Macro lesson…

Αντεστραμμένος φακός στο χέρι και πλησιάζω ολοένα στο μοντέλο μου… Εσύ δεν το βλέπεις μα εγώ ξέρω καλά τι πλησιάζω..ή δεν ξέρω.. ; Και όμως μάλλον πως ούτε κι εγώ ξέρω κι αυτό γοητεύει περισσότερο.  Το αόρατο για σένα και για μένα αντικείμενο γίνεται ορατό σε έναν φακό που κουνιέται στο χέρι και στο δικό μου μάτι όσο πλησιάζει σιγά σιγά το σώμα μου και το σώμα της μηχανής..

Ξαφνικά το αντικείμενο γίνεται ολοκάθαρο..και απορείς..είναι δυνατόν..τόση λεπτομέρεια..Το σχοινάκι το τέλειο γίνεται ξεφτισμένο..η όμορφη και μακριά τρίχα είναι κατεστραμμένη και έχει χνούδια πάνω της..μια όμορφη κόκκινη κορδέλα μοιάζει σαν δίχτυ…και μια τόση δα καρφίτσα γίνεται πρόκα έτοιμη να καρφώσει σε έναν τοίχο ..εσένα..εμένα.. Ολα μεγενθύνονται και είτε θα δείξουν την ομορφιά που αναμένεις είτε θα γίνουν πολύ διαφορετικά από όσο νομίζεις.. Κάπως έτσι σε ένα μάθημα ξεφύτρωσαν τρομακτικά μερμύγκια..αιμοβόρες σχεδόν αράχνες..και λοιπά…

Αυτός ο κόσμος που μεγενθύνουμε ο άγνωστος ζει ανάμεσά μας.. Δεν του δίνουμε σημασία. Εδώ δε δίνουμε σε εμάς σημασία.. Αλλά υπάρχει. Η μορφή που ξετυλίγεται μέσα από ένα φακό είναι  η απόδειξη οτι τίποτα δεν είναι όπως το ξέρεις ή το νομίζεις. Το συμπέρασμα που θα βγάλεις για μια στιγμή για έναν άνθρωπο..για οτιδήποτε είναι κι αυτό ένα δείγμα ανθρώπινης αφέλειας και στραβομάρας..μηδενικής διόρασης διαίσθησης..προσέγγισης..

Και είναι τόσο αλληγορικό…. το macro lesson μου..και είμαι σίγουρη πλέον οτι η φωτογραφία είναι ένα από τα μεγαλύτερα όπλα του δικού μου art therapy….. Αντιστρέφεις ένα φακό και μπορείς και βλέπεις πιο βαθειά..πιο καλά.. Αν αντιστρέψεις λοιπόν τις θεωρίες σου ίσως να δεις όσα δεν έχεις δει στον κόσμο σου…στους ανθρώπους γύρω σου… ισως αν αναθεωρήσεις το πώς πρέπει να γίνεται κάτι βάσει δικής σου παγιωμένης κοσμοθεωρίας…να δεις κάτι άλλο.. Αν γυρίσεις το φακό…. και πλησιάσεις..τότε όλα αλλάζουν.. Αν αλλάξεις γνώμη και αποφασίσεις να πλησιάσεις κάτι ή κάποιον ίσως τελικά να μην είναι έτσι όπως το έχεις σχηματίσει στο μυαλό σου..και είτε θα ανακαλύψεις οτι υπεραγαπάς κάτι που δεν υφίσταται και χαλάς την καρδιά σου ίσως..είτε θα ανακαλύψεις εναν όμορφο ολοκαίνουριο κόσμο του κουτιού που θα θες να βουτήξεις μέσα..να πάρεις..να δώσεις και σίγουρα να κερδίσεις…

Έτσι είναι φιλαράκι..έτσι είμαι εγώ έτσι είσαι και εσύ… Μας φαντάζομαι σε ένα σύμπαν να περπατάμε με φακούς αντεστραμμένους στα μάτια..σαν μάσκα..να απλώνουμε το χέρι και να αγκαλιάζουμε ένα χνούδι..και να μας γοητεύει…να πιάνουμε το πούπουλο του Σεφέρη και να ξέρουμε γιατί γίνανε όλα… Μας φαντάζομαι να βγάζουμε τα ηλίθια μυωπικά γυαλιά…που νομίζουμε οτι μας κάνουν να βλέπουμε ξεκάθαρα…μας φαντάζομαι να ανατρέπουμε τον κόσμο μας για να τον φτιάξουμε πάλι… Μας φαντάζομαι να βλέπουμε τα δικά μας λάθη…και τα σωστά εκείνων που κρίναμε και κατακρίναμε… Μας φαντάζομαι στον κόσμο αυτόν να δίνουμε τα χέρια ..

γεννηθήκαμε στον κόσμο με μάτια που πρέπει να εκπαιδευτούν.. Και αν δε φοράμε αυτους τους φακούς τους αντεστραμμένους..και αν δεν υπάρχει κανένα βοήθημα..υπάρχει κάτι που μπορεί να αντιστρέψει τα πάντα. Δε θα στο πω αυτή τη φορά. Νομίζω οτι το ξέρεις…

Advertisements