πουπουλενιες ψυχες…

τώρα που άλλαξε η ώρα, τα σπίτια φωτίζουν πιο γρήγορα..Στη δουλειά μου υπάρχει ένα μικρό μπαλκονάκι διαφυγής..έστω για λίγο αέρα..για μια μικρή αλλαγή..ή έστω για ένα τσιγάρο για τους εξαρτημένους.  Ο καθένας αφήνει μια διαφορετική παρουσία εκεί .. Έχω τόσες ιστορίες για αυτό το μπαλκόνι απο πράγματα που έχουνε γίνει ή ειπωθεί..άλλα ευχάριστα..άλλα δυσάρεστα..και από πράγματα που δεν έχουνε ειπωθεί που δεν απορώ που καμιά φορά αντι να πω οτι είμαι δουλειά λέω οτι είμαι σπίτι.. Ο,τι κι αν κάνεις ο χώρος της δουλειάς ακόμα και αν θες να τον διαχωρίσεις από την προσωπική σου ζωη αποτελεί κομμάτι της ζωής σου. Τι πάει να πει δουλειά και προσωπική ζωή; Πόσο αδιάφορος μπορεί να είναι κανείς μέσα σε 8..9..ή και 10 ώρες ; Απο τις δουλειές που έχω περάσει εξάλλου έχω κερδίσει πολύ ξεχωριστά άτομα στη ζωή μου ή τουλάχιστον είχα την τύχη να μιλήσω λίγο μαζί τους και να μοιραστούμε δυο πράγματα..

Οπότε ναι το μπαλκόνι αυτό είναι άλλο ένα κομμάτι της προσωπικής μου ζωής..και η ιστορία η σημερινή έχει μια άσπρη όψη με ροζ θαμπό από το απέναντι κτίριο… Τώρα που φωτίζουν πιο πολύ τα σπίτια…φωτίζουν και πιο γρήγορα τα δωμάτια από το απέναντι νοσοκομείο βλέπεις και η εικόνα είναι αποπνικτική… Ανθρωποι ακίνητοι ξαπλωμένοι σε κρεβάτια του πόνου κατά βάση κοιτάζουν είτε προς τα πάνω είτε σε μια τηλεόραση.. Επισκέπτες περνάνε και φεύγουν..συγγενείς ταίζουν με πιρούνια και  κουτάλια..νοσοκόμες αλλάζουν..σηκώνουν..περιποιούνται..και φεύγουν.. Εικόνα ζωής ταλαιπωρημένης. Ζωής για λίγο ή για πολύ εγκλωβισμένης..Ανθρωποι που θα φύγουν γρήγορα..άνθρωποι που θα φύγουν αργά απο εκεί..άνθρωποι που δε θα γυρίσουν ξανά σπίτι τους….

Το αδύναμο σημείο είναι αυτό. Το λέω εκεί πέρα στο μπαλκόνι νυσταγμένη με τον αέρα να προσπαθεί να με ξυπνήσει. Να δεις που δεν ξυπνάω γιατί δεν ξέρω… σε ποιο όνειρο ζω. Αυτό είναι! Μπίνγκο. Το λέω όμως παρά την υπνηλία. Οτι το αδύναμο σημείο βρε χαζη είναι αυτό. Αυτό που ακούς και σε κοκκαλώνει. Το να μη γυρίσεις ξανά σπίτι. Το να αργήσεις να γυρίσεις. Το να αναγκαστείς να το αφήσεις ακόμα και για λίγο. Η μεγαλύτερη ανασφάλεια είναι αυτή. Του αν θα τα καταφέρεις εκεί. Σε όλα τα άλλα χέστα ο,τι γίνει. Ομως εκεί ή θα γίνει ή δε θα γίνει!!  Δεν έχει κάτι άλλο..δεν έχει μετά. Αυτό το μετά το πολύτιμο… Μπορεί να είναι τέλειο να ζεις στο τώρα αλλά αν κάποιος σου πει οτι δεν έχει μετά..αρκεί;

Κάποιοι εκεί απέναντι μπορεί και να το ξέρουν λέω.. Κάποιοι απλά περιμένουν υπομονετικά να γίνουν καλά. Ένα μόνο μας φτάνει για να λύσουμε τα πάντα…Η υγεία.. Ολα τα άλλα φθείρουν …αρρωστάνε την ψυχή..την καρδιά…μα αν το σώμα είναι υγιές…θα βρει τον τρόπο να γιατρέψει όλα τα άλλα..θα έχει το φοβερό του σύμμαχο…το χρόνο ως όπλο.. Αν δεν αρρωστά, ο χρόνος είναι δικός του. Και ίσως έτσι να καταλάβεις τι σημαίνει να παραιτείσαι από τα όμορφα της ζωής και να τα καλύπτεις με τον περήφανο εγωισμό σου αυτόν που σε επαινεί για την…τελειότητά σου…. και τους δήθεν ατελείς γύρω σου που δεν ξέρουν να σου φερθούν σωστά…..ίσως έτσι να καταλάβεις τι αξία έχει να βρεις το θάρρος εκείνο …ίσως έτσι να δεις οτι η ζωή φιλαράκι δεν είναι παιχνίδι…και κανείς δεν κερδίζει τίποτα στο τέλος της παρά μόνο ένα φύσημα της ψυχής προς τα πάνω..Καλύτερα λοιπόν να την φτιάξεις ελαφριά…πανάλαφρη..για να μπορεί να πετάξει όπου θέλει…καλύτερα να δεις τι σημαίνει να φτιάχνεις μία ψυχή σαν πούπουλο….

Θα μου πεις τι κάθομαι και σου αραδιάζω Παρασκευιάτικα..Τι να σου πω..ξέρω μόνο οτι όπως καθόμουν στο μπαλκόνι και τους έβλεπα ξαπλωμένους…ένιωσα την καρδιά να τσιτώνει…και αν δε με έκοβε η πραγματικότητα μπορεί και να έβαζα τα κλάματα…

Advertisements