Παραμυθοκοσμος

Σε ένα ολόφρεσκο δωμάτιο…τα φώτα που μοιάζουν με χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια για να ικανοποιώ υποταγμένα την παιδική μου ψυχή…οι νότες από τους Χαίνηδες πλημμυρισαν το χώρο σαν πυγολαμπίδες.. και ένα blog που υποστηρίζει τον τίτλο του με πάθος..θα σου πει για εκείνους τους παραμυθόκοσμους που δε χωράνε σε παραμύθια και δε λέει ο ένας στον άλλον…δεν πάει από γιαγιά σε εγγόνι ή από μάνα σε παιδί..και δεν έχει το μια φορά και έναν καιρό ούτε το ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…

Θα σου πω για εκείνα τα παραμύθια που βάζει ο  νους μας για να γεμίζει τα κενά του…για να βρίσκει δύναμη άλλες φορές..ή για να ντοπάρεται σε μια δύσκολη περίοδο.. Θα σου πω για εκείνον τον παραμυθόκοσμο που ξετύλιγε όταν έκλεινε μια πόρτα και γέμιζε από ωραίες εικόνες..από ανθρώπους γελαστούς που δεν τσακώνονται..χαμήλωνε την ένταση στις φωνές..και άπλωνε μία κατακόκκινη καρδιά σαν αγκαλιά και σαν μπαλόνι με ήλιο..να το ρουφάει ο καθένας και να βγαζει αστείους ήχους..και η ηχώ από τα γέλια να απαλύνει τον οποιοδήποτε πόνο..και να γιατρεύει έστω για λίγο τα πληγάκια του νου τα ματωμένα να μπορεί η ψυχή να βγαίνει βόλτες και να ξετυλίγεται σε χαρτιά και σε νότες..

Ο παραμυθόκοσμος του καθενός..που γεννιέται με ένα τραγούδι..με μία βόλτα..με ένα χαμένο βλέμμα στο χώρο..με μια ανάγκη διαφυγής από την πραγματικότητα και μια ενοχική στάση απέναντι σε αυτό το ταξίδι..να μη μάθει κανείς οτι υπάρχει..σα να μη θέλεις να πεις οτι ακόμα πιστεύεις στον Αγιο Βασίλη..σε μια παρέα από ενήλικες..σα να θέλεις ακόμα να παίζεις με τις κούκλες σου και να τις αλλάζεις αλλά να ντρέπεσαι να το πεις σε εκείνες τις φίλες που άρχισαν να βάζουν κραγιόν..να ερωτεύονται και να φοράνε το ένα συνολάκι μετά το άλλο για να….αρέσουν..

Η ανάγκη διαφυγής..από κάτι που ζορίζει μπορεί να γεννήσει έναν παράδεισο..μπορεί να φτιάξει μία φωλιά προστατευτική..με μαγικές ικανότητες για να μπορέσεις να υπάρχεις.. Η γυναίκα που έχει κακοποιηθεί από τον σαδιστή άντρα..ωραιοποιεί την αγάπη του..και το πρόβλημά του το δικαιολογεί με χίλιες λέξεις..και μένει δίπλα του με το ρόλο του θύματος που πλέον διαλέγει εκείνη..και όχι αυτος.. Αυτή η ανάγκη να μην είναι η πραγματικότητα όπως είναι μας φτιάχνει λύσεις και εμπόδια μαζί. Ο παραμυθόκοσμος που διαλύει την πραγματικότητα στιγμιαία..μπορεί να γίνει ο μόνιμος τοπος κατοικίας μας.. μπορεί να μας κλείσει τις πόρτες στο καινούριο..μπορεί να μη μας αφήσει να γίνουμε εκείνοι οι απλοί άνθρωποι που κοιτάζουμε και λαχταράμε τη ζωή τους..

Μπορεί να απαλύνει μια δύσκολη ώρα..μπορεί όμως και να δημιουργήσει τα μεγαλύτερα εμπόδια για να την ξεπεράσεις μιας και αρνείσαι πεισματικά να δεις..και βάζεις τους δράκους με τις φλόγες να φυλάνε τα κάστρα σου..,και βάζεις κάστρα σε ανθρώπους που παλεύουν με σπαθιά να κόψουν τις πύρινες γλώσσες τους να νικήσουν το σκοτάδι και να λύσουν τα δύσκολα μάγια να σε βρουν..και ύστερα να λες με παράπονο οτι κανείς δεν προσπαθεί να μπει σε αυτό το δωμάτιο να ζήσει μαζί σου αυτό το παραμύθι..

