα κάνουν τα σχέδια που θελήσαμε μόνο εμείς να έχουν..μαγεύοντας τα αστέρια..και το φεγγάρι..

Κι ο Νικόλας στο λέει..όλα αλλάζουν..Κι εγώ σου λέω να μη σε τρομάζουν. Η ζωή ειναι αλλαγή..διαδοχή…ακόμα και εκείνα που ήξερες ..και δεν μοιάζουν..κάποιο λόγο έχουν.  Η ζωή είναι κίνηση. Είναι φως. Είναι το εγώ και το εσύ που τρέχουν. Είτε θα συναντηθούν αντικριστά..είτε θα τρέχουν παρέα..είτε ο ένας θα περνάει τον άλλον και θα κοιτάζονται από μακριά είτε δε θα βρεθούν ξανα ποτε…

Κάνε μαζί μου την ευχή, εκείνη που μας κάνει δυνατούς και γερούς..και ευχήσου να μη χάσουμε ποτέ το μικράκι που έχουμε μέσα μας..Κι αν καμιά φορά του κλειδώνουμε την πόρτα και το παίζουμε μεγάλοι και εγωιστές..ας κάνουμε καμιά βόλτα στις κούνιες να το κάνουμε να λαχταρήσει να βρει τον τρόπο να δραπετεύσει και να μας βγάλει τη γλώσσα να ρθούμε στα ίσα μας…

Advertisements