Καμια φορα βλεπουμε φαντάσματα…

δες εσένα«Αν δεν μπορέσω να το δεις κι εσύ, μοιάζει σα να μη το ‘χω’..»

τριγυρνά η φράση του Ρίτσου στο μυαλό…Μπορεί να φταίει η ώρα..το ανακάτεμα στο στομάχι…το κρύο και η σθεναρή αντίσταση στο άναμμα του καλοριφέρ.. Μπορεί να φταίει που χειμώνιασε..που κλείνει το 2012..μπορεί και όλα μαζί..μα η φράση αυτή κρύβει απόψε μια μελαγχολία που δεν ξέρω αν μπορώ να στην περιγράψω..Και γελά ο Ρίτσος.. μα αν δε μπορείς να την περιγράψεις δε θα τη δει κανένας..κι αν δε τη δει κανένας πάλι θα μοιάζει ανύπαρκτη…

Κάνουμε κάτι για να το δει και ο άλλος; Αισθανόμαστε κάτι για να έχει αντίκρυσμα; Είμαστε κάτι για να το δει κάποιος άλλος; Και αν ο άλλος δεν το δει..έχει γκαβομάρα ή δε θέλει να δει τότε τι είμαστε; Βιώνουμε συναισθήματα που βάζουμε σε ταμπέλες..σε πλακάτ..και κάνουμε πορείες γύρω από εκείνους που λαχταράμε να τα βρουν; Και αν μας σταματήσουν βίαια την πορεία μας; Εύκολο..εξάλλου λίγα δακρυγόνα και λίγο mega…και πάπαλα. Τι είναι αυτό που λαχταράμε λοιπόν;

Ο Ρίτσος σίγουρα εννοεί αυτο το κάτι παραπάνω… Ισως αν δε μπορέσω να σε κάνω να νιώσεις οτι θέλω να είμαι ελεύθερος…αν δε το δεις..τότε δε θα γίνω ποτέ ελεύθερος..Σε κάτι τέτοιο μεγαλειώδες χρειάζεται συνολική κατανόηση.. Σε κάτι όμως ίσως πιο ελαφρύ ή μπορεί και πιο βαρύ οπως η αγάπη…τα πράγματα δυσκολεύουν. Οι άνθρωποι δυσκολεύονται να μοιραστούν..ίσως καν να μην κρατάνε αυτά τα πλακάτ..όμως έχουνε τόση ανάγκη να δεις εσύ ο απέναντι αυτό που θέλουν να πουν..ή αυτο που νιώθουν… Και θέλουν το ίδιο να δούνε και απο εσένα να σηκώνεις ένα αντίστοιχο πλακάτ για να δει ο καθένας μέσα από τον άλλον για να γίνει ορατό το αόρατο..να ικανοποιηθεί η εσωτερική λαχτάρα…να ηρεμήσουν..να σταματήσει η ταχυπαλμία..και να πούνε τουλάχιστον..ένα τώρα ξέρω..δεν είναι τίποτα ανύπαρκτο..

Το να μπορέσει να δει ο άλλος όμως είναι η τεράστια παγίδα μας.  Και ο Ρίτσος το ξέρει. Θα πρέπει να μπορείς να δείξεις..αλλά θα πρέπει να μπορείς και να δεις.. Θα πρέπει να ξέρεις τι θα δείξεις..και θα πρέπει και ο άλλος να ξέρει πώς να ανταποκριθεί στη μικρή σου πορεία.. Μα πάνω από όλα θα πρέπει να ξέρεις οτι κανείς δε βλέπει με τα ίδια μάτια..

Πού το διάβασα τελευταίως.. απο τον αγαπημένο Γκαμπριελ  Γκαρσια Μαρκες…
«Επειδή κάποιος δε σε αγαπά όπως θα ευχόσουν, δε σημαίνει οτι δεν αγαπιέσαι με όλο του το είναι..»

Κράτα τα όλα τα παραπάνω.. Ο καθένας αγαπά διαφορετικά… Ψάξε να δεις τι μπορεί να δει ο άλλος..και κάνε υπάρκτό το δικό σου συναίσθημα χωρίς κάποιον ιδιαίτερο καθρέφτη παρά μόνο τον καθρέφτη της δικής σου ψυχής.. Και αν μπορέσεις να το δεις εσύ…τότε θα το δούνε και οι άλλοι…σου κάνω την παράφραση.. Καμιά φορά απλά βλέπουμε φαντάσματα…και εκεί ξεκινάει το άδικο τραβολόγημα και ξεπάτωμα της καρδιάς μας.. Σώνει πια…

Advertisements