Κομπαρσος

give a hugΑς μείνουμε απλοί σε τούτο τον κόσμο..μακριά από τα delete και τα enter…ας διώξουμε από πάνω μας ετούτο το διάολο που μας οδηγεί σε αντικοινωνικά μονοπάτια χρησιμοποιώντας ωραιοποιημένα κοινωνικά εργαλεία.. Ας λέμε καλημέρα με μία φωνή..ας λέμε Χρόνια πολλά με μία αγκαλιά και ένα φιλί… Ας μείνουμε απλοί κρατώντας τα κινητά μας..τους υπολογιστές μας..και τα άλλα μηχανάκια μας.. Ας θυμόμαστε το σημαντικό του φίλου χωρίς να το δούμε πουθενά γραμμένο..ας ρωτάμε ο ένας τον άλλον τι κάνει χωρίς εικονίδια …ας απαντάμε ή ας σωπαίνουμε. Ας δώσουμε το χώρο στη σιωπή να λειτουργήσει όμορφα πέρα από 0 και 1 και όχι σα μια ηλεκτρονική απουσία. Ας δηλώσει η σιωπή την ηχηρή της ύπαρξη…το λόγο της γέννησής της.. Ας λογαριάσουμε τους εαυτούς μας πιο έξω από τα καλώδια..πιο πέρα από τα πλήκτρα..ας μεθύσουμε με κρασί και με γκλιν που ακούγεται και όχι που στέλνεται από φώτο σε φώτο ως απόδειξη καλοπέρασης και ξεγνοιασιάς..

Ας μείνουμε απλοί στον κόσμο τον αχόρταγο..κι ας χορταίνουμε απο τούτα τα παράξενα συναισθήματα που δε βολεύονται πίσω ή εμπρός από γυαλιστερές οθόνες. Ας νιώσουμε την απόλαυση της επίσκεψης..της ηχηρής εμφάνισης..της οπτικής παρουσίας… Ας γυρίσουμε πίσω να ξαναγνωρίσουμε τι σημαίνει εικόνα..και τι ήχος.. Ας καταλάβουμε τι σημαίνει να ακουμπάς στην ψυχή κάποιου…τι σημαίνει να είσαι και όχι να φαίνεσαι οτι είσαι. Ας πάψουμε το κρυφτό..ή και το κυνηγητό.. και αν θέλουμε τόσο πολύ να παίζουμε..ας παίξουμε μαζί στους δρόμους..με τα φτου ξελευθερία και τα 5..10…15.. και τις στριγγλιές πραγματικής ευτυχίας..συνδιασμένες με το λαχάνιασμα και τον κρύο αέρα στο λαιμό..με μαυρισμένα παιδικά γόνατα που ξέρουν να παίζουν…

Ας μείνουμε απλοί..στους δύσκολους καιρούς..ας κρατήσουμε αγκαλιά εκείνους που αγαπάμε….ας τους δείξουμε ένα Είμαι Εδώ και δε φεύγω χωρίς να φοβηθούμε την δέσμευση αυτής της φράσης. Ας γίνουμε γενναίοι και ας μην ντραπούμε στο επόμενο δευτερόλεπτο να πράξουμε πιο ζεστά και πιο αγαπησιάρικα. Μια κίνηση αγάπης ζεσταίνει το σώμα και κάνει την καρδιά να χτυπά περισσότερο.. Ας αγκαλιάσουμε την όμορφη κίνηση εκείνου που αλλάζει για να πλησιάσει περισσότερο..εκείνου που δέχεται ή που ζητά συγγνώμη…και ας μη γυρίσουμε την πλάτη μας στην απλή κίνηση αγάπης. Ας αφήσουμε τα χέρια και τα μάτια να κατευθύνουν και ας μη βγάζουμε άστοχα συμπεράσματα για το ποιος οδηγεί ποιον και πού…ας αφήσουμε την απλότητα των ηχηρών λέξεων που δε ταξιδεύουνε ασύρματα ή ενσύρματα να πετάξουν σα σπίθες από βλέμμα σε βλέμμα..

ας πατήσουμε «Exit/ Log off/ Sign out» και ας πούμε ένα Γεια ή ένα Αντίο ή ένα Μου έλειψες χωρίς ηλεκτρονικές γαρνιτούρες. Ας μιλήσουμε και ας πούμε για κείνα που μας καίνε..και όχι για εκείνα που μάθανε όλοι να τριγυρνάνε σαν κομμάτια δήθεν εαυτού και στάσης ζωής.. Ας μάθουμε πως οι σχέσεις βαστιούνται στην καρδιά και δε χωράνε πουθενά αλλού όσα ελεύθερα Gb και να έχει κανείς..

Ας μείνουμε απλοί…σε θυμήθηκα φιλαράκι χρόνων…σε εκείνο τον όμορφο μονόλογο που μου στειλες ένα βροχερό απόγευμα στα Γιάννενα…τότε που βλέπαμε πως ετούτος ο διάολος μας ρουφά συναισθήματα…τα κάνει εικονικά και ψέυτικα..πείθει για κάτι που δεν υπάρχει..και κρύβει οτιδήποτε υπάρχει..  Ας θυμηθούμε πως μια κούπα καφέ..ένα ποτήρι κρασί…ένα κουλούριασμα ποδιών σε μια καρέκλα ή ένα καναπέ…ένα πιάτο τυρί και λίγα παξιμάδια…μια βόλτα με ένα καφέ στο χέρι και ένα παγκάκι με θέα τη θάλασσα…με λόγια αληθινά μπορούνε να φτιάξουνε έναν όμορφο κόσμο..που όσα wallpaper και να κατεβάσεις ετούτος ο κόσμος δε  χωρά σε κάνενα Background….ετούτος ο κόσμος είναι ο πρωταγωνιστής..εκείνος ο ήρωας που εσύ για κάποιο λόγο τον πίεσες να γίνει κομπάρσος..

Advertisements