το τελος θα γεννησει αρχη

ans this will pass

Υπάρχει εκείνο το δευτερόλεπτο που νομίζεις οτι η γη έχει σταματήσει. Είσαι σίγουρος. Κοιτάζεις τους γύρω σου που συνεχίζουν να περπατάνε και απορείς. Πού πάνε και γιατί… κάποιος να τους πει πως άδικα στροβιλίζονται. Υπάρχει εκείνο το δευτερόλεπτο που ξυπνάς και το ξέρεις πως όλα έχουνε σταματήσει. Πως ένα κρακ κάτι έχει σπάσει. Δεν το έχει καν ραγίσει. Εχει σπάσει και το ξέρεις. Και κόβεται η αναπνοή σου. Και σου ρχεται ζαλάδα. Και θες να στριγγλίξεις. Υπάρχει εκείνο το δευτερόλεπτο που σε πιάνει πόνος στο στήθος και λες τώρα..τώρα μπορεί να πετάξω. Υπάρχει εκείνη η στιγμή που ξέρεις πως ό,τι κι αν κάνεις δε θα αλλάξει ποτέ ξανά τίποτα. Υπάρχει εκείνο το λεπτό που ολοκληρώνει αυτή τη σκέψη. Υπάρχει εκείνο το φως της μοναξιάς σε αυτό που σταματά …που παύει να υφίσταται και πενθείς. Πενθείς καμιά φορά και κάτι που δεν έχεις καν ζήσει. Πενθείς το σκοπό που δε σφύριξες. Και θυμώνεις. Θυμώνεις με σένα και με εκείνους που μετείχαν στο τσίρκο που ξεμακραίνει με τους θηριοδαμαστές και τους κλόουν. Και σαν βίντεο πατάς μπρος πίσω..συνέχεια..πότε κάνεις ένα βήμα μπροστά και πότε πίσω ξανά και ξανά..και δεν πας πουθενά. Δε θες να πας πουθενά. Αλλά θες να πας παντού. Και αν το παντού χωρέσει σε τούτο το βήμα το επόμενο θα τρέξεις..θα πας κουτσό για να μην το χάσεις..θα κάνεις οτιδήποτε χρειαστεί..

Τότε…ξέρεις οτι η γη έβαλε ένα στοπ… Η εποχή δεν αλλάζει. Ο ήλιος δε θα βγει ή δε θα φύγει..δε θα έρθει πιο κοντά..θα αφήσει το χειμώνα να κάνει το μαέστρο στη μουσική της στιγμής σου. Κάτι μέσα σπαρταρά σαν ψάρι. Και ένα όχι έτσι..γίνεται το χέρι σου που τρέμει και δε θέλει να βάλει ετούτο το τέλος. Σαν φλόγα σε τζάκι που αφήνει την τελευταία σπίθα και κλαίει και σπαράζει το κάρβουνο στο κόκκινο στο πορτοκαλί και στο μαύρο..  Υπάρχει εκείνη η ώρα που όλα σταματάνε λοιπόν..και σε γεμίζουν αγωνία..και δε μπορείς να απαλλαχτείς απο τη συνήθεια της προηγουμενης καθημερινότητάς σου..και ξεσπάς..και εκνευρίζεσαι και σε βρίσκει θύελλα σκέψεων..αμφιβολίες και αναποδογυρίσματα του νου..

Και όλα στριφογυρίζουν απότομα λες και τα βαλες σε πλυντήριο να καθαρίσουν..και τρέχεις να το σταματήσεις γιατί ξέχασες εκεί μέσα ένα γράμμα που δεν ήθελες να χάσεις… Και ανοίγεις την πόρτα και πετάγονται νερά και σαπούνια και τρυπώνεις το χέρι στο αγαπημένο μπλουτζην και βρίσκεις κομμάτια από μελάνια και άχρηστα γράμματα με καμία συνοχή για να βγάλουν λέξεις και συναισθήματα… Το τίποτα..ένα ξεβγαλμένο χαρτί που δεν έχει τίποτα να πει..Και το ξέρεις τώρα πως καμία άλλη λέξη δε θα πει το ίδιο..και κανένας χρόνος δε θα φέρει την ίδια στιγμή της γραφής εκείνης..και πονάς..

Υπάρχει εκείνη η στιγμή που η γη σταματά και εσύ νιώθεις κολλημένος πάνω της. Μπορεί να σε βρει παντού…στο δρόμο…στα φώτα των αυτοκινήτων..μέσα στο μετρό…στη δουλειά σου..μέσα σε μια καφετέρια..στο τρίτο ποτό σε ένα ξενέρωτο μπαρ…μπορεί τότε να σταματήσει η μουσική..να μην ακούς τίποτα από όσα σου λένε..μπορεί να μην ακούγεται κανένας ήχος ή και να ακούγονται όλοι μαζί.

αστην να περάσει από πάνω σου. δε σου έχω κανένα μυστικό..καμία συνταγή..το μούδιασμα θα περάσει..η συνήθεια θα ξεχαστεί..η απογοήτευση σταδιακά θα γεράσει..θα ρυτιδιάσει..και θα φύγει …το τέλος θα γεννήσει αρχή…άκου με…μην πονάς..μη θυμάσαι..μη νοσταλγείς..μην κλαις.. το τέλος θα γεννήσει αρχή..είναι το μόνο που μπορώ να μας υποσχεθώ…και στο μόνο που πιστεύω..

Advertisements