διαχρονικο ευχακι

θα ναι χρόνια πριν φιλενάδα…λέγαμε εκείνο το Μακάρι θυμάσαι; Πώς να μη θυμάσαι…ξεχνιούνται οι καραμέλες…οι καπαρτίνες και τα γυαλιά ηλίου…ο χάρτης για το Αμστερνταμ..οι κούνιες στο Λούβεν..ένας καφές σε ένα κόκκινο παντελόνι και χαχανητά σε έναν παιδικό παράδεισο.. Εκείνο το Μακάρι τριγύρναγε από υπολογιστή σε υπολογιστή και κοιταζόμασταν στα κλεφτά από τα τζάμια για να το ενισχύσουμε με τις ματιές μας και τα χαμόγελά μας.. Από τότε έγινε το Μακάρι μας..και από τότε οι μικρές μας και οι μεγάλες μας ευχές αγκαλιαζόντουσαν με αυτήν την μυστική συνωμοσία από κοντά..από μακριά..σαν μια αδελφότητα με τα συνθήματά της..και τις σκοτεινές συγκεντρώσεις της..

το είπαμε και σε δύσκολες στιγμές…θυμάσαι ε; Το είπαμε και σε εκείνες που απλά θέλαμε πολύ κάτι.. Το φυλάξαμε σε άλμπουμς..σε μουσικές..σε πεντάγλυκα dvd και σε μαγνητάκια κορνίζες στο ψυγείο… Το βάλαμε σε λαμπάδες..χειροποίητες..το ταξιδέψαμε σε πολύχρωμα πακεταρισμένα δώρα..και σε ευχές όλων των εποχών…το κρεμάσαμε και σε δέντρα..διεκδικώντας χαλαρά τη θέση του αστεριού..ή μια θέση στη φάτνη..

Και τώρα που οι εποχές ζόρισαν..έχω τόσους λόγους..έχεις τόσους λόγους φιλενάδα να το πεις.. Σαν να ήρθε ένας τυφώνας και μας σάρωσε…Σα να ακούμε συνεχώς ή και να βιώνουμε και οι ίδιοι το ένα μετά το άλλο σαν ντόμινο..και λες μα πώς γίνεται..μόλις τώρα ξεπέρασα αυτό..ή ακόμα δεν το έχω ξεπεράσει καλά καλά..τι στο καλό.. Σε νιώθω που μου χαλιέσαι..νιώθω την αγωνία σου..και τη δική μου..τα ερωτηματικά μας..τα χτυπήματα της υγείας που μας συγκλόνισαν..τα οικονομικά που μας έκαναν άνω κάτω..και θα τολμήσουνε κι άλλο..κι άλλο…κι άλλο…

Δεν ξέρω τι να σου πω αυτόν τον καιρό…Καμιά φορά παρά την πολυλογία μου επιλέγω τη σιωπή. Μπορώ να σου πω για τον καιρό αν θες..για τα Χριστούγεννα που αγαπάω…για τα μικράκια διαολάκια μας..για μυθιστορήματα..για ποιήματα..για μαντινάδες..μπορώ να σου πω για συνταγές που πέτυχαν και που δεν πέτυχαν…μα κάτι άλλο δε θέλω να πω.. Δε θέλω να σου πω γιατί ταράζομαι τα βράδια..γιατί ξυπνάω μέσα στη νύχτα γιατί τρομάζω με ένα τηλέφωνο.. γιατί όλα.. Δε θέλω να σου πω για τις στιγμές που λέω…. και αν γίνει; Τότε τι;  Δε θέλω να σου πω ούτε για εκείνες τις στιγμές που οι συζητήσεις καταλήγουν σε αδιέξοδο…και που οι αναμονές χτυπάνε κόκκινο.. Ούτε για τα όριά μου θέλω να σου πω..ούτε για τις ηλίθιες ελλείψεις των φαρμάκων που με εξοργίζουν θέλω να σου πω..ούτε τίποτα..

Θέλώ μόνο εκείνο το μακάρι μας στην τσέπη. Και αυτές τις γλυκές μας επικοινωνίες. Τα τηλέφωνα..τις σιωπές μας.  Θέλω να περιμένω να βρεθούμε..να γελάσουμε. Να διαβάσουμε ευχετήριες κάρτες και φέτος..να χαχανίσουμε μπροστά στη βασιλόπιτα…να φωνάξουμε μαζί …ποιος θα πάρει το φλουρί..και να το πηγαίνουμε στα κρυφά στο κομμάτι εκείνου που θα γκρινιάξει περισσότερο αν δεν το πετύχει.. Τι σημασία έχει εξάλλου..Το μόνο που θέλω είναι να μαστε όλοι καλά ώστε να μπορούμε να καθόμαστε γύρω από αυτήν τη βασιλόπιτα..φιλενάδα… Και το μακάρι μας θα γίνει η ευχή σαν σβήσουν τα φώτα…ή όχι…σαν κλείσει αυτή η μέρα..και η επόμενη…σαν σταυρός βιαστικός στο περπάτημα έξω από μια εκκλησία και σαν κλεφτή ματιά στην ανοιχτή της πόρτα…

Ας έχουμε αυτό το Μακάρι μαζί μας…μη μου στεναχωριέσαι. Θα ευχηθώ και θα ευχηθείς..και θα το καταφέρουμε και πάλι αυτό το γελάκι το καθημερινό… κι ας παραήρθανε πολλά…θα φύγουν…θα δεις θα δω..κι αυτό θα περάσει..

Advertisements