οχι στη βια του χρονου!

ο φίλος θα γκρινιάξει σήμερα..μα δε χωρά θα μου πει μια καλημέρα να μου πεις..πόση δουλειά πια.. και εγώ που τις γουστάρω αυτές τις καλημέρες θα σκύψω το κεφαλάκι έστω κι από ηλεκτρονική ντροπή και θα του πω έχεις δίκιο.. Η καλημέρα μου θα πάρει τη σωστή φόρα εκείνη που αγαπάω για να δοθεί από άτομο σε άτομο..και το επόμενο άτομο πού ξέρεις μπορεί να την πει σε κάποιον άλλον..και ο κάποιος άλλος να γυρίσει σε όποιον έχει δίπλα του και να την πει και εκείνος..αυτή η πανέμορφη και απλή αλυσιδωτή κίνηση που μας κάνει κάτι παραπάνω από υποταγμένα πιόνια του χρόνου..εκείνου που πάντα σκορπάμε για κάτι..πιο σοβαρό..για μια δουλειά που δεν έχει σταματημό..για κάτι πιο σπουδαίο..για ό,τι..

έτσι αυτή η σημερινή καλημέρα έφτιαξε  μια τεράστια ομπρέλα που αγκάλιασε τον κόσμο που την κράτησε..και όποιος κάθισε από εκεί κάτω..έπαψε να μουσκεύεται από τα γκρίζα σύννεφα της πόλης και πάψανε τα παπούτσια του καθενός να γίνονται βάρκες στην ανοργάνωτη Αθήνα ή όποιο άλλο μέρος…και έτσι όλοι μαζί γνωστοί και άγνωστοι στριμωγμένοι στην ομπρελίτσα..λίγο πριν ξεχυθούνε όλοι από εδώ και από εκεί..κάνανε φασαρία.. Τη φασαρία των νέων..και άκουγες για νέες μπότες..για ένα ωραίο βιβλίο..για τα παράδοξα της εκκλησίας..για τη ΧΑ που μας κοροιδεύει..για ένα τζην που σκίστηκε..για μια όμορφη εθελοντική εργασία που θα κάνει πρεμιέρα σε λίγο καιρό….για ιδέες…για παράπονα για τη δουλειά..για απολύσεις γνωστών..για εφορία..για όλα.. Κι αν νομίζεις οτι κράτησε μέχρι να σταματήσει η βροχή κάνεις λάθος..

θα σου πω κάτι που ίσως να μπορέσεις να καταλάβεις ίσως και όχι.. Η καλημέρα αυτή κράτησε όσο κρατά μία σταγόνα βροχής στο πρόσωπό σου πριν πέσει..και αφήσει μία μικρή υγρασία δροσερή που σε ζωντανεύει…κράτησε όσο η πρώτη αχτίδα στο πρόσωπό σου σαν πέφτει ο ήλιος στο κρεβάτι σου ή στην εξώπορτα σαν βγαίνεις για να ξεκινήσεις τη μέρα σου..Τόσο κρατά.. ελάχιστα δευτερόλεπτα των δευτερολέπτων….

Ελα ….ακόμα; Πώς να το μετρήσεις ε; Ενα ρολόι σου δώσανε βρε καημένε..και ο χρόνος αυτός δεν ακουμπά..εκεί πάνω..κανένας δείκτης δε θα σου μετρήσει το τώρα..όπως του αξίζει.. tough luck…στην επόμενη γωνία μπορεί να είσαι νεκρός..ξέρω χτύπα ξύλο..στην επόμενη γωνία εκείνος που δεν χαιρέτησες ενώ σε χαιρέτησε μπορεί να είναι νεκρός..σαν γυρίσεις το κεφάλι σου ..μπορεί να τον δεις ματωμένο κάτω ή πατημένο από κάποιο εγκληματικό φορτηγό.. Οκ..μη σε φρικάρω..σταματώ..

Μάθαμε να μετράμε λεπτά..μισάωρα..ώρες..μα τα πολύτιμα δευτερόλεπτα μιας καλημέρας ή καλησπέρας ή καληνύχτας..δε μάθαμε να τα μετράμε ποτέ..Το χνώτο του φίλου το αγουροξυπνημένο..η μυρωδιά ίσως του κρεβατιού από μία ερωτική νύχτα..το κρασί απο την κάβα την άγνωστη σε ένα wine bar..κυλάνε με μία καλημέρα στον διπλανό μας..και χρωματίζεται ο καιρός..και τα σύννεφα γίνονται έγχρωμα και στη φθινοπωρινή πόλη που ετοιμάζεται να φέρει το χειμώνα..τον όποιο χειμώνα..πετάγονται σπίθες μιας σκανταλιάρας άνοιξης που βρίσκει τον τρόπο να ξετρυπώνει..

Είσαι η άνοιξή μου..θα πω σε εκείνο το πανέμορφο ίσως δευτερόλεπτο..που λαμβάνω ή δίνω την καλημέρα αυτή σκορπώντας τα νέα ή συλλέγοντάς τα σε ελάχιστο χρόνο..αυτόν  το χρόνο που αρκεί..που ωριμάζει τις σχέσεις..φρεσκάρει τις καρδιές..γλυκαίνει τη διάθεση..και δίνει δύναμη στο σώμα να συνεχίσει..στο μυαλό να κουμαντάρει τα άσχημα..να οργανώσει τα δύσκολα..

Ας επιτρέψουμε στο χρόνο να μην γίνεται βίαιος….
Ας επιτρέψουμε να χωρέσει δευτερόλεπτα αγάπης….
Ας μην αφήσουμε καμία δουλειά σημαντική ή μη να μας κάνει να πούμε εκείνο το άχαρο «πνίγομαι»
Ας επιτρέψουμε στο χρόνο να μη φέρεται τόσο εγωιστικά..
Ας επιτρέψουμε στο χρόνο να αρκεί..στο λίγο του..να μην περιμένουμε να γίνει πολύς ..για να…

*Το αρθράκι αφιερώνεται στο γεράκο εκείνο που έπεσε κάτω σήμερα κάπου κοντά στο μετρό του Μεγάρου..και στις επαρχιώτισσες γυναίκες με τη χρυσή καρδιά που καθίσανε δίπλα του…Αφιερώνεται στην περηφάνια του ματωμένου προσώπου του….στα γλυκά του λόγια σαν περπάτησα μαζί του μέχρι το γιατρό.. Στη χαρά μου που κάποιοι αφήσανε τον ηλίθιο χρόνο τους και πατήσανε pause στις δουλειές τους…

 

Advertisements