ειναι νωρις ακομη μες στον κόσμο αυτόν…

Μπορεί η ποίηση να έχει τη δική της γιορτή…αλλά σήμερα τη θεωρώ μεγάλη γιορτή εξίσου. Για μένα ο ποιητής αυτός γεννήθηκε με λίγες φράσεις κάπου στο λύκειο..στο πανεπιστήμιο πέρασε από χαρτάκια σε χαρτάκια…και αργότερα κάθε μικρό βιβλιαράκι πράσινο με παλιές σελίδες ενωμένες..που κοβόντουσαν με χάρακα ή κοπίδι..αποτελούσε ιεροτελεστία.. Επειδή θα με πεις τοπικίστρια..θα σου πω οτι είχα ξεχάσει οτι είχα μάθει στο σχολείο οτι γεννήθηκε στο Ηράκλειο. Αλλά και ως τοπικίστρια θα σου πω οτι όταν το έμαθα ξανά..είπα …να ένας λόγος παραπάνω για να είμαι περήφανη για το νησί μου..!!

Ο Ελύτης είναι ο ποιητής της αισιοδοξίας…ο ποιητής της ομορφιάς της ζωής..της αγάπης και του έρωτα..της Ελλάδας..του μπλε..του μωβ του κόκκινου.. Και πυροβόλησα τη μοναξιά με κόκκινο θα φωνάξει η δασκάλα στη β’ λυκείου και θα ξυπνήσω από το λήθαργο της βαρεμάρας.. Τα μάτια μου γούρλωσαν και σε βλέπω που γελάς…και σου φαίνεται μία μπούρδα ίσως..ακατανόητο..λέξεις που μπερδεύονται..Και όμως σε μένα είναι τόσο ξεκάθαρες..λες και έγραφε ποιήματα για να τα διαβάσω εγώ..  Ετσι τον γνώρισα..εκεί στο σχολείο..να περιμένει να περάσω την εφηβεία μου..να αφήσω τον Καβάφη…και να ασβεστώσω την ψυχή με εκείνον.. Είτε τον αγαπάς αυτον τον ποιητή είτε όχι. Κάτι ενδιάμεσο δε λες. Και αυτό με γοητεύει σε έναν καλλιτέχνη. Το απόλυτο ταιριάζει με το 0 και το 1 μου..δε βολεύεται με ενδιάμεσα συναισθήματα. Οπως ο έρωτας. Είτε είσαι ερωτευμένος είτε όχι. Είτε δίνεις 100% είτε όχι. Τα φτωχά είναι για τους φτωχούληδες..όχι του Θεού..μη μου μπερδεύεσαι με άλλον καλλιτέχνη που με κάνει και πάλι παγώνι για το νησί…

Ο έρωτας στο πανεπιστήμιο τον έφερε να ψιθυρίζει τόσες όμορφες προτάσεις..όλα τα κυπαρίσσια να δείχνουνε μεσάνυχτα..κι όλα τα δάχτυλα σιωπή και μια εξομολόγηση να λοξοδρομεί προς τ’άστρα… έφερε γράμματα κάτω από πληκτρολόγια..έφερε σκέψεις πάνω σε τραγανά φθινοπωρινά φύλλα..και απογείωσε την καρδιά με το μόνογραμμα που χαράχτηκε όλοκληρο μέσα της..γιατί πώς αλλιώς; που αναρωτιέται ο ποιητής μου….έτσι αγαπιούνται οι άνθρωποι!  Για σένα μόνο δέχηκε ο Θεός να μου οδηγεί το χέρι θα πει απαλά σα σονέτο..αγαπησιάρικο… Θα γεμισει με θλίψη για το νησί που έχει σημαδέψει στον Παράδεισο..

Η θλίψη η δική μου ακούμπησε Δυτικά της Λύπης…και η ανάγκη φυγής..με ένα όμορφο στα κρυφά φεύγω για μιαν απ΄την αρχή ζωή απροσκύνητη χωρίς κεριά χωρίς πολυελαίους δεν ξέρω γιατί..αλλά όποτε οραματίζομαι μια νέα εποχή για μένα στην οποία θα ασχολούμαι πλέον με όσα μου αρέσουν…ακούω να μου απαγγέλει αυτές τις λέξεις..  Ετσι χώρεσε παντού..Χώρεσε στα δύσκολα πρέπει μου που έβαζα…και τον άκουγα σα δαίμονας να μου λέει να το πιάσω το ρημαδοπρέπει από το ι και να το γδάρω μέχρι το πι… Και ήθελα να του πω οτι είναι τόσο μα τόσο δύσκολο καμιά φορά…όταν κατάλαβα οτι και εκείνος αυτό ήθελε να μου πει…

Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο..και μετά σβήσου με γενναιοδωρία..! Ακούς εσύ που διαβάζεις; Ακούς τη γλύκα αυτής της φράσης; Εγώ τη νιώθω να σπαρταράει..σαν το σβήσιμο αυτό..που κάνω μέσα μου… Να δίνεις απλόχερα..να είσαι…να προσπαθείς να είσαι…να θες να ομορφύνεις κάτι..και ήρεμα και απλά..σχεδόν ταπεινά να σβήνεσαι..για να μη ξεφτίσεις όταν δε χωράς..δεν ανήκεις..ή δεν υπάρχει λόγος να συνεχίζεις κάτι… Αν πάνε να σου καλουπώσουν τον τρόπο που χαράζεσαι…αν σου καθορίζουν το πώς θα χαραχτείς και με ποια γράμματα…και πότε μπορείς και πότε όχι…σβήσε απαλά..με γλύκα και με αγάπη..σαν την καληνύχτα που λες σε ένα παιδί…

Σήκωσε τα μάτια μαζί μου στον ουρανό…και δες..τα λόγια του γραμμένα εκεί πάνω..Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε!  Πόσο όμορφη φράση!!!  Το νόμπελ δε θα μπορούσε να μη φτάσει στα χέρια του..Είναι ο ποιητής του Αξιον Εστί…μην το ξεχνάς….εσύ που ζεις σε αυτόν τον κόσμο τον μικρό το μέγα!

η ποίηση συμπληρώνει μια προσωπικότητα που αν δεν περάσει απο κάποια μορφή Τέχνης δεν είναι ποτέ ολοκληρωμένη. Είμαστε ανολοκλήρωτες προσωπικότητες..Μόνο μέσα από την Τέχνη συμπληρωνόμαστε.  Χρησιμοποιώντας τέχνη…προσπαθούμε να αυτοαθωωθούμε..να μερέψουμε τα προσωπικά μας βιώματα..να τα μεταλλάξουμε για να τα ξορκίσουμε ή να τα πάμε σε ένα άλλο επίπεδο..  Ο Ελύτης έδωσε στην ποίηση εκείνη την αισιόδοξη στάση..τη μορφή που γαληνεύει..ηρεμεί..σαν κυκλαδίτικο ταξίδι στο μπλε και στο άσπρο…σαν μυρωδιά από δίκταμο…σαν αέρας αιγιοπελαγίτικος στο πρόσωπο…

Εγώ προσωπικά τον ευχαριστώ που μπήκε στη ζωή μου. Που έδωσε ένα γλυκο παρεάκι και δίνει ακόμα..  Θα κλείσω με κάτι από εκείνον…κάτι απο τα πολλά που έχει πει και με ταξιδεύουν..και ελπίζω έστω και λίγο να ταξιδέψουν κι εσένα.. Είναι η εισαγωγή του από τα ρω του έρωτα..όταν θέλησε να γράψει τραγούδια..Αυτό το γνήσιο..οτι κάνω κάτι γιατί μου αρέσει..γιατί το νιώθω..και δε με νοιάζει κανένας κανόνας..δεν ακολουθώ τι πρέπει και πώς..και απλά καταθέτω..είναι η υπογραφή ενός μεγάλου ποιητή..για μένα..και ενός ανθρώπου που αγάπησε με πάθος αυτό που έκανε…χωρίς να τον νοιάζει κάτι άλλο..

«Οι άγγελοι τραγουδάνε. Και οι ερωτευμένοι επίσης.
Πίσω από κάθε 
ανάταση, από κάθε μεράκι, μια κιθάρα περιμένει έτοιμη να πάρει τα λόγια
και να τα ταξιδέψει από χείλη σε χείλη.  Δεν είναι λίγο αυτό.
Είναι η χαρά να δίνεις χαρά στους άλλους, είναι αυτό που μας βαστάει στη ζωή.
Γι΄ αυτό, κοντά στα ποιήματά μου, δοκίμασα να γρά
ψω και μερικά τραγούδια, χωρίς να τα υποτιμώ καθόλου.
Έτσι ή αλλιώς, μιλά κανείς για τα ίδια πράγματα που αγαπά, και από κει και πέρα το λόγο έχουν αυτοί που θα τ’ ακούσουν. Λένε πως το είδος έχει ορισμένους κανόνες. Δεν τους ξέρω και, πάντως, δεν ενδιαφέρθηκα ή δεν μπόρεσα να τους ακολουθήσω. Δουλεύει ο καθένας όπως νοιώθει.
Και η θάλασσα είναι απέραντη, τα πουλιά μυριάδες, οι ψυχές 
όσες και οι συνδυασμοί που μπορούν να γεννήσουν οι ήχοι και τα λόγια, όταν ο έρωτας και το όνειρο συμβασιλεύουν…»

Advertisements