No more light..

το ξυπνητήρι χτυπά..δεν το ακούω. σήμερα δεν άκουσα τίποτα. Μετά απο το κλασσικό άνοιγμα πλέον των 5.30 που έχει καθιερώσει το βιολογικό μου ρολόι..εδώ και κανά δίμηνο, έκλεισα γενικό μέχρι τις 8 που το φορτηγό απ’ έξω που «εκπολιτίζει» την υπόλοιπη περιοχή  κάνει τρελή φασαρία..και γεμίζει λάσπες το δρόμο..μαζί με τα σκουπίδια απο τις περιοχές που επειδή δε φτάνει λόγω έργων το σκουπιδιάρικο δε μαζεύει κανένα και κάνουμε παρεούλα με τα μικρόβια πάσης φύσεως..αυξάνοντας το σμήνος των κουνουπιών..κλπ..  Μέσα σε ένα τέταρτο έχω ντυθεί κτλ..κατόρθωμα για τα παλιά μου δεδομένα..συνήθεια αναγκαία πλέον μιας και δεν ξυπνάω το πρωί ούτε με σφαίρες..  Ετσι..συνήθεια έγινε και το πρωινό να μεταφέρεται στο γραφείο.. Ταπεράκι και φρούτα και σνακς συνοδεύουν το min 9ωρο και ένα πρωινο ο,τι βρω για να καλύψει το πρωινό κενό από τον καφέ..

Καθισιό και ζωή άστα να πάνε…το μόνο που μπορεί κανείς είναι να προσπαθήσει να μη γίνει ένα παχύσαρκο τέρας.. Διαιτητικά φαγητά..μικρές μερίδες..και σνακς ελαφριά.. Νερά και καφέδες με ελάχιστη ζάχαρη..Οχι οτι περιμένω κανένα θαύμα αν δεν κουνηθώ..αλλά τουλάχιστον ο δείκτης της ζυγαριάς δε γέρνει προς τα πάνω εδώ και καιρό..επιτέλους αγκυροβολήσαμε σε ένα νούμερο..κάτι είναι κι αυτό..  Βιαστικά λοιπον θα ετοιμάσω το πρωινό για το γραφείο…2 φέτες μαύρες..είπαμε κάνουμε..πώς το λένε..διατροφή..μία φέτα μικρή γαλοπούλα λάιτ…ένα τυρί λάιτ..ούτε καν κρητικό γραβιεράκι που έχει την πιο ωραία θέση στο ψυγείο μου.. Οχι σως..για να γλιστράει or whatever ..και φύγαμε..

Στο μετρό βαριέμαι τρελά..το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να δω τους υπόλοιπους.. Μια κυρία θλιμμένη σίγουρα κοιτάζει από το τζάμι του μετρό..Δεν έχει κάτι να δει..αρα κοιτά την αντανάκλασή της; Κοιτά απο συνήθεια γιατί έτσι κοιτάζουμε όταν καθόμαστε στο παράθυρο ενός αυτοκινήτου ποιος ξέρει.. Μια άλλη προσπαθεί να υπογραμμίσει κάτι σελίδες της δουλειάς της όσο φρενάρει απότομα το μετρό…και συνεχώς τσαντίζεται ..ένα παιδάκι χασμουριέται στα πόδια μια αλλοδαπής μάνας…που το χαιδεύει.. Ενας κύριος κουστουμαρισμένος δεν έχει σηκώσει τα μάτια του από το κινητό..μια μικρή διαβάζει ένα θεατρικό…και χαμογελάω..μια παρέα απο 3 φοιτητριούλες βαριούνται το μάθημα.. Στρίμωγμα..σε κάθε στάση..στούμπωμα κλασσικά στη θέση της πόρτας..πιο μέσα αραιά και χαλαρά..όπου και να πηγαίνει κάποιος θέλει να ναι στην πόρτα…θέλει να βγει γρήγορα έξω..θέλει εκείνο το βαγόνι που θα τον βγάλει τζαστ στη σκάλα..θέλει να ανέβει πρώτος στη σκάλα..απίστευτη ταχύτητα.. 

βγαίνω ζαλισμένη..και ελαφριά απογοητευμένη σήμερα από το μετρό. με ένα μπούκωμα που δε μπορώ να στο αναλύσω και με έναν πονοκέφαλο διαρκείας.. Κάτι τριγυρνά σαν προαίσθημα και όλο το διώχνω να πάει στα κομμάτια.. Μπορεί και να ναι η όλη κατάσταση..η φθορά μας.. η κρίση..η μουρμούρα και η κατήφεια πολλών… η ταχύτητα των περισσότερων που σε ξεπετάνε..σε μια επικοινωνία..να κλείσω το τηλέφωνο να πάρω και τον άλλον..και τον άλλον και τον άλλον..να αγοράσω αυτό..να πάω εκεί..να γυρίσω από εκεί…να κάνω πλάκα σε αυτόν και σε αυτήν και στον άλλον…τα social media έφεραν και «φίλους» πολλούς φίλους..έφτιαξαν νέες υποχρεώσεις..έφεραν νέες ανάγκες..να γράψω..να ακολουθήσω..να ανεβάσω..να κατεβάσω…να όλα…τι γέλιο…τι κλάμα..τι αδιέξοδο..τι..όλα..δεν αισθάνομαι καλά..ναυτία..λες και είμαι σε ένα καράβι.. κι ας μη με έπιανε ποτέ ναυτία με τα καράβια μου για το νησί..Μάλλον πάω σε κανά ερημονήσι..να δεις..και η φρεγάτα τούτη ίσα που βαστά..

