θα καουμε μαζι αποψε…

Γυρίζει μέσα στο σπίτι και χαζεύει τα πάντα..Κάθε αντικείμενο πια έχει μια ιστορία.. Μαζεύει βιαστικά όπως όπως..Δεν ξέρει τι να πάρει. Αστείο..σε κάθε ταξίδι είχε πάντα μια λίστα εύκολη για όλα..Τόσο απλά τεράστιες ποσότητες ρούχων και λοιπών αξεσουάρ μπαίνανε με απίστευτη ευκολία στις βαλίτσες. Τώρα όμως δεν ξέρει πώς να χωρέσει ένα ολόκληρο σπίτι σε τόσες λίγες βαλίτσες.. Το βάζο απέναντι θα θυμίζει τη μέρα που έψαχνε να βρει τεράστια λουλούδια…το μαξιλάρι με το λεκέ από κρασί..θα θυμίζει μια τέλεια βραδιά..και ένα χάλια πρωινό..  Κρύο και ζέστη πάντα αυτό..Και λόγια που δεν ακούστηκαν από εγωισμούς που δεν θέλησαν..να πούνε τα απλά..

Θα έφτανε ένα μου λείπεις..θα αρκούσε ένα σε θέλω στη ζωή μου..θα αρκούσε ένα απλό είσαι καλά..έλα εδώ να μου πεις..και όλα θα ήταν αλλιώς.. Μα έτσι δε μπορεί. Της μοιάζει με ταινία. Της μοιάζει με μια ζωή χωρίς άρωμα. Με γρήγορες ταχύτητες που όλα γίνονται αλλά τίποτα δε λέγεται..τίποτα δε βιώνεται με το μεγαλείο της απλής αγάπης. Εκείνης της αγάπης που δεν είναι φοβητσιάρα..που μπορεί να πει και να μη τη νοιάξει. Να ειπωθεί το μεγάλο σε αγαπώ χωρίς να σκεφτεί κανείς οτι αυτό θα αποτελέσει οποιοδήποτε εμπόδιο..ή θα τρομάξει..  Να πούμε αλήθειες…αυτό σκεφτόταν. Αλήθειες. Και ας μη γίνει τίποτα. Και ας πέσει η σιωπή..κι ας μείνουμε μετέωροι..κι ας..κι ας όλα… Μα έτσι δε γίνεται.. Χώνει μια κορνίζα στην τσάντα της. Αυτή τη θέλει. Χαμογελάει αληθινά. Δεν την έβλεπε. Τον έβλεπε από μακριά που χάζευε ένα σκύλο να παίζει..και είχε ένα τόσο παιδικό βλέμμα. Με ένα κλικ..κράτησε εκείνο το παιδί. Αυτό που ερωτεύτηκε. Αυτό που είδε πίσω  απο τη μάσκα. Ηταν εκείνη η καρδιά που την έκανε να κλάψει όταν ένα βράδυ της έφερε ένα κορίτσι που κοιμόταν σε ένα παγκάκι..να το φροντίσουν.. Ναι τότε τον ερωτεύτηκε. Βαθειά. Είδε να κοκκινίζει ολόκληρο το σώμα του. Και βούρκωσε. Θυμάται να τρέχει στην τουαλέτα δήθεν να πλύνει τα χέρια της…έκλεισε βιαστικά την πόρτα και έκλαιγε από χαρά…για την τύχη της….Χαμογέλαγε και έκλαιγε..για το νέο άνθρωπο που είχε βρει στη ζωή της..που ήξερε να αγαπάει..Ενιωσε υπό την προστασία ενός αγγέλου…

πού πήγε αυτός ο άγγελος..δεν ξέρει…Δεν ξερει καν αν έγινε ποτέ για αυτόν εκείνο το κοριτσάκι στο παγκάκι. Δεν ένιωσε ποτέ εκείνο το ανήσυχο βλέμμα..να το ταίσει..να το φροντίσει..δεν είδε ποτέ εκείνη τη κουβέρτα να τη στρώνει καλύτερα πάνω της για να μην κρυώνει..Την είχε για δυνατή. Για κάποιο λόγο τον έπεισε…ή πείστηκε οτι όλα τα μπορεί μόνη της. Μπορεί και αυτό. Μπορεί όντως να τον έπεισε..αλλά μετά να ήθελε να μην πειστεί..να γίνει εκείνο το κοριτσάκι.. Κι όταν έπεσε κάτω..κι όταν άρχισε να κλαίει εκείνος δεν καταλάβαινε… Δύσκολο πράγμα η συνήθεια…να συνηθίζεις τον άλλον δυνατό και γενναίο..και εκείνη ήταν τόσο μα τόσο δειλή…τόσο μα τόσο αδύναμη…

