part timers

Η μέρα ακόμα καλοκαιρινή. Ακόμα σε καίει ο ήλιος. Και τώρα στο μπαλκόνι δε μπορώ να βρω μια θέση που να με βοηθάει να γράψω. Βρε για φαντάσου λέω..Νοέμβρης μήνας..στο πρώτο του δεκαήμερο και ο καιρός εκεί. Μια στασιμότητα. Λες και έχει μουλαρώσει. Να δεις που ξέρει η βροχή πως αν πέσει έχει τόση βρωμιά αυτός ο τόπος που θα λασπωθούμε όλοι μας… Μια μέρα λοιπόν σαν όλες τις άλλες.. ηλιος..ηρεμία…Κάνεις τις δουλειές που έχεις μιλάς με τους φίλους σου..κάνεις πλάκα..ακούς μουσική..συμβουλεύεις κανά δύο..συμβουλέυεσαι από κανά άλλους δύο..τρως γελάς..πίνεις..μιλάς για την κρίση..μιλάει και ο άλλος για την κρίση..ανοίγεις τηλεόραση..κλέινεις τηλεόραση…μπαίνεις στο Internet τριγυρνάς στα blogs..μπαίνεις στο fb στο twitter..αφήνεις τις απόψεις σου..τα αστεία σου όλα… Διαβάζεις τις τοπ ειδήσεις..βρίσκεις κανένα αστείο βιντεάκι..καμιά αστεία φώτο..γελάς…διαδίδεις..κτλ.. Μέρα σαν όλες τις άλλες..μεσημέρι σαν όλα τα άλλα..ακολουθεί απόγευμα Παρασκευής.. μια χαλάρωση τριγυρνά στο μυαλό σου.. Ακόμα και αν δεν έχεις δουλειά..ακόμα και αν σε έχουνε τσακίσει συναισθηματικά..ακόμα και αν σε τρώνε ένα σωρό…το σαββατοκύριακό έχει την αίγλη που του έχεις δώσει από παιδί…υπάρχει μια αίσθηση παιχνιδιού..ταξιδιού..αποφυγής…

Μια μέρα σαν όλες τις άλλες λοιπόν.. Ετσι μου είπα καθώς οδηγούσα στο δρόμο..στο ράδιο έπαιζε ένα ελαφρύ κομματάκι που έλεγε η αγέραστη Αλικούλα..ερμηνευμένο από το Φοίβο..για εκείνο το γλάρο και μαζί με τον ήλιο και τα ανοιχτά παράθυρα…δυνάμωσα τη μουσική και γυρίζαν οι περαστικοί στο φανάρι μου… Να δεις που λένε οτι είμαι τρελή. Που είμαι από εκείνους που δεν έχουνε καταλάβει τι γίνεται… να δεις που θα απορούν για τη διάθεσή μου…θα λένε οτι ζω στον κόσμο της καντάδας και της Αλίκης που έψαχνε το τόπι της από έναν πειρατή Παπαμιχαήλ που ερωτευόντουσαν τα κοριτσάκια με τη ναυτική στολή…  Να δεις που θα λένε οτι είμαι εκτός μόδας…οτι είμαι από εκείνους τους παθιασμένους με τον ελληνικό κινηματογράφο..που ζούσαν το παραμύθι τους και συνεχίζουν να το ζουν..

Μα εγώ δεν έχω διάθεση..και δεν τη βρίσκω τη μέρα απλή σαν όλες τις άλλες και βουρκώνω με εκείνο το γλάρο..και λεώ οτι βγήκα έξω από το κουτί των παραμυθιών έξω από το ασπρόμαυρο κουτί εκείνων των φιλμς που φώναζα στον πατέρα μου σαν φιλούσε ο πρωταγωνιστής την πρωταγωνίστρια..Μπαμπα μπαμπααααααα αυτοί θα παντρευτούνε!!…...και κοκκίνιζα και γέλαγε δυνατά ο κρητικός μου ήρωας…σαν χαζεύαμε οικογενειακώς…στο σαλόνι..στην ταινία της εβδομάδας… Και τα λόγια μου απλά αυτά που σου λέω….οικογενειακώς στο σαλόνι..όλοι μαζί χαζεύαμε μια ταινία...και ίσως αυτό να σου εξηγεί κομματάκι τη θλίψη μου..

