bittersweet october

Ο Οκτώβρης ο κακός…ο Οκτώβρης ο καλός…κλείνει την αυλαία του…Η αλήθεια είναι οτι δεν είδαμε και φθινόπωρο.. Μου θύμισε τις περσινές μου ηλιόλουστες μέρες στο νησί…  Τέτοια εποχή κράταγα στα χέρια μου λόγια ακριβά..και έλεγα πως είμαι η πιο τυχερή του κόσμου.. Πώς αλλάζουν οι καιροί λέω.. Η τύχη με την ατυχία παίζουν κρυφτό. Πότε τα φυλάει η μία πότε η άλλη..Το καλό με το κακό..συνεχώς εναλλάσσεται και εγώ που παίζω με το 0 και το 1 ίσως και να το βλέπω πιο έντονα απο ότι εσύ…

Η αλήθεια με το ψέμα.. επίσης..  Από έναν δάσκαλό μου  άκουσα τελευταίως οτι δεν ξέρουμε τι είναι αληθινό και τι ψεύτικο.. Θα πει ο ερωτευμένος στη γυναίκα που αγαπά οτι τη λατρεύει…και λίγο καιρό μετά σαν ξεφτίσει ο έρωτας και δεν αντέξει ο ένας τον άλλον θα την αφήσει εκεί..αγκαλιά με ένα χοντρό αγενέστατο ψέμα…. Η λατρεία γίνεται αντίο..τα λόγια δεν έχουνε υπόσταση…το αληθινό γίνεται ψεύτικό τόσο εύκολα.. Τα σ’αγαπώ με αγαπάς..τα για πάντα…τα σε σκέφτομαι και λοιπές λέξεις εγώ που τα αγαπάω τα λεξάκια τα βλέπω να αναβοσβήνουν στο χώρο σαν φανάρια..πότε πράσινα να περάσεις χαρούμενος πότε κόκκινα για να βάλουν το οποιοδήποτε τέλος…

Ο Οκτώβρης παίρνει μαζί του φωτογραφίες μου..κάπου τις πήγε στο χρόνο και ένα πτώμα πήγε απο χέρι σε χέρι και απέδειξε οτι σημασία έχει οτι υπάρχουν εκείνα τα χέρια που θέλησαν να το αναστήσουν..και ποιος νοιάζεται για λίγα κλικς που ανήκουν πια σε ένα μακρινό παρελθόν…  Ο Οκτώβρης θύμισε γλυκά μια όμορφη γιορτή..και της έδωσε τη σωστή της υπόσταση… πήρε επίσης τη μικρή μου Κλ-ι-οπάτρα σακατεμένη και την έφερε του κουτιού..για να με πάει νέα ταξίδια… Εφερε ένα νέο παρεάκι δροσερό..και αγαπησιάρικο..έφερε συζητήσεις..και αλήθειες..  Εφερε εγγραφές σε σεμινάρια όμορφα..και δημιουργία στο φουλ για να λέμε οτι υπάρχουμε..οτι διαφέρουμε..οτι προσπαθούμε για εκείνα που αγαπάμε και χτίζει ένα όνειρο με 4 νομούς…τον έναν ομορφότερο από τους άλλους για να υπάρχει ένα εκεί προκλητικό σαν ιθάκη…

Δεν ξέρω τι έφερε σε σένα..τι στιγμές σου έδωσε..τι σου πήρε.κι ας ήταν μόνο 31 μέρες..είναι αρκετές..όταν ένα λεπτό μπορεί να είναι τεράστιο αν το θελήσεις…  Τι ζήταγες και τι βρήκες. Τι ήθελες και τι δεν ήθελες. Τι έζησες και τι δεν έζησες. Τι άφησες και τι κράτησες. Τι κέρδισες και τι έχασες …Στο ασπρόμαυρο παιχνίδι μας..στο 01 της ζωής…γινόμαστε πότε κακοί πότε καλοί…γευόμαστε πότε κάτι υπέροχο και πότε κάτι που μας καταρρακώνει….Και από τις 2 μεριές..γεννιούνται δυνάμεις… Και από τις δυο μεριές μαθαίνουμε..είτε από τα σωστά είτε από τα λάθη μας..για να μην πληγωθούμε το ίδιο…ή για να κερδίσουμε κάτι επόμενο με την εμπειρία της προηγούμενης νίκης μας..Το γινγκ γιανγκ της ζωής μας μας θέλει ευτυχισμένα δυστυχείς..και δυστυχισμένα ευτυχείς.. αστείο ακούγεται ε;  Περίεργο ίσως..αν όχι αστείο.. και σου θυμίζω τον εφηβικό μου Καβάφη..με ένα ζεστο χαμογελο για να σε αγκαλιάσει…και με μια καληνύχτα..σε σένα και στο μηνάκι που φεύγει που άφησε αναμμένο ένα τζάκι διαφορετικό από τα άλλα…

Aν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω.
Πλην ένα πράγμα με χαράν στον νου μου πάντα βάζω —
που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσί των που μισώ)
που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμ’ εγώ εκεί
απ’ τες πολλές μονάδες μια. Μες στ’ ολικό ποσό
δεν αριθμήθηκα. Κι αυτή η χαρά μ’ αρκεί.

«Πρόσθεσις»

Advertisements