στο επομενο δευτερολεπτο…

 Σε κοιτάζω και κάτι μου θυμίζεις.. Νομίζω πως σε έχω κάπου ξαναδεί..αλλά δεν είμαι σίγουρη.. Μπορεί να είναι σε κάποιο όνειρο..ή σε κάποια άλλη ζωή αν αυτή υπάρχει.. Να είμασταν πεταλούδες μπορεί σε ένα ίδιο λιβάδι..ή χαζοπρόβατα της ίδιας βοσκής..Μπορεί να σου φύλαγα λίγο χορτάρι δικό μου να πάρεις να φας..  Σε βλέπω να ακούς μουσική εκεί χαμένος στο πλήθος και είμαι σίγουρη οτι κάποτε δώσαμε τα χέρια. Αλλά μπορεί και οχι. Μπορεί να ήτανε κάποιος άλλος που να σου μοιάζει…και να μην τον θυμάμαι.. Λες; Κάπου διάβασα οτι εκείνοι που έχουνε καλή μνήμη είναι εκείνοι που κατανοουν αργά..και έτσι δεν ξέρω αν θέλω να είμαι αυτή η χαζή ή κάποια έξυπνη που δε θυμάται.. Περίεργος ο κοσμος..και εσύ όπως ακούς μουσική..μου βγάζεις ένα κενό..και δεν ξέρω γιατί. Κενό δικό μου είναι ή δικό σου;

Στην επόμενη στάση κατεβαίνεις. Ανεβαίνεις αργά σχεδόν μεθυσμένος τις κυλιόμενες. Μα τόσο ωραία είναι πια αυτή η μουσική σου…απορώ.. Τι πλάκα που θα χε να τρέξω ξοπίσω σου και να σου βγάλω τα ακουστικά να τα βάλω στα δικά μου αυτιά. Να σε δω ξαφνιασμένο και εκνευρισμένο και εγώ να κλέψω τον ήχο σου. Να δω αν έχει κενό ή αν αυτός στο συμπληρώνει.. να καταλάβω.. τα περίεργα των μοναχικών ή μη ανθρώπων..

το βαγόνι σε προσπερνά..και εγώ με ένα χέρι στο τζάμι..χαιρετάω κάτι που μου μοιάζει ή μου θυμίζει..ή με θυμίζει ..ή απλά μοιάζει… Γελάω με την περίεργη αίσθηση που αφήνει η ταχύτητα του βαγονιού μου σε αντίθεση με το ανέβασμα το δικό σου στις κυλιόμενες. Και απορώ..πόσες κατευθυνσεις έχει πια αυτός ο πλανήτης..και σε πόσες μεριές..Ανθρωποι ανεβαίνουν σκάλες..του σπιτιού…του νοσοκομειου..του πανεπιστημίου..της δουλειάς τους..του μετρό.. κάθονται σε μπαλκόνια και κοιτάζουν απέναντι..ή πιο πέρα…ή αγναντεύουν σε ταράτσες…και ταξιδεύουν… Κάποιοι άλλοι παράλληλα κοιτάζουν από τα μικρά στρογυλλά παράθυρα ενός αεροπλάνου τον κόσμο που μικραίνει και κάποιοι άλλοι χαζέυουν τις σταγόνες στο παράθυρο ενός καραβιού που ταξιδεύει μες στη φθινοπωρινή φουρτούνα

Μία γη που γυρίζει συνεχώς..ξημερώνει και νυχτώνει απανωτά time laps σε έναν άχρονο χρόνο…ξυπνάς και κοιμάται κάποιος άλλος..κλαις και κάποιος άλλος γελάει..γράφεις ένα ποίημα και κάποιος άλλος το σκίζει…στέλνεις ένα μήνυμα και κάποιος άλλος το σβήνει πριν πατήσει το send. Είμαστε σε μια κινούμενη μπάλα..και προσπαθούμε να μην πέσουμε στο γύρισμά της..άλλες φορές νομίζουμε οτι πάει αργά και ζητάμε να κάνει γρηγορότερες σβούρες..σαν παιδάκια στο λούνα παρκ που λαχταράμε τον κίνδυνο..και άλλες φορές παρακαλάμε να πάει όσο πιο αργά γίνεται..σαν τις τελευταίες ανάσες που θες να γευτείς πριν χάσεις κάποιον δικό σου..  Μια γη που τα έχει όλα..απογοητεύσεις και κενά..αισιοδοξία και γεμάτες ώρες..

Θα είμαστε κάποιοι άλλοι σε λίγα δευτερόλεπτα; θα ανταλλάξουμε θέσεις; θα βγω εγώ στην επόμενη στάση θα με κοιτάξεις εσύ στο βαγόνι και θα απορείς τι ακούω με τοση συγκέντρωση..; θα είμαστε οι ίδιοι σε λίγα λεπτά μετα; και θα θυμίζει κάποιος κάτι σε κάποιον άλλον;  ο χρόνος περνά..και στα μάτια μου ένας ήλιος ανεβοκατεβαίνει…συνεχώς…εκπληκτικά γρήγορα…σαν βίντεο..και απορώ..τις πήρα εγώ αυτές τις φωτογραφίες..ή όχι; Είναι δικές μου αυτές οι μικρές ώρες μίας μέρας απλής..ή τις έκλεψα; Θυμάμαι ή απλά θέλω να θυμηθω; Και θα θυμάμαι τι μεθαύριο..Χαζή…έξυπνη…και τραμπάλα σε μια γη πότε να πιάσω χώμα και πότε ουρανό…Τι ζούμε και τι δε ζούμε…με ποιους και πότε..τι αφήνουμε να βιωθεί και τι όχι.. Τι πραγματικά αισθανόμαστε και τι βλέπουμε σα να το αισθάνεται κάποιος άλλος και όχι εμείς; Ποιο το βίωμα του καθενός… Ποιο το αποτύπωμά του… Σε ποιες κυλιόμενες τραβά ο καθένας μας…και πότε στέκεται πίσω από τον άλλον ..πότε τον προσπερνά…πότε τρέχει στην αριστερη πλευρά..πότε καμπουριάζει πάνω στην κινούμενη ράμπα; Ποιος στέκεται πού…Ποιοι είμαστε..και πόσο ζούμε εκείνην την στιγμή..; Την όποια;

Και να σου οι επικούρειοι που θα κάνουν έναν μεγάλο επίλογο που θα με κάνει να γελάσω..
«Οταν θα πεθάνουμε δε θα μαστε εκεί..»


Ας είμαστε προσεκτικοί..στο επόμενο δευτερόλεπτο

Advertisements