Συνεπιβατες

Εχω έναν καλό φίλο. Εδώ και καιρό προσπαθεί να μου πει πως δεν κρατώ καλά το τιμόνι. Δεν είμαι σίγουρη αν μου λέει να στρίψω ή να παραμείνω σε ισάδα. Και νομίζω ότι ούτε εκείνος θα καταλάβει ποτέ γιατί δε μπορώ, ούτε εγώ γιατί το ζητάει.   🙂

Το μέσον που μας πάει στη ζωή φιλαράκι μπορεί  να ναι ένα πατίνι (ζωή πατινι που λένε; την κάνεις σε σένα ή στους άλλους ή both; ) ένα ποδηλατο, μια Harley ή μια σούπερ αγαπημένη Triumph( α ρε Σάββα να χαμε μία ε;) ή ένα κατσαριδακι ή ένα τζιπ ή και το πεζό το 2…. Το πώς θα μας πάει και πού εξαρτάται από την κράση του δηλαδή από την υγεία μας την πολύτιμη αυτή πού κινεί και ορίζει τα πάντα……και το πού εξαρτάται από το gps ή το χάρτη μας ή το προσανατολισμό μας ..από το τιμονάκι οκ και τις δεξιοτεχνίες μας ..τις ταχύτητες γιατί σημασία δεν εχει μόνο το που θα φτάσεις αλλά και πότε….. κι αυτό είναι το precious timing..(είδα φορές στη ζωή μου να λειτουργεί ολόσωστα..και άλλες να λεω ρε γαμώτο δε μπορούσε να ταν  χρόνια πριν;;  )…από το πόσο εύκολος ή δύσκολος είναι ο δρόμος πού διάλεξες ..από τις στάσεις πού επέλεξες ή δεν επέλεξες να κάνεις…τα εμπόδια πού βρήκες…τα αδιέξοδα…κτλ..

Το μέσο πού κινεί τα λεπτά νήματα της αναπνοής και της επιλογής του χνώτου…ο θυμός…η άρνηση..η χαρά..η απομόνωση..η θλίψη..ο ενθουσιασμός ..ο έρωτας…το μίσος η αγάπη.. όλες οι πολύτιμες συναισθηματικές φάσεις της ζωής μας εναλλάσσονται τρυφερα ή ακόμα και βίαια, γίνονται συνεπιβάτες..στο ταξιδάκι μας και μας ορίζουν..καθορίζουν..ή και αφορίζουν για να παίξω εύστοχα με τη ρίμα..  Δεν ξέρω λοιπόν αν πρόκειται για στρίψιμο τιμονιού..σε μια δύσκολη στροφή…δεν ξέρω καν αν σε έναν γκρεμό πρέπει να το φέρεις στα ίσα πριν πέσεις ή αν πρέπει να πέσεις για να ξαναγεννηθείς.. Δεν ξέρω..αν μπορείς να το στρίψεις εκεί που θέλουνε οι άλλοι..το να σε κατευθύνει δηλαδή κάποιος σε μια ..πιο..»σωστή» …διαδρομή ..το δέχεσαι μόνο όταν μαθαίνεις να οδηγάς..άρα μιλάμε για εποχές που ήσουν νιάνιαρο και οι γονείς σου..διάλεγαν τι θα φας..τι θα φορέσεις και πώς θα έχεις τα μαλλιά σου κομμένα….ή το δέχεσαι αναγκαστικά  για λίγο από το δάσκαλο οδήγησης έστω…

όμως σε τούτο το δρομάκι δεν υπάρχουν δάσκαλοι για σένα.. μπορεί να υπάρχουν επιρροές..κακές και καλές..φωτεινές επιγραφές με μέρη που φαντάζουν με το όνομά τους και άσημα μέρη που δεν επισκέπτεται κανείς.. Μπορεί να σου μείνει απο μπαταρία ή λάστιχο το αυτοκινητάκι σου…και τότε στρίβε όσο θες..θα μείνεις στάσιμος..προσπαθώντας να το φτιάξεις.. Μπορεί ο φίλος να επιμένει να το στρίψεις αλλά να μην έχει συνειδητοποιήσει οτι σου έχει σβήσει και δεν πας πουθενά..πως έχεις ίσως νεκρώσει το χρόνο..για λίγο..πως ίσως είχες μεγάλη ανάγκη να πατήσεις παύση…

μου είναι πολύ ιδιαίτερη η αναφορά..στη διαδρομή της ζωής μας..και προσπαθώ να καταλάβω γιατί ευαισθητοποιεί τόσο..το θεματακι..αυτό.. Μπορεί σε κάποια φάση να κράτησα μια πιο σφαιρική εικόνα της ζωής μου…της καθημερινότητάς μου …μπορεί να είδα όσα δεν είχα δει,  μπορεί για λίγο σε ένα ανεμοφύσημα στιγμιαίο να το κατάφερα…..Μπορεί να πηγάζει από μια καταπιεσμένη χρόνων καλλιτεχνική φύση..μπορεί ο λυρισμός..ή η παρομοίωση να ομορφαίνει..προσπαθώντας να κυνηγήσω εκείνη την αυτοαθώωση ..ή μπορεί απλά να μου αρέσει τελικά αυτό το μέσο που διάλεξα..αυτή η μπλε σακαράκα μου.

