Χαλιναρι

Χτύπησε την πόρτα μα δε φάνηκε κανείς. Θα έφευγε αν δεν την έβλεπε να ανοίγει από το χτύπημα λίγο. Ήταν ανοιχτή κι αυτό έδωσε θάρρος στα βήματα. Να δεις που τελικά με περίμενε μέσα θα πει…και θα προχωρήσει. Προχώρησε αργά και δειλά μέσα στο μικρό σαλόνι. Στον καναπέ μεγάλα χρωματιστά μαξιλάρια..στην τραπεζαρία ένα βάζο με όμορφα λουλούδια..σαν να περίμεναν όλα μία επίσκεψη..κι έτσι κάθισε με άνεση σε μια κουνιστή πολυθρόνα και πήρε θάρρος..γέλαγε σαν μικρό παιδί..τι όμορφα..ένιωσε τόσο γλυκά αυτή τη φιλοξενία.. Στο τραπεζάκι δίπλα από την πολυθρόνα υπήρξε ένα λεύκωμα. Το πήρε με σεβασμό στα χέρια και το ξεφύλλισε αργά.. Φωτογραφίες..λόγια..ένα τεράστιο ξεφύλλισμα ψυχής…έδινε τροφή για ιστορίες..σχημάτιζε μνήμες από παλιές μνήμες..  Ένιωσε τόσο οικεία..που έβγαλε τα ασφυκτικά παπούτσια..και ανέβασε τα πόδια πάνω..τώρα κουνιόταν όλο το σώμα πέρα δώθε..με καμία αίσθηση του εδαφους.. Οι σελίδες στο λεύκωμα πηγαίναν και ερχόντουσαν..και το ίδιο και οι ιστορίες..ολα είχανε μία άλλη αίσθηση..είδε θλιμμένες στιγμές..χαρούμενες…αγαπησιάρικες και στιγμές μίσους…

Μοσκομύριζε καφές…για μένα το ετοίμασε χαμογέλασε και σηκώθηκε χωρίς παπούτσια..στην κουζίνα που χωριζόταν από έναν πράσινο πάγκο.. Ψαχούλεψε να βρει στα ντουλάπια μία κούπα…και βρήκε την πιο αστεία.. Για κοίτα πόσες ωραίες κούπες έχει είπε γελώντας.. Τη γέμισε με μπόλικο καφέ ζεστό αχνιστό και προχώρησε ξανά στη χορταστική θέση της πολυθρόνας..Μετά το λεύκωμα σειρά πήρανε τα άλμπουμς…πιο δίπλα..πιο πέρα κάτι έπαινοι και κάτι μετάλλια..ακόμα πιο πέρα βιβλία..και περιοδικά και σημειώσεις πάνω στο γραφείο.. Στριφογύρισε κρατώντας με τα 2 χέρια την κούπα του καφέ…και γέμιζε από τη ζωή που ξετυλιγόταν.. Τόσο σπουδαίο να σε περιμένει κάποιος τόσο απλά με έναν καφέ..και έναν χρωματιστο καναπέ..είπε…και με μια τόσο παιχνιδιάρα πολυθρόνα.. θα μπορούσα να μείνω για πάντα εδώ..να μιλάω..να ακούω..να ταξιδεύω και να ονειρεύομαι…τόσο ζεστά όλα…

Κάτι η κουνιστή πολυθρόνα…κάτι η ζεστασιά ενός σπιτιού σα μανιταριού όπως είπε όταν το είδε μέσα στο δάσος..κάτι όλη η ηρεμία μιας ανάτασης…έφεραν το Μορφέα κοντά..να δίνει τις σιωπηρές του ανάσες και να ταξιδεύει στα σύννεφα το κορμί..και την ψυχή.. Ολα γαλήνια και απλά… Μια πόρτα ανοιχτή…ένας καφές στρωμένος..μία πολυθρόνα..ένα σπίτι μανιτάρι..

-Τι θες εδω; ακούστηκε μια βροντερή φωνή..

ξύπνησε απότομα και κοίταξε προς το μέρος της φωνής..ένα σώμα αγριεμένο και χέρια στη μέση..σαν ταινία καουμπόικη θα μπορούσε η επόμενη κίνηση να ταν το χέρι που τραβά το πιστόλι από το πλάι της ζώνης.  Δεν καταλάβαινε τίποτα..τι έγινε..γιατί..

– Βρήκα την πόρτα ανοιχτή και νόμιζα..
– Νομίσματα. σαν πολύ θάρρος δεν πήρες; Φεύγα τώρα από εδώ μέσα
– Μα..ο καφές…η πόρτα..όλα εδώ..και έβγαλε από τα πόδια λευκώματα και άλμπουμς..
–  Πώς τολμάς; ποιος σου πε να ακουμπάς σε ξένα χωράφια ε; Φεύγα μην σε διώξω εγώ αλλιώς..!

Με το κεφάλι κατεβασμένο..και τα παπούτσια στο χέρι..έφυγε περπατώντας με γρήγορο βήμα έξω από το σπίτι…δεν κατάλαβε…δεν ήξερε γιατί.. μέχρι που θυμήθηκε..

όταν έφτασε στην πόρτα…και χτύπησε δεν άνοιξε κανείς.
όταν μπήκε στο σπίτι και βρήκε καφέ αχνιστό κανείς δεν το προσέφερε
όταν άνοιξε λευκώματα και είδε παλιές ιστορίες κανείς δεν τις ιστόρησε..
όταν είδε φωτογραφίες από παλιά άλμπουμς κανείς δεν τις παρουσίασε..
όταν έπαιξε με την κουνιστή πολυθρόνα..κανείς δεν πρότεινε να κάτσει εκεί..

Σταμάτησε να τρέχει..
Η αλήθεια διαφέρει τόσο δα από το ψέμα. Η φαντασίωση αρκεί για να φτιάξει κάτι ανύπαρκτο.
Ο Καζαντζάκης λέει πως αν ποθείς το ανύπαρκτο το δημιουργείς….πού τον θυμήθηκε τώρα..

και όμως έχει τόσο δίκιο..όλα στο μυαλο μας είναι ..είπε και γέλασε..φεύγοντας μακριά..

ποτέ ξανά…χαλινάρι από εδώ και πέρα..χαλινάρι..

Advertisements