τυφλομυγα

Ο Προυστ λέει οτι μπορούμε να βρούμε οτιδήποτε στη μνήμη μας μιας και είναι ένα μεγάλο εργαστήριο ή ένα ιατρείο…πες το όπως θες… που κάποιες φορές το χέρι μας βρίσκει ένα ναρκωτικό να πάρει από κει μέσα και άλλες φορές ένα δηλητηριώδες φάρμακο…

Κι εγώ που τέτοια ώρα χαιρετάω τα πολύχρωμα δαιμονάκια μου αναρωτιέμαι..και ταξιδεύω με τα λόγια ενός μεγάλου..  Σκέφτομαι εκείνους που δε θέλουν να θυμηθούν ή επιλέγουν να μη θυμούνται και πάντα επιλέγουν από το ράφι το ναρκωτικό εκείνο που θα τους κάνει να ξεχνάνε…και εκείνους που είτε κατα λάθος είτε γιατί έμαθαν να πονούν και να αντέχουν στον πόνο αρπάζουν οποιοδήποτε επίπονο φάρμακο δηλητηριώδες..για να τους τρώει ένα σαράκι θύμησης..

Και είναι τόσο ωραίο το ταξίδι του Προυστ πάνω στον άνθρωπο..εκείνου που αναζητούσε το χαμένο χρόνο στη ζωή του.. Αν όντως μπορούμε να βρούμε οτιδήποτε στη μνήμη μας..τότε γιατί ξεχνάμε; Αν όντως ολα ανήκουν εκεί…γιατί κάποτε δε τα θυμόμαστε και κάποια άλλη στιγμή κάτι γίνεται..κάποιος μας ρωτά κάτι..και απαντάμε γρήγορα και αφελώς…και αντί να αφήσουμε μία απλή πάυση αμνησίας..ξαφνικά ξετυλίγονται κρυφές εικόνες ολοζώντανες που δεν ξέραμε καν οτι τις έχουμε…και σαν κλειδί ανοίγει μία πόρτα που νομίζαμε οτι δεν υπήρχε καν…

Πότε επιτρέπουμε αυτό το ταξίδι εκεί στα άδυτα μιας ψυχούλας που έχει αρνηθεί; Πότε επιτρέπουμε στον εαυτό μας να βουτήξει..και να αρπάξει από κει μέσα στοιχεία της ζωής μας που είχαμε  αφήσει σε μια ακρούλα σκεπασμένα με ολόμαυρο πέπλο.. Πότε παίρνουμε το όπιο εκείνο που ξεχνάμε..πότε εκείνο το φάρμακο που μας αργοπεθαίνει..αλλά αξίζει …Αξίζουν τα δάκρυα σε κάτι που είχαμε αφήσει στην άκρη… Τελευταίως άκουσα κάτι σοφό… Τα δάκρυα λέει..είναι εκείνα που θα κάνουν τα μάτια της ψυχής μας να ξεθολώσουν και να δούνε πιο καθαρά.. Αρα αν κάποτε στο ιατρείο του πόνου ή της λήθης…στο μεγάλο μας χημικό εργαστήριο επιλέξουμε εκείνες τις ουσίες που θα τρυπήσουν στα βάθη…στα ενδότερα..ας αφήσουμε τον πόνο να δώσει ευχαρίστηση…όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται..

Η μνήμη μας είναι ένα μαύρο κουτί. Στο ατύχημά μας που μας σημάδεψε… θα τη βρούμε..και θα πρέπει να την ανοίξουμε για να δούμε τι έφταιξε.. ίσως τότε ο εγωισμός ή η αυτοπροστασία μας να πάνε πέρα..ίσως έτσι να ναι…Από τυφλοί..να γινόμαστε εκείνοι που ξαφνικά βλέπουν το φως και τρίβουν τα μάτια τους…και από το παιχνίδι της τυφλόμυγας που μας παίζει η ζωή…βρίσκουμε τον ένοχο ή τις ενοχές μας…και βγάζουμε εκείνο το καταθλιπτικό -για μένα- μαντήλι…

Advertisements