Μας κάνουν ζημιά τα παραμύθια που ακούμε από παιδια; Οι ταινίες στην τηλεόραση; Οι διαφημίσεις της Crest που μία γελαστή οικογένεια τρώει με χαρά το πρωινό της πριν πάει να πλακωθεί στη δουλειά; Μας κάνουν ζημιά εκείνοι που κρύβονται και δε φανερώνουν τις αδυναμίες τους και μας κάνουν να φαινόμαστε τρομερά αδύναμοι μπροστά τους..μιας και εκείνοι δείχνουν να τα διαχειρίζονται όλα τέλεια στη ζωή τους; Μας κάνουν ζημιά τα τραγούδια;  Οι στίχοι ενός ποιήματος; Μα όλα αυτά είναι δικά μας πλάσματα..δικά μας παιδιά…Εμείς οι άνθρωποι τα γεννήσαμε αυτοί με αυτήν την έντονη ανάγκη του να ξεφύγουμε από όσα βαραίνουν..να κρυφτούμε σε έναν τόπο που θα μαστε αποδεκτοί..ακόμα και αν δεν αφήνουμε κανέναν να μας πλησιάσει να δει την όποια αλήθεια…

Εσύ που λατρεύεις τα παραμύθια..μη μου μπερδεύεσαι με την πραγματικότητα.. Αν θες να λες οτι ζεις…ζήσε τη ζωή όπως σου ήρθε..με τα καλά και τα κακά της.. Αν θες να λες οτι αγαπάς..θα πρέπει να το δείξεις..και όχι να το φαντάζεσαι…αν θες να λες οτι πονάς θα πρέπει να βάλεις τα κλάματα να σε δουν οτι υποφέρεις..αν θες να θυμώσεις θα πρέπει να φωνάξεις δυνατά..να ανέβεις ίσως στο ψηλότερο βουνό να βγάλεις μια κραυγή..αν θες να πενθήσεις θα πρέπει να το εξωτερικεύσεις… Αν θες να ζήσεις κάτι θα πρέπει να αφήσεις τον εαυτο σου να το ζήσει και όχι το μυαλό σου.. Θα πρέπει να αφήσεις την καρδιά να φτιάξει παραμύθι στη ζωή που ζεις και όχι το νου στη ζωή που δε ζεις…

Ο κόσμος των παραμυθιών που λατρεύω…καλό είναι να μένει σε εκείνες τις πολύχρωμες σελίδες..και να μένει ζωντανός όσο ιστορείς ένα όμορφο μύθο…Και καλό θα ναι όταν κλείνει το βιβλίο να κρατάς την ευχάριστη άισθηση και να λες θα τη φτιάξω και στη ζωή μου κάπως έτσι ή τη δυσάρεστη για να λες οτι εγώ θα προσπαθήσω να μη γίνω έτσι..Δε θα πρέπει όμως κλείνοντας το βιβλίο να μένεις και εσύ εκεί μέσα..είτε γιατί το κάστρο σου φάνηκε βολικό..είτε γιατι έριξες τις ευθύνες σου σε μια αόρατη μάγισσα που σε ακινητοποίησε…..Αν κλείσει το βιβλίο…φιλαράκι και σε βρει εκεί μέσα..όσο ωραίο και να σου φαίνεται το παραμύθι κάτω από μία λάμπα και σε γεμίζει με χρώματα…τότε θα ναι σκοτεινό και θα σε στριμώχνει ανάμεσα στις ασφυκτικές του σελίδες… Κάθε τι οφείλεις να το ζεις όπως του πρέπει..και όχι όπως θα θελες να είναι.. Να βάζεις το μία φορά και έναν καιρό σε ό,τι έζησες…το έζησες καλά και θα ζήσεις ακόμα καλύτερα σε ο,τι πέρασε και σε ο,τι έρχεται…και να ρίχνεις τα ξόρκια σου να ακινητοποιούν οτιδήποτε σε πλήγωσε και θες να αφήσεις πίσω σου… να φτάσεις γεράκος ή γιαγιά…να ιστορείς εκείνες τις αληθινές στιγμές στα εγγόνια που τα κάνουν να ζούνε μαζί σου την περιπέτεια..να νιώθεις πως μεταδίδεις γνώση και χαρά από μία γεμάτη ζωή από εμπειρίες..από λάθη…πάθη..δακρυσμένες και ξεκαρδισμένες στιγμές..

ο παραμυθόκοσμος ας μένει στον κόκκινο τόπο που ξέρει να τον συντηρεί παραμυθένια..σε εκείνη την καρδιά που τον μεταφράζει σε αγάπη για τη ζωή..για τους άλλους…για εμάς..

Advertisements