«Νενικηκαμεν»

Το 490 π.Χ. ο Φειδιππίδης τρέχει από το Μαραθώνα στην Αθήνα για να ανακοινώσει τη νίκη των Αθηναίων έναντι των Περσών. Με ένα δυνατό Νενικήκαμεν ξεψυχά..εξαντλημένος..  Χρόνια μετά η Αθήνα γιορτάζει τη νίκη της..και τον άνθρωπο αγγελιοφόρο..τρέχοντας…και κάθε χρονιά το θέαμα συναρπάζει..αφού ο αριθμός των ανθρώπων που συμμετέχουν αυξάνεται συνεχώς..

Η Canon σε ρεπορτάζ..θα σου πει για ανθρώπους απίστευτους.. Για ένα σωρό ηλικίες..για ανθρώπους που κράταγαν την ελληνική σημαία μέχρι να τερματήσουν…για μια 78χρονη γιαγιά που τερμάτησε με καμάρι..για ένα παλληκάρι από την προεδρική φρουρά που έτρεχε με τη μαμά του..για έναν μπαμπά που έσπρωχνε καρότσι με τα δίδυμά του…για μία τυφλή που με δεμένα τα χέρια της με τον οδηγό της τερμάτισε επίσης στον αγώνα των 10χλμ…και κυρίως έχει να πει για το χαμόγελο όλων όσων αγωνίστηκαν.. Απόρησε και η ίδια..με την ηλιόλουστη διάθεση..με την ανάγκη όλων να τιμήσουν..να γιορτάσουν μαζί..να μην παραπετάξουν μια χώρα και τις αξίες της παρά το άσχημο φέρσιμό της πάνω τους.. Ξέρουν οτι δε φταίει ούτε ο ήλιος..ούτε ο Φειδιππίδης..για την κατάντια μας..

Αν λοιπόν τόσος κόσμος μαζεύτηκε να δει ή να συμμετάσχει…να τερματήσει ιδρωμένος και χαμογελαστός ή να στριγγλίξει γύρω από τα διαχωριστικά και να δώσει θάρρος στους αθλητές…αν τόσοι Έλληνες βγήκαν σαν τα σαλιγκαράκια μετά τη βροχή ή έστω μετά τα νέα μέτρα…αν φόρεσαν χαμόγελο και φωνάξανε τα μεγάλα τους μπράβο και ανατρίχιασαν στον πρώτο Ελληνα που τερμάτισε το Μαραθώνιο..και συγκινήθηκαν..μην πεις αφελώς πως είμαστε άρτος και θεάματα… δεν είναι μονομάχοι οι αθλητές μας..δεν είμαστε θεατές της βίας.. για να μας δώσεις μία ηλίθια φρασούλα.. Είμαστε κάποιοι που δεν έχουνε ξεχάσει να αγαπάνε..να προσφέρουν…και ακόμα και αν μας στριμώχνουν..είμαστε αυτοί που θυμόμαστε οτι έχουμε αξίες.. Μπορεί να την πεις μια απλή μέρα..που ήρθε και έσβησε..και κρεμάστηκαν σε πολλά σπίτια  πανέμορφα μετάλλια συμμετοχής…μπορεί να πεις οτι ήρθε και πέρασε όντως..κράτα ο,τι θες…αλλά εγώ είδα έναν κόσμο που μπορεί να ενωθεί..άκουσα συζητήσεις γύρω μου που μόνο αισθήματα αλληλεγγύης γεννούσαν…είδα κινήσεις τρυφερές..είδα σπάσιμο εγωισμών..σε μια απλή βόλτα με τη μηχανούλα..και γυρίζω χαρούμενη σπίτι μου…και λίγο πιο αισιόδοξη..

Μπορεί να είναι οντως ο ήλιος μας..αυτός που φτιάχνει τη διάθεση…μπορεί όμως να είναι και κάτι παραπάνω..σαν τη σημαία που κυματίζει στο μπαλκόνι μου. Μπορεί να είναι μια υπερβολική αισιοδοξία..ή μια ανάγκη πίστης οτι δε θα χαθούμε…αλλά μπορεί να είναι και μια απόδειξη οτι αν γκρεμιστούμε…θα βρούμε τον τρόπο και τις δυνάμεις να τερματίσουμε..και να φωνάξουμε και εμείς ένα Νενικήκαμεν ενάντια στην…διαχρονική κρίση και στην εξαθλίωση που φέρνουν τα νέα μέτρα..

Advertisements