ας ειμαστε παροντες…

please don'tΤης έδεσε καλά το φιόγκο στα μαλλιά και της φόρεσε το πουά φορεματάκι που της έραβε. Της είπε να  είναι καλή και προσεκτική. Να προσέχει σε ποιον μιλά και τι λέει. Κάθε φορά γύριζε με τετράδια στο σπίτι και γράφανε το α και το β…το 1 και 2…Και ακουγόντουσαν στην γειτονιά από το ανοιχτό παράθυρο τα «Γ και α..γα….τ και α…τα…όλο μαζί γάτααααα» και να σου τα παιδικά νιαουρίσματα στο σαλόνι γύρω γύρω από το τραπέζι..

Και σαν μεγάλωσε πιο πολύ έσπαγε το κεφάλι της στο γραφείο..έξυνε προσεκτικά το μολύβι της με τη ξύστρα και έσβηνε και ξανάσβηνε προσεκτικά..να βρει τις σωστές της τις πράξεις. Και να σου ερχόταν κι εκείνη δίπλα της και της έπιανε την πλάτη να της δώσει θάρρος…έλα μπορείς της ψιθύριζε στο αυτί..και έπαιρνε δυνάμεις και την έβρισκε τη λύση..και έτρωγε το χορταστικό κομμάτι κέικ..και γελάγανε αγκαλιά…

Πέρασε ο καιρός και της έραψε ένα κατακόκκινο φουστάνι και τριγύριζε γύρω γύρω από τον καθρέφτη και έπαιρνε πόζες θηλυκές και την είδε να την κοιτάζει από την πόρτα και κοκκίνησε πιο πολύ κι από το φουστάνι της..και πονηρέψανε τα βλέμματα και των δυο τους και γελάσανε σα συναντήθηκαν ξανά..

Και ήρθε κι εκείνη η μέρα..που γύρισε και την κέρασε γλυκά στο σπίτι με δικά της λεφτά…και μια άλφα βήτα και ένα 1+1 κάναν γύρους στην καρδιά της..και λέγανε οι ρυτίδες της τα καταφέραμε..είδες; 

Για όλους εμάς που φορέσαμε εκείνο το πουά το φουστανάκι ή εκείνο το κοντό παντελονάκι και για εκείνους που μας το έφτιαξαν ή μας το αγόρασαν..με όποια μορφή συγγένειας ή μη και να είχαν..ας μην ξεχνάμε πως για εκείνους είμαστε ακόμα εκείνη η παιδική φιγούρα..με το βλέμμα που ζητά βοήθεια..που έχει ανάγκη τη δική τους στήριξη.. Ας μην ξεχνάμε να μην είμαστε τόσο δυνατοί για να τους κάνουμε να νιώθουν ακόμα αναγκαίοι.. Ας τους δείχνουμε την αγάπη μας..αφήνοντάς τους να είναι κοντά μας.. Ετσι γιατι ο χρόνος κάποια στιγμή έρχεται κοφτερός και σκληρός.. και δεν προλαβαίνεις να κάνεις κιχ…και αφήνει πίσω αψιθύριστα λόγια και εκκρεμείς συζητήσεις.. Ας τις κάνουμε τώρα όλες τις κουβεντες…ας τα πούμε τώρα ολα μας τα λόγια…ας είμαστε σε αυτό το λεπτό ενωμένοι..και ας αφήσουμε για λίγο το πέρα δώθε και ας αγκαλιάσουμε εκείνους που τόσο το ζητάνε…

Στο πα και πέρσι στο λέω και τώρα…ας μην ξεχνάμε εκείνους που θέλουν τόσο πολύ αλλά δε θα στο πουν να γιορτάσουν μαζί μας..και να περπατήσουν σαν ίσκιοι στο δικό μας περπάτημα…

Ας είμαστε παρόντες..και όχι απόντες και σε αυτή τη σχέση…όχι..ας δεχτώ όλες τις άλλες απουσίες σου φιλαράκι..αλλά όχι αυτήν…όχι…με τίποτα…

Advertisements