Κι έτσι δεν τη γνώρισε ποτέ. Θα φύγει. Το ξέρει. Δε μπορεί να ξαναγνωριστεί. Πονάει. Επρεπε να προσπαθήσει. Να απλώσει το χέρι του..να ακούσει. ..έπρεπε να μπορεί να κάτσει δίπλα της χωρίς να φοβάται. Επρεπε να σταματήσει το χρόνο. Να σταματήσει αυτό το τρέξιμο. Να γίνει εκείνος που την αρπάζει από το παγκάκι. Ή έστω να κάτσει λίγο δίπλα της σε εκείνο το παγκάκι και να δώσει σημασία σε αυτό που ζούνε.  Ενιωθε πολλές φορές οτι είχανε βάλει σε fast forward τη σχέση τους. Σα να πιέζανε για το τέλος. Σα να θέλανε να πάει με συνοπτικές διαδικασίες στην τελευταία σκηνή.. Σα να ταν ένα έργο που άρεσε και που φόβιζε μαζί και θέλεις γρήγορα να δεις τι θα γίνει. Τώρα δεν ξέρει. Μαζεύει απλά μηχανικά. Δεν ξέρει τι. Παίρνει άχρηστες κούπες ραγισμένες γιατι τις θυμίζουν εκείνους τους πρώτους καφέδες..το χτυπητήρι στην κούπα για το νες..που έφτασε να τη ραγίζει..τα γέλια τους..και άλλες φορές τον καφέ που κράταγε στα χέρια της περιμένοντας να την πάρει ένα τηλέφωνο..Να της πει μόνο οτι τη σκέφτεται τίποτε άλλο.

Εφταιξε. Το ξέρει. Φταίξανε. Το ξέρει. Μα δε μπορεί. Κρατάει μια καρδιά που στάζει..μέσα της νιώθει χιλιάδες σταγόνες αίματος καυτές να της καίνε το σώμα. θέλει να σταματήσει να αιμορραγεί..δεν ξέρει πώς..θα το βρει..δε θα το βρει..Δε μπορεί αν φύγει μακριά..θα κλείσει κάποτε η πληγή..του τώρα που δεν ήρθε ποτέ…της λέξης που δεν ακούστηκε…της κίνησης που δεν έγινε ποτέ… δε μπορεί..αν φύγει..αν σταματήσει αυτό το γρήγορο βιντεάκι ίσως να βρει κάτι πιο αληθινό..ίσως να της δοθεί περισσότερος χρόνος…να μείνει στην ίδια πίστα λίγο παραπάνω…κι ας χάσει ζωές.. Ας χάσει όλες τις ζωές και ας της μείνει μόνο μία..αυτή που θα γίνει ευτυχισμένη..αυτή που θα αγαπάει και θα αγαπιέται χωρίς να πονάει..

Παίρνει ένα χαρτί και ζωγραφίζει μια καρδιά..σαν αντίο.. Θέλει να την αφήσει πάνω στο μαξιλάρι του. Θα καταλάβει το ξέρει… Μα ούτε μια καρδιά δε μπορεί πια να σχηματίσει.. Εχασε εκείνο το κοριτσάκι που σχεδίαζε καρδιές και μπαλόνια..και περίμενε σπαθιά..και μάγισσες και αστέρια μεγάλα..και ραβδιά μαγικά… Το χέρι της δεν είναι σταθερό..τα δάκρυά της πιο αληθινά από ποτέ..φωνάζουν ένα μη φεύγεις… μείνε…. Στα κομμάτια..ποιος διάολος κατοικεί μέσα μου…φωνάζει..Αρπάζει ένα σπίρτο..και της βάζει φωτιά..

θα καούμε μαζί απόψε..

Advertisements