φερσου ανάλογα…

άκου…ένα κομμάτι του χρόνου είναι ο καθένας μας.. ένα κομμάτι που αποτυπώνει την ιστορία..τη δημιουργεί την πλάθει..τη βάζει σε σειρά ή άτακτη..αλλά στο τέλος το παραμύθι θα στηθεί με διάφορες εκδοχές..κι εσύ και εγώ..ήρωες αυτής της χρονικής καταγραφής. ..θα βάλουμε αρχή μέση και τέλος…έτσι πάει. Κάποτε αρχίζει..κάποτε αφηγείται..κάποτε τελειώνει το στορυ. Η επανάληψη δε θα σε βρει σε κανένα σανίδι.. το σεσουάρ για δολοφόνους το αλλάξανε τόσοι ηθοποιοί…μη γελιέσαι…στάσιμο δε μένει τίποτα..

στο χρόνο που σου δίνεται φρόντισε να δώσεις εκείνη την εκδοχή που θα σου αρέσει να ιστορούν οι απόγονοι της ψυχής σου..στα βράδια εκείνα που δε θα κοιμάται κανένα κύτταρό σου και θα λαχταρά να ξεφύγει με ένα παραμύθι ζωής.. Μάθε στο χρόνο που σου δίνεται να πλάθεις τους ήρωές σου..να αλλάζεις τη ροή αν δε σου αρέσει. Μη φέρεσαι εγωιστικά στην κόκκινη κλωστή τη δεμένη στην ανέμη…άλλαξε αυτό που δε σου αρέσει..άλλαξε εσύ αν δε θες να χάσεις εκείνα τα πολύτιμα λεπτά που σε κάνουν πιο ευτυχισμένο..

τι πάει να πει οτι μόνο έτσι λειτουργείς; αν αγαπάς θα λειτουργήσεις και αλλιώς… αν δε θες να χάσεις θα πολεμήσεις με άλλα όπλα..μπορεί και να σκύψεις το κεφάλι.. Η υποταγή στο θέλημα της καρδιάς μόνο υποταγή δεν είναι. Αν θες να αλλάξεις τον κόσμο..εξάλλου πρέπει πρώτα να αλλάξεις εσύ.. Τι πάει να πει..έτσι είσαι θα γίνω κι εγώ έτσι..; Πόσο μωρουδίστικο φέρσιμο σε μια ιστορία που σε λίγο θα τελειώσει και δε θα πάρεις μυρωδιά;

αν δεν αφήσεις την καρδιά να πάρει τις αποφάσεις θα είσαι εκείνος ο τύπος που θα νοσταλγεί εκείνο που δεν έζησε..που δεν του δωσε χώρο να γεννηθεί και να γίνει ο,τι θελήσει… Δε θα το δεις ποτέ να μεγαλώνει.ετούτο το συναίσθημα..δε θα το δεις να βγάζει παρακλάδια..να ανθίζει..δε θα το δεις να σε εμπνέει με την ομορφιά ή την ασχήμια του …δε θα το δεις να σε λυγά με το άρωμά του…να σε ζαλίζει..και να λες άξιζε..να αλλάξω το σενάριο..άξιζαν όλα..

μή γίνεσαι εγωιστής..μη δίνεις όνομα σε ο,τι είσαι..αφού δεν είσαι μόνο αυτό..είσαι όλοι μαζί…τόσα πρόσωπα..τόσες εκδοχές..είσαι ο συγγραφέας που γράφει..και ο αφηγητής…είσαι εκείνος που θα παγιδεύσει τον αναγνώστη..θα τον εξαπατήσει..και εκεί που όλα θα οδηγούν σε ένα θλιμμένο τέλος εσύ μπορείς να γεννήσεις μία απροσδόκητη αρχή ..στο όνομα της ζωής..και της ευτυχίας..διαλύοντας πια το φόβο του θανάτου..πετάγοντας το μάυρο του πένθους σε κάτι που δε θες να πεθάνει ποτέ..

ας είμαστε εμείς εκείνοι οι συγγραφείς λοιπόν…ας συνθέτουμε εμείς τα κομμάτια χρόνου που δομούν την ιστορία.. Ας είμαστε αυτοί που θα αλλάξουν και όχι οι γύρω μας..ας ανακαλύψουμε τι κρύβεται κάτω από παγωμένες πέτρες..και αν αξίζει να πληγώσουμε τα δάχτυλά μας και να σκάψουμε εκεί μέσα.. Ας είμαστε εκείνοι που θα αφηγούνται  κάποτε στους άλλους πως περάσανε μέσα από τη φωτιά..και δεν έγιναν στάχτη..πως χόρεψαν τότε που τα πόδια τους είχανε κοπεί..πως στην καταιγίδα που βούλιαξε τα πάντα εκείνοι κοπιάσανε να ανεβούνε στο ψηλότερο σημείο για να χορτάσουν ένα πανέμορφο ουράνιο τόξο..

Ας είναι και για λίγο..τόσο λίγο…ας είναι μία αναπνοή…η σταγόνα πάνω στα φύλλα το πρωί..ας είναι ένα απλό δευτερολεπτο που μία απόφαση..μία σκέψη..μία πράξη θα αλλάξουν το σενάριο για πάντα… γίνε το κομμάτι του χρόνου που δε θα χαθεί..γίνε η ιστορία που δε θα βαριέται κανείς να διαβάσει..ή γίνε απλά η ιστορία που θα αρέσει να ακούει κάποιος άλλος δίπλα σου με γουρλωμένα μάτια και προσήλωση..  Γίνε αυτό που αγαπάς εκεί που αγαπάς..ή γίνε για αυτό που αγαπάς κάτι που μπορείς να αγαπήσεις.. Μη τσινάς.. η ζωή είναι απαλή..φέρσου της ανάλογα..

 

Advertisements