η αληθεια του καθενα…

Αχνιστό καφεδάκι στην κούπα. Και ώρα απογευματινή και όμορφη..ήσυχη και απλή. Με τον ήχο των πλήκτρων και μόνο. Εχω ένα σημάδι στο μέτωπο. Το απέκτησα από ένα καλοριφέρ.  Η ιστορία μου με ήθελε να τρέχω με φόρα πάνω στον πατέρα μου την ώρα που άνοιγε ένα ψυγείο και εκείνος να κλείνει την πόρτα και εγώ να πέφτω στο καλοριφέρ. Πριν από λίγο καιρό έμαθα οτι μόνη μου πήρα φόρα και έπεσα και κανένας μπαμπάς δεν άνοιγε καμία πόρτα. Επέμενα τότε που το έμαθα οτι κανείς δε θυμάται σωστά… Αλλά τελικά αυτή που δε θυμόταν..αυτή που είχε παντρέψει την πραγματικότητα με κάτι φανταστικό ήμουν εγώ. Και ενώ παλιότερα με πείραξε όταν το έμαθα και προσπαθούσα να βρω μια λογική εξήγηση που όλοι οι υπόλοιποι το έχουνε ξεχάσει..πριν λίγες μέρες όταν το ξανασκέφτηκα αποτέλεσε το τέλειό μου παράδειγμα στον παραλογισμό που μας δέρνει!!!

Δεν ξέρω για σένα..και δε θα επιμείνω. Δε θα σου πω αν έπεσες σε κάποιο καλοριφέρ ή αν σε ρίξανε αν έφταιγες εσύ ή κάποιος άλλος.. Μπορεί να απαρνιόμαστε μερικοί μερικοί τις ιστορίες της ζωής μας..και να μην τις αναφέρουμε ή να λέμε οτι τις έχουμε ξεχάσει γιατί είναι πιο βολικό..αλλά δεν παύουν να υπάρχουν και να μας έχουνε σημαδέψει…είτε στο…μέτωπο είτε κάπου πιο βαθειά.. Που βαστά η αλήθεια σε όλο αυτό;  Τι κρατάς για αλήθεια και τι όχι;

Μπορείς εύκολα να αποδώσεις ευθύνες σε ένα ψυγείο…σε έναν μπαμπά που το έκλεισε…στο παρελθόν εκείνο που πλέον κανείς δε θυμάται εύκολα…αλλά τελικά..τι καταφέρνεις να κάνεις; Από ποιον κρύβεσαι ή τι θέλεις να κρύψεις; Τον κίνδυνο να ρεζιλευτείς; Τον κίνδυνο να σου πούνε οτι είσαι αταζμής και ατζούμπαλος στην περίπτωσή μου..ή τον κίνδυνο οτι κάνεις κι εσύ κάτι λάθος σε κάτι πιο εσωτερικό;  Τριγυρίζουν οι άνθρωποι με τις εξηγήσεις τους και τις ιστορίες τους.. Σου λένε πού έχεις κάνει λάθος..σου λένε να αλλάξεις..να..κάνεις το ένα να κάνεις το άλλο…σου λένε να το δεις αλλιώς να παραδεχτείς..να αποδεχτείς να οτιδήποτε…αλλά οι ίδιοι τι προτιμάνε να δουνε από μια ιστορία; Ο,τι τους βολεύει; Και αν δεν είναι έτσι όπως σε βολεύει φιλαράκι; Αν δημιούργησες περισσότερα από όσα νομίζεις; Αν η δική σου η ιστορία πάνω στα πράγματα μπάζει από παντού; Και αν δεν υπάρχει εκείνος ο διπλανός που το έχει ζήσει μαζί σου να σου αποκαλύψει την πραγματική ιστορία τότε τι ; Θα ζεις με το δήθεν στόρυ σου;  Οτι έτσι έγιναν τα πράγματα και γεια σας; Και αυτό δε θα σε στοιχειώνει σαν άνθρωπο; Δε θα σε κάνει λιγότερο από ότι είσαι;

Μπερδεμένη η αλήθεια με το ψέμα.. η πραγματικότητα με τη φαντασία.. Μπερδεμένο και αυτό που κρατάμε …και αυτό που δεν κρατάμε από ένα γεγονός. Αυτό που μας συμφέρει να κρατήσουμε και αυτό που θα πετάξουμε για να μη μας τυραννά ως λάθος. Προτιμάμε σε ένα καυγά να θυμόμαστε πού έφταιξε ο άλλος και να ωραιοποιήσουμε τη δική μας θέση…προτιμάμε σε έναν χωρισμό να βγάζουμε την ουρά μας απέξω..να μη θυμόμαστε οτι πήραμε φόρα και πέσαμε πάνω στο δικό μας προσωπικό καλοριφέρ..είναι πιο εύκολο να κρίνεις τον άλλον πώς βλέπει τα πράγματα από το να αναγνωρίσεις το δικό σου λάθος..απέναντι στα πράγματα.. Είναι πιο εύκολο να πεις μια ιστορία που δε σε κάνει θύτη …είναι πιο γλυκό να πενθείς από τη μεριά του θύματος…ή να πονάς από τη μεριά του αδικημένου…

Ποια ιστορία ποια μάτια..ποια στιγμή θα μας κάνει να δούμε; Ποιο λεπτό θα μας ανοίξει μια πόρτα που δεν είχαμε ανοίξει γιατί είμασταν του κερατά δειλοί για να την ανοίξουμε; Πόσο εύκολο είναι να αντικρύσεις την αλήθεια σου; Πόσο εύκολο είναι να πεις ήμουν αυτός..έκανα αυτό γιατί..ένιωθα αυτό…γιατί φοβόμουν…την αποκάλυψη…τον κίνδυνο του πόνου της αλήθειας ίσως..την αλλαγή μου ενδεχομένως..γιατί φοβόμουν να εκτεθώ ..να μηδενίσω κάτι για να το ξαναρχίσω..και άλλα πόσα; Μα αυτό δεν είναι η ζωή; ολα όσα φοβάσαι να πεις και να δείξεις; Η ζωή δεν είναι μια σειρά από φανταστικές ιστορίες.

Και να σου ο Νίτσε..πολύ φιλοσοφώ τελευταίως…που λέει πως την τέχνη την χρησιμοποιούμε για να μην πεθάνουμε από την αλήθεια…. Κι εσύ φιλαράκι λοιπόν…ποια τέχνη χρησιμοποιείς για να κρύβεσαι; Και αναρωτιέμαι και εγώ..αν τελικά καταφέρουμε να επιβιώσουμε μέσα από την αλήθεια των πραγμάτων και τη δική μας..μήπως λέω μήπως αναπνέουμε λίγο καλύτερα και αφήνουμε και τους άλλους να αναπνέουν πιο όμορφα δίπλα μας χωρίς ανασφάλειες..χωρίς δήθεν…;

Πάμε Χαρούλα μου…

Advertisements