Beginning…

Στο στενό δρομάκι με τις βοκαμβίλιες μία γιαγιά περπάταγε σιγανά…με βήματα απαλά σαν εκείνα που κάνει κάποιος που ονειρεύεται οτι πατεί στα σύννεφα..σαν εκείνα που κάνει όποιος φρεσκο ερωτεύεται..σα να πετά.. Να ναι η ψυχή της που ετοιμάζεται να ναι η ζωή της που φεύγει ή να ναι η ελαφριά της καρδιά που κάθε που έδινε τόπο στην οργή και αγάπη σε εκείνους που την άφησαν στην άκρη…έχανε και από γραμμάρια..και αδυνάτιζε..για να μπορεί να πετά..

Στο στενό δρομάκι ανασαίνει αργά και κάθε βήμα δίνει δύναμη για το άλλο. Τα μάτια της τα γέρικα κάνουν γραμμές μιας μεγάλης διαδρομής. Ταξίδια του νου και του σώματος την έφεραν εκεί να κρατιέται δειλά από τον πλαινό τοίχο και να σφίγγει με το άλλο τη μαγκούρα της.  Να χώρεσε…να χώρεσε τόσα μα τόσα εκείνο το μάτι…να χόρτασε από το παραμύθι της ζωής.. Να μη βρήκε πολλά μήλα δηλητηριασμένα..να βρήκε λέω ιππότες με σπαθιά που χαράξαν δρόμους για να τη βρουν…να βρήκε εκείνον το σοφό να της είπε την αλήθεια να έγινε και εκείνη η σοφή ενός άλλου παραμυθιού..να βρήκε την αρχή από ένα τέλος..και να έδωσε τέλος σε κάτι που δεν είχε αρχή..

Σαλεύει το κορμι σε έναν επίγειο Παραδεισο..που έχει ήδη φτάσει.. Γυρνά το κεφάλι της αργά και χαμογελά..και το γέλιο της δίνει την απάντηση στο μυστικό της ζωής.. Να το έχεις μαζί σου να μη γονατίζεις…να μπορείς να το κουβαλάς σε ό,τι κι αν γίνει..να λες ένα δεν πειράζει…πάμε μπροστά..και όχι πίσω…  Να άφησε..τι να άφησε..κάτι θα άφησε πίσω της..έναν ή πολλούς..ένα ή πολλά…να κέρδισε τι να κέρδισε..θα κέρδισε περισσότερα…και από τα δάκρυά της ακόμα κέρδισε..τη ζωντάνια να θέλει και να παθιάζεται με τη ζωή..με τα θέλω της..

όχι να μην είναι μόνη…ας μην έχει το παραμύθι της μία πόρτα μοναχική με ένα κλειδί βαρύ και τεράστιο..που ίσα να το σηκώνουν τα γέρικα κοκκαλάκια της… Να μη νιώθει μόνη..να είναι με πολλούς..εαυτούς και μη ..με όσα φόρεσε και όσα πήρε μαζί της. Να έχει γεμάτη η ντουλάπα της ρούχα αγάπης..να φόρεσε το κατακόκκινο…το πράσινο της φύσης..το κίτρινο του ήλιου..να φόρεσε και το μαύρο για τις αγάπες που έχασε…να τις έκλαψε και να προχώρησε φορώντας το λευκό της δικής της αγάπης …να το φορά ακόμα η καρδιά της..τώρα που πλησιάζει σε εκείνο το λευκό φως να ταιριάζει..

Τα βήματά της χορεύουν βαλς …σα να μην πατά καν στο δρόμο …απίστευτο..η ανήμπορη αυτή γιαγιά..ξέρει τα βήματα και τις φιγούρες.. Κάποιος όμορφος νέος ή γέρος θα τη χόρεψε και εκείνη θα του χάρισε την καρδιά της… Κάποιος κρυφός έρωτας θα την έκανε να χορεύει μόνη της σε κάποιο μοναχικό σαλόνι και θα χόρευε με τη σκιά του ανύπαρκτου..και θα λαχτάρησε..και η λαχτάρα θα την έκανε γελαστή και ανυπόμονη..θα την έκανε έτοιμη φορές να τα δώσει όλα για όλα…και άλλες ανασφαλή και φοβισμένη θα άφηνε τα πρέπει της να τη νουθετούν..και θα σταματούσε τον κρυφό χορό της… τη φαντάζομαι σαν μπαλαρίνα γελαστή να αλλάζει τις εκφράσεις της καθώς κάνει την όμορφη πιρουέτα της..καθώς ανασηκώνει αργά το πόδι της λυγισμένο και ύστερα τεντωμένα ψηλά…γέρνωντας το κεφάλι της εκεί που αγαπά…να μαγεύει τα πλήθη..κουτσά ή μη να αρπάζει βλέμματα αγάπης γυρεύοντας στο πλήθος εκείνο το βλέμμα που θα την κάνει να σκίσει τα τούλια της και να πετάξει τα ματωμένα παπούτσια της..

Περπατά στο στενό και οι βοκαμβίλιες γίνονται ακόμα πιο μωβ..Να ναι το μωβ της άνοιξης ή το μωβ της κακιάς της ώρας…κανείς δεν ξέρει… Τακ τακ η μαγκούρα παίζει έναν ρυθμό και θαρρείς πως τα έχει όλα τούτη η στιγμή..και απορείς..πώς γίνεται όταν σιμώνεις στο τέλος να έχεις τελικά προλάβει όσα δεν έλεγες οτι μπορείς να προλάβεις…

Στο στενάκι μία κοπέλα της φωνάζει να μη φύγει ακόμα..μα τα χέρια δε φτάνουν.. Η κοπέλα δακρύζει..παραπονεμένη…και εκείνη γυρίζει και πάλι στη μεριά της και της χαμογελά ξανά.. σα χάδι…τρυφερό γιαγιάς…σα χάδι από τη ζωή λέει στη μικρή..πως ακόμα τίποτα δεν είδες..πως ακόμα δεν έχεις γευτεί και εγώ κατέχω..τα μυστήρια..και ξέρω…πως ακόμα και εδώ σε αυτό το στενό…το θαύμα μιας απλής βοκαμβίλιας μπορεί να με ταξιδέψει…το μυρμήγκι που περπατεί πάνω της και η αράχνη που το έχει δει από μακριά και στήνει τον ιστό της λίγο πιο πέρα… Τα χέρια της κοπέλας αδειάζουν μα εκείνη συνεχίζει να της γελά…και αιωρείται το πεντάγλυκο συναίσθημα..της αγάπης και της ανάμνησης…του πάθους της ζωής…..και αιωρείται μία τελευταία φράση… Αυτό που βάζεις τέλος να θυμάσαι…θα ναι πάντα η αρχή σου…

Advertisements