Η διαφορα…

Ο Μαρκ Τουαίην λέει κάτι που προσωπικά εμένα τη λαλίστατη με βρίσκει σε απόλυτη συμφωνία…
Η διαφορά ανάμεσα στη σωστή λέξη και στη σχεδόν σωστή λέξη είναι ίδια με τη διαφορά που έχει το φως μιας αστραπής από το φως μιας πυγολαμπίδας…

δεν έχω σκοπό να πολυλογήσω.. Θα θυμηθώ κάποιες προσωπικές λέξεις..σωστες ή σχεδόν σωστές..το φως που αφήνουν..θα θυμηθώ ντόμπρες λέξεις..και λέξεις πλαγιομετωπικές.. Θα θυμηθώ λέξεις που παίζανε κρυφτό χωρίς να θέλουν καν να ειπωθούν…και πόσες άλλες λέξεις στη θέση των αληθινών λέξεων..

εμείς οι άνθρωποι δε μάθαμε να μιλάμε. Λέμε λέμε λέμε..ή δε λέμε τίποτα. Μα όποια μεριά και να πάρεις αστοχεί. Αστοχεί εκείνος που παίρνει ένα τσουβάλι λέξεις και βγάζει τη μία μετά την άλλη μην μπορώντας να πρωτοδιαλέξει τι να πει και τι να αφήσει…αστοχεί και ο άλλος που επιλέγει να μη βγάλει τίποτα από το τσουβάλι του γιατί δεν του το επιτρέπει η παγιοποιημένη του ταμπέλα…

Ποιες λέξεις είναι όμως οι σωστές και ποιες οι λανθασμένες; Ποιος κανόνας δίνει την επιλογή σε μια ακανόνιστη στιγμή.. Ποιος αυθορμητισμός επιλέγει το σωστό και υπο ποιες συνθήκες; Ποια όρια μπαίνουν στο λόγο; Και έχει όρια ο λόγος ή έχουν λόγο τα όρια σε κάτι τέτοιο;  Λέει ο θυμόσοφος λαός…να βουτάς τη γλώσσα σου πρώτα στο μυαλό και μετά να μιλάς..και δε διαφέρει και πολύ από τα παραπάνω..

Για αυτό και βλέπεις καμιά φορά ήρεμους και σιωπηλούς ανθρώπους…να κοντοστέκονται σε μια ερώτηση να μην παρλαπιπίζουν..να κάνουν εκείνα τα γενναία μακροβούτια και μετά να δίνουν τη σοφή απάντηση. Και βλέπεις και από την άλλη εκείνους που στη θέα της θάλασσας και μιας περίεργης βουτιάς λακίζουν..και επιλέγουν τη σιωπή…νομίζοντας οτι είναι χρυσή…και βλέπεις και κάτι άλλα παρτσακλά που δε μάθανε ποτέ να κολυμπάνε που προσπαθούν να κρατήσουν την αναπνοή τους και σφίγγονται…και αραδιάζουν τη μία ανάσα μετά την άλλη σα λαχανιασμένα σκυλιά πεταμένα στη θάλασσα για πρώτη φορά άμαθα…που σκορπάνε τα λόγια τους φουρτουνιασμένα και μπερδεμένα…

Η σωστή λέξη από τη λάθος διαφέρουν στη ψυχή θα έλεγα εγώ. Είναι το βήμα της ψυχής και όχι η βουτιά που αναζητούμε στο κεφάλι μας το μισοάδειο. Η διαφορά στη σωστή προσέγγιση …με τη λάθος…η διαφορά στη λέξη που θα συγκινήσει από εκείνη που θα παγώσει είναι τόσο μα τόσο μικρή…αλλά τόσο μα τόσο δύσκολα ορατή… Δε χρειάζονται λόγοι τεράστιοι…δε χρειάζονται κατεβατά για να φτιάξεις εκείνη τη λέξη που θα απογειώσει μία στιγμή. Χρειάζεται να αφουγκράζεσαι εκείνον που θα του χαρίσεις ένα μπουκέτο από γράμματα…να λαχταράς να μειώσεις την απόσταση με τη χρήση του συναισθηματικού λόγου..Τότε οι σωστές λέξεις ξεπροβάλλουν…σε έναν τόπο που το σωστό και το λάθος δεν ορίζονται..και είναι αστείο να προσπαθείς να τα ορίσεις!

Πρόσεχε φιλαράκι…ο λόγος..είναι το μαχαίρι του εγκληματία και το νυστέρι του γιατρού..διάλεξε …

«Τα λόγια έχουν τη δύναμη τα λόγια έχουν τη χάρη
να κάμουσι κάθε καρδιά παρηγοριά να πάρει
κι όπου κατέει και μιλεί με γνώση και με τρόπο
κάνει και κλάισι και γελούν τα μάθια των ανθρώπων»

Απόσπασμα από Ερωτόκριτο – μέγας Βιτσέντζος Κορνάρος

Advertisements