ήσουν καλό παιδί φέτος;

σανταΔεκέμβρης και 18. Ένα κοριτσάκι θα ανάψει το σπίρτο και θα δει το παραμύθι. Θα προσπαθήσει στις άστεγες επιθυμίες του να χωρέσει όσα πολύχρωμα χωρά το μυαλό. Η Τεχνόπολις ετοιμάζει ένα μεγάλο πανηγύρι…όλοι θα μιλάνε για όμορφα Χριστούγεννα και ακόμα και αν μας έπιασε η κρίση θα ακούς να ψιθυρίζουν οι μαμάδες «τι δώρο θέλεις να σου φέρει ο Αγιος Βασίλης;»..

Τι να πεις λίγο πιο πέρα στις γειτονιές στο Γκάζι..τι να πεις λίγο πιο πέρα στο κέντρο της Αθήνας..στις πλατείες..τι να πεις και σε εκείνη τη μαμά που είδα με το μικράκι της τυλιγμένη σε μια κουβέρτα σε ένα παγκάκι;  Τι δώρο θέλεις να σου φέρει ο Άγιος Βασίλης;  Μπορεί και κάποιο από αυτά να σε αγριοκοιτάξει…να ακούσει δώρο και να μην ξέρει καν την έννοια του δώρου. Τι πάει να πει δώρο… Τι Αγιος Βασίλης… ποιος είναι εκείνος ο άγιος που χωρά στο σάκο του τα παιχνίδια όλου του κόσμου και πώς να πιστέψει…αφού εκείνο δεν το βρίσκει ποτέ…Φαίνεται γουστάρει μόνο τα σπίτια με τις καμινάδες και τα στολισμένα μπαλκόνια κι αυτό δεν έχει τίποτε από τα δύο…Γιατί να πιστέψει…

Τελικά πιστεύουν εκείνα τα παιδάκια που μπορούν να το έχουν αυτο το δώρο; Ολα τα άλλα δεν πιστεύουν; Ωριμάζουν  πριν την ώρα τους ίσως. Μαθαίνουν οτι τζάμπα φαγητό δεν υπάρχει..ακόμα και το πιο τζάμπα που πήραν αναγκάστηκαν να τσακίσουν  περηφάνια και εγωισμούς και να στηθούν σε μια ουρά αγάπης… χαζεύοντας κάποια άλλα συνομήλικά τους με τα ζεστά τους μπουφάν και με τις σακούλες με παιχνίδια να τα τραβολογάνε οι μανάδες τους..λίγο πιο πέρα..Κι αυτή η ανισορροπία…σαν το σόου της Τεχνοπολις με τα χριστουγεννιάτικα σπιτάκια …με τα τσακισμένα σπίτια του Γκαζιού…σαν τον Αγιο Βασίλη με τους σάκους και τα παγκάκια με εκείνα τα παιδάκια που δεν πιστεύουν…δείχνει το χάος μας..ένα ψαλίδι που όσο πάει κι ανοίγει…γίνεται τεράστιο το άνοιγμα..

Οι έχοντες και οι μη έχοντες… είναι και εκείνοι που πιστεύουν και εκείνοι που δεν πιστεύουν πια…ή δεν  πίστεψαν ποτέ,  δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία.. Αν δε βρέθηκες ποτέ σε εκείνη τη θαλπωρή ενός σπιτιού…που στολίζει δέντρο..που γεμίζει δώρα..που το τραπέζι έχει σπιτικά μελομακάρονα και αχνιστούς κουραμπιέδες..σε ποια Χριστούγεννα να πιστέψεις και σε ποια γέννηση…όταν εσύ γεννιέσαι σε παγωμένα στενά..σε κατεστραμμένα σπίτια..με σπασμένα τζάμια και μηδέν πετρέλαιο.. Ποιο άστρο να οδηγήσει πού….και τι θα χορτάσει την καρδιά σαν δεν χορταίνει το στομάχι..το σώμα..ο νους… Πόση ζήλεια να γεννιέται στην πιο αγαπησιάρα για σένα και για μένα γιορτή..  Λένε πως είναι η γιορτή για τα παιδιά..και πως και οι πιο μίζεροι γίνονται λίγο πιο παιδιά…τα χρώματα ομορφαίνουν..ο κόσμος έχει ανάγκη τη γιορτή..το χαμόγελο…τη ζεστή κουβέντα…μα πες μου όλα τούτα τα νιάνιαρα που σε κοιτάνε στα μαγαζιά..ή σε βλέπουν από το τζάμι να στολίζεις…νομίζεις οτι τους λέει κάτι ετούτη η γιορτή και η φωτεινή γκλαμουράτη εφέυρεση του Αγιου Βασίλη…της γεμιστής γαλοπούλας κλπ?

Σε αυτά τα Χριστούγεννα…δε θέλω τίποτα να μου φέρει εκείνος ο Αγιος. Ο,τι ήθελα μου το έφερε. Το μονο που θα του ψιθυρίσω είναι να βρει εκείνο τον τρόπο που θα γελάσουν τα ματάκια σε εκείνα τα ξυπόλητα νιανιαράκια…να γλυκάνει τις καρδιές εκείνων που δεν τα σκέφτονται..να βρει τον τρόπο να το καταστρέψει εκείνο το ψαλιδάκι..

Κι ας σταματήσει πια αυτή η αηδιαστική φράση «ήσουνα καλό παιδί φέτος για να πάρεις δώρο?»
Τη σιχαίνομαι…

Advertisements