Δρομοι Ζωης

δρομοι ζωηςΠρωί μετά από ξενύχτι..με αλκοόλ μερικοί ακόμα στο αίμα. Κάποιοι είδανε τριλογία ταινιών..κάποιοι τραγουδάγανε με ποτά στο χέρι….κάποιοι προσπαθούσαν να ξεκουραστούν..ένα Σάββατο που γέμισε με πολλά για να ξημέρωσει το Κυριακάκι που μπορείς να χαλαρώσεις περισσότερο… Σε ένα σχολείο κάπου στο Γκάζι..θα φτάσει το παρεάκι μας να βρει ένα παζάρι που διαφέρει από πολλά άλλα κατά κοινή ομολογία..   12 χρόνια πορεία ανθρώπων που αγκαλιάσανε τον κόσμο που τους χρειαζόταν και τους χρειάζεται  στο Γκάζι και στις γύρω περιοχές..δείχνουν οτι δέχτηκαν αγάπη από όλη την Ελλάδα και σε κάνει να γεύεσαι μια ομαδική προσπάθεια..παλαιωμένη και ώριμη όπως ένα καλό κατακόκκινο κρασί που φυλάς με τα χρόνια στο κελάρι της καρδιάς σου.

Δεν ξέρω τι γεύση μπορεί να αφήνει στον καθένα μια τέτοια προσπάθεια..και ούτε σκοπεύω να σε κάνω να γευτείς τη δική μου. Ο καθένας λειτουργεί ελέυθερα..όπου τον κινεί η καρδιά και η σκέψη του.  Μα εμείς..σήμερα βρεθήκαμε μέσα σε μια αλυσίδα.. γελάσαμε προσπαθώντας να μάθουμε τι σημαίνει «κονφί» και πώς ένα σκόρδο δε μυρίζει αν μπει σε εκείνο το ωραίο βαζάκι..κυνηγήσαμε το τελευταίο βαζάκι με τη σοκολάτα-σουμάδα, φέραμε μείγματα για μαγικά μπισκοτάκια στο σπίτι και παιχνίδια για άλλα παιδάκια…και μπογιές..και στολίδια..και όμορφες χειροτεχνίες από εκείνα τα παιδάκια που ανεβάσαμε στην μπασκέτα το ένα μετά το άλλο και παίζαμε ή απο εκείνα που φτιάχανε κούκλες συνονόματες αγαπησιάρες..  Ενα παζάρι αγάπης που στο έδειχνε με το καλωσόρισμά του μέσα στο μπαρ..κανείς δεν πήγαινε μόνο να πάρει κάτι και να φύγει..μουσική..γέλια..ποτά και πεντανόστιμες λιχουδιές..μας κάνανε να νιώσουμε σαν στο σπίτι μας..και να περάσουμε έτσι γλυκά και απλά όπως όταν γεμίζουμε λίγο ρακομελο στο σπίτι και καθόμαστε γύρω γύρω πειράζοντας ο ένας τον άλλον…τίποτε περισσότερο…

Είναι εκείνες οι στιγμές που νιώθεις οτι ο κόσμος μπορεί να ενωθεί…οτι τα προβλήματα μπορούν να λυθούν και οτι το μόνο που χρειάζεται είναι μια προσωπική αγκαλιά από τον καθένα .. Είναι οι στιγμές που επιβεβαιώνουν τους δικούς μου χρυσούς κανόνες για την απλότητα της αγάπης και της προσφοράς και μερεύουν το δικό μου ανήσυχο «νοιάζομαι». Είναι απο εκείνες που βλέπεις πόσοι πολλοί μπορούν να νοιαστούν…και πως αρκεί ένα τηλέφωνο ή ένα email..ή λίγα λόγια στο όρθιο για να συναντηθούμε για έναν κοινο σκοπό…για μια πράξη αγάπης..

Ο δρόμοι της αγάπης είναι πολλοί και με πολλά παρακλάδια..ο καθένας μπορεί να πάρει το δικό του δρόμο..και κατά προτίμηση με παρέα..κάνει το ταξίδι πιο όμορφο και πιο αγαπησιάρικο.. Ας έχουμε στο μυαλό μας οτι οτι η μικρή προσφορά είναι μια μεγάλη πράξη…το τίποτα είναι τα πάντα…το λίγο είναι τεράστιο… Ας ονειρευόμαστε τέτοια σπιτάκια μικρά και πολύχρωμα που δίνουν γνώση..τροφή και κυρίως αγκαλιά… Ας ονειρευόμαστε αυτό το μαζί και ας πάρει ο καθένας μας από ένα μαρκαδόρο και ας θυμηθεί οτι από μικρός αυτό που έμαθε να ζωγραφίζει είναι ένα σπίτι…. και ας φτιάξουμε πολλά τέτοια σπιτάκια πολύχρωμα  με δρόμους που θα οδηγούν το ένα στο άλλο…ώστε  να ανοίγουν πιο εύκολα οι πόρτες..όπως κάνουν στα χωριά..όπου η Καλημέρα..η Καλησπέρα δεν κρύβεται πίσω απο την ανωνυμία..όπου ο ένας ξέρει τι κάνει ο άλλος… Ας πάρουμε τα μαρκαδοράκια λοιπόν..σα μικρά αθώα παιδάκια..και ας ζωγραφίσουμε εκείνους τους δρόμους ζωής που θα αλλάξουν τον κόσμο και θα τινάξουν μια και καλή το χαλί αυτού του κόσμου..απο την ασχήμια και την αδιαφορία…

Advertisements