ο φίλος μου σήμερα δεν έχει μερίδα..δεν τον ξέχασα..μα δε μαγείρεψα ούτε για μένα..τον βρήκα να μετράει τα κέρματά του στο χέρι..έσκυψα τον καλημέρισα και του έβαλα άλλο ένα ….Τι καταγάλανα μάτια που έχει και πόσο σιωπηλός..  Φτάνω στην πλατεία που έχει άλλον ένα νέο φίλο πιο περήφανο και πιο φρέσκο..γαμώτο.. Κι ομως στη θέση του κάθεται άλλος.. Εχει και εκεί βλέπεις κανόνες..ποιος κάθεται πού και πότε…ποιος κοιμάται πού και πότε…εννοείται..  Στο φανάρι της μεγαλης λεωφόρου..έχω την τιμή να κάθομαι δίπλα του..είδε οτι θα βρέξει και έψαχνε για άλλο πόστο…ή απλά τον διώξανε.. Εχει τρομαγμένα μάτια..αλλά καθαρά..είναι γύρω στα 50 μάξιμουμ…μια τσάντα παλιά για σπίτι είναι πάντα φορτωμένη..στην πλάτη.. Ενα σπίτι χωρά σε  ένα σακίδιο…τόσο δα…θεέ μου..θέλω να του μιλήσω..μα δεν ξέρω τι να του πω..και είναι τόσο περήφανος..Τα χέρια μου τρώγονται στην τσάντα με το πρωινό…να του το δώσω έτσι..μπροστα στους άλλους..να το δώσω λίγο πιο μετα…εγώ δεν το θέλω μου κόπηκε η όρεξη…

Μολις φτάνουμε στο τελευταίο φανάρι αυτος περνά με κόκκινο απέναντι..ευτυχώς ειναι καλά..και τότε τον είδα να χώνει το χέρι του σε ένα καλάθι με σκουπίδια… και πόνεσα.. πλησιάζω διακριτικά…τον κοιτάζω στα μάτια..και του λέω καλημέρα..δίνοντάς του το τοστ στο χέρι..ούτε που το περίμενε…μα άκουσα μια τόσο όμορφη καλημέρα από μια τόσο ευγενική φυσιογνωμία που ντράπηκα..ούτε ξέρω γιατί… Έφυγα λίγο πιο ανάλαφρη…σίγουρα όχι γιατί άδειασε η τσάντα μου… σα να είχα λίγο μεγαλύτερη όρεξη να δουλέψω..

μα φιλαράκι δεν είναι όλα ανθηρά..και ρομαντικά..και τέλεια.. μη γελιέσαι.. δε σώνεις και κάτι..επειδή έδωσες ένα κέρμα..ένα τοστ..ένα φαγητό…Σίγουρα είναι κάτι πολύ παραπάνω από το τίποτα ναι.. Μα η ζωή είναι σκληρή…αλήθεια..  Μου χαρίζω cappuccino σήμερα..με το κυπελλάκι στο χέρι..στρίβω στη στοά της δουλειάς..και τον είδα λίγο πιο πέρα..να βουτά το χέρι του σε ένα άλλο καλάθι σκουπιδιών.. Μάγκωσε η καρδιά μου…και τότε μίσησα την κλδιατροφή μου.. 2 σκατοψωμάκια μάυρα…μια γαλοπούλα ανύπαρκτη..και ένα τυρί πλαστικό..να δώσουν δύναμη σε έναν άνθρωπο που ψάχνει ένα πιο ζεστό και στεγνό πόστο για να τη βγάλει και σήμερα… καθαρή… Τι θα κάνει άραγε τώρα που βρέχει τόσο πολύ;

Light και αηδίες..!!

τέρμα αυτα ας μείνουν για τους light ανθρώπους..εκείνους που οταν ψάχνει κάποιος με το χέρι στα σκουπίδια είτε γυρίζουν το κεφάλι..είτε το κατεβάζουν με ένα κρίμα λεξακι light λυπημένο..είτε δεν τον βλέπουνε καν και ας περνάνε δίπλα του, είναι βλέπεις πολλοί  μαθημένοι να αγνοούν οτιδήποτε δεν τους συμβαίνει..

Advertisements