Σούπερ ήρωες…

super heroesξερω κάποιους ανθρώπους που δε λογαριάζουν δυσκολίες..ξέρω κάποια μέρη που ο φόβος είναι θαμμένος κάπου πέρα μακριά που κανείς δεν επισκέφτεται…ξέρω εκείνους τους  σούπερ ήρωες που δεν αφήνουν τη μιζέρια της εποχής να τους ντύσει με τη νέα στολή.. Στο λέω ..να το ξέρεις..οτι ξέρω…

Τους βλέπω στα μαγαζιά να φοράνε το χαμόγελό τους με άδεια ταμεία, να λένε ένα δε με νοιάζει θα τα καταφέρω..κάτι θα κάνω..κάτι θα βρω.. κάτι θα φτιάξω.. Βλέπω εκείνους που κατεβάζουν ακόμα ιδέες..που στο κεφάλι τους ακομα χωρά η θέληση το όνειρο το πείσμα.. Είναι πολλοί εκείνοι στο λέω.. που απόψε χαμογελάνε από μια ευχάριστη είδηση..και ας μην είναι δική τους..είναι πολλοί εκείνοι που λένε ευχαριστώ..αναγνωρίζοντας το λίγο και όχι το πολύ.. Ξέρω εκείνους τους ανθρώπους που δεν περιμένουν τις φαμφάρες πολλών και ξέρουν να δείχνουν το απλό ενδιαφέρον παρά τις δικές τους δυσκολίες..

ξέρω σίγουρα σου λέω..και θαυμάζω εκείνα τα ταλαίπωρα και ρυτιδιασμένα σώματα που πονάνε παντού…που συνεχώς τα στίβουν και τα ξεζουμίζουν,  να μη σταματάνε να είναι κοντά στους δικούς τους ανθρώπους..να τους βοηθούν να τους προσφέρουν ..να τους νοιάζονται..  Ξέρω εκείνα τα μέρη που θα βρεις εκείνα τα διαμάντια ανθρώπων που μάθανε να λειτουργούν με το μαζί ψηλά..με το Νοιάζομαι ακόμα ψηλότερα.. Αφαντοι σούπερ ήρωες που ίσως να μη τους μάθεις ποτέ.. ιδίως αν τους ψάχνεις στα πληρωμένα κανάλια και στις ψευτοφυλλάδες..

ξέρω..σίγουρα εκείνο το σπίτι το φτωχό που γελά…που τρώει δανεική βασιλόπιτα..και που πιστεύει στο φλουρί της.. Ξέρω εκείνα τα σπίτια που δε δείλιασαν ποτέ..δε θέλησαν ποτέ τις μεγάλες αυλές και τα ακριβά τα χαλιά..Μόνο μια σόμπα..και λίγα ξύλα θέλουνε…και όχι δεν τους ξεγέλασε κανείς με την τρομοκρατία της αιθαλομίχλης.. και τη φοβερή αρρώστεια που εξαπλώνει..τους θυμίζει και εκείνες τις εποχές με τα εμβόλια και τη φοβερή γρίππη..τους θυμίζει τους θανάτους που έγιναν σε πορείες..στο Σύνταγμα..τον τρόμο του να μην κατεβείς να επαναστατήσεις γιατί…θα σκοτωθείς…Εκείνα τα σπίτια βλέπεις την κλείσαν την τηλεόραση…Σου είπα μια σόμπα θέλουνε μονάχα λίγα ξύλα..και ένα πιάτο φαί…

ξέρω εκείνους τους ανθρώπους που στο 3..2..1…και στο σβήσιμο των φώτων απλά αγκαλιάστηκαν και δεν περίμεναν καμία καταστροφή και δε φοβούνται κανένα 2013..και ας ξέρουν οτι θα αδειάσει η τσέπη.. Είναι εκείνοι που γέμισαν με αγάπη τα πιάτα τους..και δε φοβήθηκαν το λίγο..και δε θα το φοβηθούν ούτε τώρα..

κοιτάζω εκείνο το δέντρο περήφανα…εκεί ψηλά στο μικρούλι ταρατσάκι. Σκέφτομαι πως ίσως να μη χωρά καν στο σπίτι..ή στη θέση του να μπήκε μια σόμπα…ποιος ξέρει…Το βλέπω εκεί ψηλά να φτάνει τον ουρανό…και λέω αν εκείνο το σπίτι δε λύγισε και το έβαλε εκεί πάνω με τις λιγοστές του τις μπάλες..δεν επιτρέπεται σε κανέναν να δειλιάσει.. Ας σταθούμε περήφανα κοιτάζοντας τον ουρανό..σε όποια θέση κι αν είμαστε.. Αρκεί μια κατακόκκινη καρδιά..να φεγγοβολά μέσα μας για να δούμε τον κόσμο αυτό πιο όμορφο..για να οραματιστούμε..να μη χάσουμε το δημιουργικό μας μυαλό…

Πάει καιρός που του ψιθύρισα εκεί ψηλά όταν το είδα και το φωτογράφισα..ότι είναι ένας σούπερ ήρωας…και ήθελα να στο πω και σένα να το ξέρεις.. Πως ναι υπάρχουν εκείνοι οι σούπερ ήρωες..υπάρχουν εκείνα τα μέρη..υπάρχουν εκείνα τα σπίτια…μην το ξεχνάς..ιδίως όταν απελπίζεσαι.. Δεν είσαι μόνος.

Advertisements