καλη καρδια…

αν σε φέρει ο δρόμος στο Γκάζι αυτό το καιρό..πέρνα λίγο και από την αίθουσα του Νικου Γκάτσου.. Ένας δρόμος ελληνικός θα σε βγάλει σε έναν τούρκικο… Και αν ξεχάσουμε την έχτρα που αποκτήσαμε από την ελληνική ιστορία..και αφήσουμε λίγο τους φανατισμούς..θα πιάσουμε Κωνσταντινούπολη…θα τριγυρίσουμε στις ακτές..και στα σπίτια κάποιων που δε διαφέρουν και τόσο πολύ…  Με μάτια ορθάνοιχτα και δίψα φωτογραφική έκανα τη μικρή μου περατζάδα από τη φωτογραφική έκθεση.

Ο χρόνος στην Τουρκία έχει παιδιά το ίδιο παιχνιδιάρικα με τα δικά μας..και πιο ταλαιπωρημένα ίσως…έχει φτωχογειτονιές..και πλουσιογειτονιές..έχει αστυνομία..και φανατισμούς σε ποδόσφαιρα..έχει νύφες που γλεντούν και νεαρές κοπέλες..που ερωτεύονται..έχει χρώματα έχει καλλιέργειες σε φύλλα τσαγιού..έχει πολύχρωμα μαντήλια στα κεφάλια..δερβίσηδες φανταχτερούς..και μια ζωή που παλεύει να έχει όνειρα και όλα όσα παλεύουμε και εμείς..

το χάδι σε μια χώρα που μπορεί να έχει μαυρίσει την ιστορία μας..και να έχει προκαλέσει είναι αναγκαίο στο δύσκολο κόσμο που ζούμε..Η ματιά του ανθρώπου πρέπει να κοιτά στη ματιά του άλλου ανθρώπου..στο εμείς..σε αυτό που μπορούμε να γίνουμε ενωμένοι.. Θα συγχαρώ τους εξαιρετικούς φωτογράφους και σαφώς και τους 2 Ελληνες που συμμετέχουν ..είναι όλοι τους βραβευμένοι άνθρωποι και πολλοί από αυτούς είναι άνθρωποι μεγάλης ηλικίας..που θαύμασα τη δεξιοτεχνία τους..τα κάδρα τους τους φωτισμούς τους…και κυρίως τη συναισθηματική τους ματιά..

Μαγνητισμένη στο καφέ της Τεχνόπολις θα πάρω ιδέες..θα γεμίσω ένα μικρό μπλοκάκι πίνοντας τον ζεστό μου καφέ με μουσική από Pepper..και θα χαζέψω τις φωτογραφίες- λεπτομέρειες που τράβηξα για να θυμάμαι..να παίρνω ιδέες. Αν το σκεφτείς..όλος ο κόσμος σου δίνει ιδέες μέσα από το δικό του πολιτισμό..σου τραβά την ψυχή στην τεντώνει και αυτή μεγαλώνει χωρίς να λυγά..λες και το έχει ανάγκη..σαν ένας επιτυχημένος Προκρούστης..ο κόσμος καταφέρνει και σε ψηλώνει για να δεις καλύτερα και ομορφότερα..και να γεμίσεις τα κενά στην καρδιά σου…

Με  λίγο καλύτερη διάθεση από εκείνη που είχα πριν πάρω το μετρό για να έρθω να τη δω..θα μπω στο βαγόνι και δίπλα μου θα κάτσει ένας κύριος. Θα με κοιτάξει στα κλεφτά 2-3 φορές..τον νιώθω οτι κάτι θέλει να πει..και γυρίζω προς το μέρος του να συναντηθούνε οι ματιές μας να το πάρει απόφαση..

– ξέρεις..τώρα τελευταία βλέπω πολλές γυναίκες οδηγούς στο μετρό
– Ναι ε; του χαμογελάω..μάθαμε να οδηγούμε και εμείς τελικά!
– Τι μόνο να οδηγείτε; Ξέρετε τόσα πολλά όλες σας..Είστε πιο μορφωμένες από εμάς..
– Μπα..το ίδιο είμαστε όλοι..του λέω
– Εγώ ..είμαι τσιγγάνος και αμόρφωτος..και χαίρομαι να βλέπω νέα παιδιά μορφωμένα.. Και ξέρεις τι βλέπω..οτι έχετε εσείς οι νέοι καλή καρδιά..δεν είστε ρατσιστές όπως οι μεγαλύτεροι
– Δίκιο έχετε..του λέω..είμαστε λίγο καλύτεροι..να έχουμε να λέμε και κάτι καλό
Μετά την παύση..συνεχίζει και με κάνει να χαμογελάσω …
– θα σου πω και ένα μυστικό….ο Χολαργός και το Νομισματοκοπείο είναι κόκκινοι σταθμοί
– Ναι..όντως του λέω..δίκιο έχετε..
– Επειδή δεν ξέρω να διαβάζω είδα οτι έχουν αυτό το χρώμα για να καταλαβαίνω πού βρίσκομαι όταν έχει κόσμο και δεν ακούω την κοπέλα..
– Μπράβο ..του λέω..θα το θυμάμαι και εγώ και γελάει

δε θα σου συνεχίσω την κουβέντα μας μέχρι να φτάσουμε..τα καλά λόγια που ανταλλάξαμε και κάποιες πληροφορίες για τις ζωές μας… Θα σου πω μόνο οτι αν μαζέψεις την τουρκικη έκθεση…τον γλυκό τσιγγάνο θα δεις οτι ο κόσμος είναι τόσο δα…και ότι δεν υπάρχει λόγος να φανατίζεσαι με κάτι…να γίνεσαι άγριος … Εμένα σημερα μια έκθεση απο έναν άλλον τόπο και ένας υπέροχος τσιγγάνος με κάνανε να νιώσω πιο ζεστά απο άλλους Έλληνες..και έτσι η γεύση του καφέ μου..η ώρα αυτή γέμισε με όμορφα συναισθήματα  που βρήκαν στέγη ικανά να εκτοπίσουν κάποια άστεγα..

Advertisements