Κάπως έτσι το φαντάζομαι το όχημά μου.. ενα μπλε κατσαριδάκι..το πίσω τζάμι έχει σίγουρα σπάσει και του έχω βάλει το κλασσικό πρόχειρο νάυλον..με μονωτική ταινία…ο πίσω υαλοκαθαριστήρας ξεκινά όποτε θέλει…και στα πίσω καθίσματα έχω ένα σωρό χάρτες που πάντα μπερδεύω όταν και εφόσον αποφασίσω να τους συμβουλευτώ.,..κουκλάκια και παιχνίδια  για να παίζει όποιος μπει ή και εγώ όταν δεν οδηγάω.. και αναμνηστικά διαφόρων εποχών… για γούρια ή για παρέα… Το τιμόνι κάνει θόρυβο όποτε το στρίβω..λες τώρα θα βγει..ή το έπαθε από το πολύ στρίψιμο ή από γεννησιμιού του ζοριζοταν να στριφογυρίσει μπας και αλλάξω διαδρομή..και δω και κανά άλλο μέρος διαφορετικό από τούτα που διαλέγω… Οι ρόδες ξεφούσκωτες..κάνουν την πιο τέλεια βουτιά στις λακκούβες… και ενίοτε βάζω τα γέλια..άλλες κυνηγάω τα τάσια στους δρόμους…και το ράδιο είναι το μόνο που λειτουργεί σωστά..και η μόνη μου οικονομική επένδυση σε ηλεκτρονικά καταστήματα..μιας και δίχως μουσική ταξίδι δεν υφίσταται..Το φαντάζομαι να γεμίζει με κόσμο..για κοντινές ή μακρινές διαδρομές..και να τιγκάρει το μικρό πορτ μπαγκάζ..και άλλες φορές λιγότερες  εγώ και αυτό..να αποφασίζουμε να δραπετεύσουμε σε μέρη που δεν ξέρει κανείς..να ξεδιψάσουμε την ανάγκη μοναξιάς μας…

Αν το μέσο αυτό αποτελεί το δρόμο της ζωής μας…να σου πω και την αλήθεια δε θα θελα τίποτε να αλλάξω.. Όλα νομίζω οτι είναι στη θέση τους στο κατσαριδάκι μου. Το εκνευριστικό σχολιάκι των δήθεν φίλων για το σπασμένο παράθυρο που όλο δε φτιάχνω..έρχεται σε αντίθεση με τη δική μου κουλτούρα..που το θέλει σπασμένο να αερίζει τον πίσω χώρο..χαχα…Το μόνο που θα με πείραζε τρελά  όμως και θα χαλαγε το όποιο ταξίδι και για αυτό είμαι 100% σίγουρη…βάζοντας και το χέρι στην καρδιά … θα ταν να μην υπάρχει αυτός ο καθόλου δήθεν φίλος που παραδόξως και με γενναιότητα το χει μάθει απέξω κι ανακατωτά το κατσαριδάκι μου και την άγαρμπη οδήγησή μου τη νευρική..που κρατιέται από τη χειρολαβή ενίοτε με κλειστά τα μάτια….και  που μου λέει να το στρίψω το τιμονάκι και εγώ τον φτύνω  και δεν τον ακούω και πηγαίνω όπου τραβά η ψυχή μου…

Ετσι απλα..το κατσαριδάκι μου τούτο το σαράβαλο με τα κουσούρια του και την άτσαλη οδήγηση…με το πρόβλημα προσανατολισμού και το σπασμένο παραθυράκι…έμαθε να έχει συνεπιβάτες..απο εκείνους τους καλούς..και να θέλει να τους πάει στα πιο όμορφα μέρη του κόσμου..ακόμα και αν δε συμβουλεύεται ούτε χάρτες ούτε gps. Μια αγαπησιάρα φιλενάδα από εκείνες τις καλές…το χει πει και 1000συμφωνώ μαζί της..οτι τα ωραιότερα ταξίδια είναι εκείνα που γίναν δίχως χάρτη…οπότε μπορώ να ελπίζω σε συνεπιβάτες που επιθυμούν να χαθούν όπως κι εγώ..ελαφριά ανακατεμένοι μόνο.. από τα ντάμπα ντούμπα μου στις λακκούβες… Ας με συγχωρέσουν..αν τους έχω τόσο πολύ σακατέψει…. κάποτε θα τις φουσκώσω τις ροδούλες μου και ίσως και να «συμμορφωθώ» να μην οδηγώ τόσο απρόσεκτα..ίσως.. …αλλά για το τζάμι ούτε συζήτηση..ας πάρουν κανά μπουφανάκι μαζί τους..πφφ..

Advertisements