ας δωσουμε το λογο στην καρδια μας…

την είδα… εκεί ανάμεσα στις άλλες φωτογραφίες να δεσπόζει.. κάθε της ρυτίδα είχε διαδρομές από στιγμές που την γέμισαν ή την άδειασαν… κάθε τι επάνω της δήλωνε ευτυχία ή δυστυχία και όλα μαζί συνθέτανε το πορτραίτο της αυτό που είδες εσύ..αυτό που είδα εγώ.. Δεν ξέρω καν αν στάθηκες και εσύ εκεί πέρα..μα εγώ όταν έφτασα εκεί την ένιωσα να μου μιλά. Είπε ιστορίες και μίλησε για τη ζωή της…και εμείς απο κάτω οι ερασιτέχνες φωτογράφοι νιώσαμε μια μικρή λάμψη στο ρυτιδιασμένο της πρόσωπο.. Μπορεί και ενδόμυχα να λαχταρήσαμε κάτι που δεν ονοματίσαμε..μπορεί και πάλι να φοβηθήκαμε λίγο..για αυτό που λέμε μέλλον.

Παίρνουμε αποφάσεις φίλη …αναρωτιόμαστε αν είναι οι σωστές..μου το πες εκεί με ένα καφέ στο χέρι καλλιτεχνικό….μα να ..είναι αυτές οι αποφάσεις που θα φτιάξουν αυτές τις όμορφες ρυτίδες.. Αυτά που λέμε αν κάναμε σωστά ή λάθος..που αναζητάς είναι ο δρόμος της ζωής μας.. Ακόμα και η απορία είναι μέρος της απόφασης.. Και πάντα η σιγουριά έρχεται πιο δυνατή με το πέρασμα του χρόνου.. Είτε θα γυρίσεις πίσω..είτε δε θα γυρίσεις ποτέ ξανά..  Σε καταλαβαίνω.. Ξέρω.. Ξέρω τι θα πει αυτό το μπαλατζάρισμα..του κλείνω ή όχι.. Take your time…στις μεγάλες αποφάσεις σου.. Δες την κυριούλα που είδαμε μαζί.. Η σιγουριά της που δείχνει δε γεννήθηκε με το καλημέρα σας…ωρίμασε κι αυτή με τον καιρό.. Δώσε ευκαιρία σε σένα..και στις αναμνήσεις σου να σου ορίσουν τι μέλλει γεννέσθαι..και μην αμφιβάλλεις για την καρδιά σου. Εκείνη ξέρει περισσότερο. Αν εκείνη δώσει την εντολή..όλα τα άλλα περισσεύουν.. Μα αν εκείνη ζητά χρόνο..δώσε της..

Να έχουμε την τύχη να φτάσουμε σε εκείνη τη φιγούρα ε;  Να έχουμε ερωτευτεί..να έχουμε τσακιστεί..να έχουμε εισπράξει αγάπη τότε που τη χρειαστήκαμε πιο πολύ..να έχουμε δώσει επίσης…να έχουμε μουρμουρήσει και τσαντιστεί..να έχουμε φωνάξει να έχουμε κλάψει να έχουμε ξεκαρδιστεί στο πάτωμα από τα γέλια μας.. Να έχουμε πάει μικρά ή και μεγάλα ταξίδια…να έχουμε ίσως φέρει στον κόσμο μικρές λιλιπούτειες ψυχές..να έχουμε αλλάξει το δικό μας κόσμο..100000 φορές..να έχουμε θέλω που γίνανε και θέλω που πετάξαμε..να έχουμε δώσει χέρια ή να τα έχουμε κουνήσει ψηλά για ένα ακριβό αντίο…

Δες την…τη βλέπω και εγώ.. η απάντηση νομίζω οτι κρύβεται μέσα της.  Την ακούω να ψιθυρίζει…πως ο,τι έκανε..το έκανε πάντα με την καρδιά της.. Ας εμπιστευτούμε και εμείς το πιο ζωτικό μας όργανο..και το αλάθητό του… Εκείνο ξέρει..ενεργεί..πράττει πριν προλάβει το σώμα και το μυαλό να πούνε οτιδήποτε άλλο.. Ας δώσουμε το λόγο στην καρδιά μας..

Advertisements