Namaste

Σε κεντρικό κατάστημα που μοιράζει εμπορεύματα στα υποκαταστήματά του μια κοπέλα με ένα μαγαζί από εκείνα που προσπαθούν να επιβιώσουν διαλέγει εμπόρευμα μήπως και πουλήσει κάτι τώρα.. στο ταμείο της λένε χρωστάς κι αλλά από πριν..και της το τονίζει κι ο διευθυντής παίζοντας κομπολόι…

Τη βλέπω διακριτικά. Η φωνή της αλλοιώνεται και ψιλοτρέμει. Ναι το ξέρω…θα σας πληρώνω πιο σωστά…πόσο είναι το υπόλοιπο;  θα ρωτήσει με σιγανη φωνή κρατώντας το πορτοφόλι της. Το ποσό είναι μεγαλύτερο από όσο νόμιζε…κομπιαζει…και με αυτα που σου δίνω ποσό μένει; Ακολουθώ την αγωνία της. Ελα πες μας ποσό μένει θέλω να ταρακουνησω την ταμία.. και πάλι….. πολλά ακούγονται… Τη βλέπω… ίδια ηλικία με εμένα. Παλεύει. Η διάθεση που είχε όταν είχε μπει να διαλέξει εμπόρευμα άφαντη.. παίρνει την τεράστια απόδειξή της και σιγανα λέει στην κοπέλα… Μαζεύτηκαν τόσα πολλά…με καταλαβαίνεις…  Η κοπέλα κουνάει το κεφάλι συγκαταβατικά…Οι άντρες του μαγαζιού φορτώνουν το εμπόρευμα στο αμάξι της. Εκείνη σα χαμένη ετοιμάζεται να φύγει…χαιρετά προσπαθώντας να χαμογελάσει και ευχαριστεί… Είμαι σίγουρη, δεν ξέρω γιατί, ότι η επόμενή της κίνηση θα ναι να βοηθήσει στο κουβάλημα από αμηχανία και από τύψεις… Πράγματι…αρπάζει μια σακούλα από αυτές που είχε παραγγείλει…ευχαριστεί ξανά και φεύγει…με δειλά βήματα..

Έχω μια σιωπή μέσα μου που κάνει παρέα στη δίκη της. Θέλω να βγω έξω να της πω να μη μασάει…ότι θα τα καταφέρουμε…ότι δεν είναι μόνη. Αλλά το καταπίνω συνεχίζοντας την άχαρη δουλειά μου.. με μια σιωπή στο λαιμό σαν κόμπος…Όμως ξέρω οτι η σιωπη αυτή γεννήθηκε για εκείνη. Παλιότερα αν δούλευα εκεί..και αν ειχε περάσει μπορεί να μην την είχα δει; αναρωτιέμαι… Η κρίση μας έκανε να βλέπουμε καλύτερα ή μάλλον να νιώθουμε καλύτερα; Τι δηλαδή..τώρα θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι;;;; όταν δε θα μας νοιάζει αν έχει σωστό dressing η σαλάτα μας και αν ταιριάζει το κρασί με δαύτην; Γελάω..πότε με ένοιαζε κάτι από τα 2; Ακόμα και το κρασί που καμώνω πως ξέρω με τι ταιριάζει..ποτέ δεν το στρίμωξα σε πιάτα..και ποτέ δεν έψαξα απεγνωσμένα να δω σε ένα τραπέζι τι θα πάρω ή να ρωτήσω κάποιον που ξέρει.. Ακόμα και χτες εκείνο το βαρύ κρασί το ταίριαξα με μια μοναχική τσαντισμένη, απογοητευμένη και ιδιαίτερα θλιμμένη ώρα… Απίστευτος γκουρμοσυνδιασμός…

Το τηλέφωνο της καλής μου φίλης χτες θα μεγαλώσει τον κόμπο…θα τριγυρίζει στο όνειρο μου ….δε θα κοιμηθώ και πάλι …στην insomnia period που περνάω…θα θελα να φανταστώ στο νυχτερινό μου ταξιδιάρικο και άκρως ανήσυχο ωράριο ότι αυτοί που ξέρουμε να δουλεύουμε μπορούμε να ελπίζουμε οτι θα χτίσουμε έναν άλλο κόσμο…να ξυπνάμε το πρωί με ωραία γεύση από τα όνειρά μας…….. σαν τη γεύση ενός ζεστού λαχταριστού καφέ….ενός αχνιστού σπιτικού ψωμιού με λίγο τυρί χωριάτικο ίσως..ή μέλι ελληνικό… Θα γίνει. Θα το καταφέρουμε. Μαγκιά μας…!!Και όχι διαφωνώ..η κρίση δε θα μας κάνει καλύτερους ανθρώπους και αν περιμένεις έτσι να γινεις καλύτερος χέστο. Δεν το χεις. Το βλέπω σε μερικούς..δήθεν..λένε και τα τσιτάτα τους χαχα..ειρωνικό .. Η κρίση κάνει να ξεχωρίζουν πιο εύκολα..οι καλύτεροι άνθρωποι ρεεεεεε. Εκείνοι που συμπάσχουν..που νιώθουν..που βοηθάνε..που αγαπάνε βαθειά…που προτιμάνε εκείνο το μαζί…που μοιράζονται.. και που δεν είναι απλοί καραγκιόζηδες και παρτάκηδες της ζωής..  Καμία κρίση δε θα αλλάξει τον κόσμο. Εμείς θα τον αλλάξουμε οι «αυτοί» που μπορούν. Ολοι οι υπολοιποι θα είναι αυτοί που ήταν και πριν..χαμαιλέοντες της αγάπης …

Πικρή γεύση της πρωτονοεμβριανής νότας.. θα κλείσει ευτυχώς με μια όμορφη βραδιά. Ενα γλυκό χρόνια πολλά μέσα από την καρδιά μου…χαχανητά μικρών και μεγάλων…θα φτάσουν  στον ουρανό θα τα δει ένας θείος και θα γελάσει…και μια μεγάλη αγκαλιά γλυκειά και άκρως φιλική θα ταξιδέψει λίγα χιλιόμετρα…και ναι φιλενάδα θα παίξει Πρωτοψάλτη για σένα.. Αυτό το άρθρο στο χαρίζω.. με ένα καληνυχτάκι που σου εγγυάται οτι όλα μα όλα θα πάνε καλά…και την ξέρεις τη διαίσθησή μου…

Να μαστε καλά…. ή αλλιώς Namaste με την απόλυτη ερμηνεία του ως χαιρετισμός μαζί με τη κίνηση του κεφαλιού που υποκλίνεται αγαπησιάρικα…

Advertisements