Αυτό το μαζί με φοβίζει…αυτό το ανύπαρκτο μαζί… Λέω πως είμαι..λες πως είσαι…απλώνουμε τη βοήθεια μας όπου και όποτε χρειάζεται μα πάλι το νιώθω τρύπιο..Λες και κάτι δεν κάνουμε σωστά..λες και δε βλέπουμε πιο βαθειά..σου το πα και πριν..σαν βοήθεια..σαν κατανόηση μερικής απασχόλησης….Τελευταίως νιώθω πως είναι τόσο δύσκολο να αφουγκραστεί ο ένας τον άλλον και νομίζω οτι αν συνεχίσω να το αναλύω..να καταλάβω τι πώς και γιατί… θα φτάσω σε εκείνη τη μπλε ταμπέλα με το κόκκινο στη μέση και το θλιβερο dead end θα αναβοσβήνει στα μάτια μου..

Παρκάρω το αμάξι. Μπαίνω στην τράπεζα με το γλάρο να παίζει ακόμα στο μυαλό..και το μάτι ακόμα θολωμένο.. Μπροστά μου ένας γεράκος..τα χέρια του τρέμουν..κρατά έναν λογαριασμό της ΔΕΗ..Μια κυρία τον βοηθάει να τον πληρώσει σε ένα μηχάνημα.. Είμαι αρκετά κοντά για να δω την ειδοποίηση της ΔΕΗ για διακοπή του ρέυματος λόγω οφειλής.. Τον κοιτάζω..μυρίζει ρούχα που δεν έχουν πλυθεί…στόμα που δεν έχει χορτάσει..μυρίζει μοναξιά στο σπίτι..σε ένα άδειο σπίτι που το ψυγείο δεν έχει τίποτα μέσα.. Η κυρία ολοκληρώνει την πληρωμή στο μηχάνημα και εκείνος τη ρωτάει τι θα γίνει με τη ΔΕΗ. Εκείνη του λέει πως δεν ξέρει εκείνη…και να πάει στην εφορία και τον αφήνει να συνεχίσει τις δουλειές της. Η κυρία υπήρξε ευγενική μέχρι το σημείο πληρωμής στο μηχάνημά τους. Μετά πρέπει να πάει στη θέση της..για να εξυπηρετήσει. Αν αργήσει στην εξυπηρέτηση μπορεί και να απολυθεί..  Βοήθησε τόσο όσο. Οσο να μην πάθει και εκείνη τίποτα. θα μπορούσε να του εξηγήσει..τι θα κάνει πώς θα πάει..να του βρει κάποιο τηλέφωνο να του πει πού πρέπει να πάει..

Δακρύζω γαμώ τους συναισθηματισμούς μου.. Ενας φοβισμένος γεράκος..μια φοβισμένη υπάλληλος..μια Μελέτη στο Σταρ να μιλάει για αηδίες. …τώρα που σου γράφω…νόμιζα οτι ήθελα παρέα και της βούλωσα το στόμα με το που την άκουσα να μιλάει…δεν άντεξα….Στο σούπερ μάρκετ ακόμα γεμίζουν κάποια καρότσια..και μια γιαγιά μετράει τα κέρματα για ένα μπουκάλι γάλα.. Οπου κι αν γυρίσω ό,τι κι αν σκεφτώ ένα διαλυμένο τεμαχισμένο μαζί…σκόρπιο.. θέε μου λέωω.αν βρέξει…αν βρέξει…τι θα γίνει ..πόση ανθρώπινη λάσπη απο σάπιες καρδιές..θέε μου βρωμιά..σαπίλα…θα πνιγούμε..στο βόθρο της δήθεν ανθρωπιάς μας..

Φανάρι γυρισμού…ένα πακιστανός μοιράζει χαρτομάντηλα..γνωστό το θέαμα..τον διώχνουν όλοι..μέχρι που βλέπω ένα χέρι συνοδηγού να δίνει λίγα ψιλά.. στην οδηγό. Είναι ένας παππούς..η οδηγός είναι μια γιαγιά..ένα ζευγάρι χρόνων όπως δείχνει… Μια σακαράκα που ίσα που λειτουργεί…Ενα τρεμάμενο χέρι…θα βγάλει από μια αόρατη σύνταξη να δώσει..χωρίς να πάρει καν το πακέτο..  Να βρε φιλαράκι γιατί τα αγαπάω τα γεροντάκια…να…γιατί παθιάζομαι μαζί τους..και να γιατί ένα παλιό ελληνικό τραγούδι μπορεί να με κάνει να κλαίω… Δεν ανήκω εδώ σου το πα…

Advertisements