Αντίο Ζεν…

τραμπαλίζομαιΠριν βγω εκτός καμπύλης, χρόνια πριν, απολάμβανα την τραμπάλα που με σήκωνε στον αέρα ισορροπώντας με τα φιλαράκια μου.. Αυτή η αίσθηση της απόλυτης ισορροπίας δήλωνε μία όμορφη παύση ένα καλά είμαι εδώ..ας κρατήσει.. Από τότε νομίζω οτι εγώ κι αυτή τσακωθήκαμε άγρια.. και ενώ την επεδίωκα αρκετά, κατέληγα εντελώς ανισόρροπη..

Από την άλλη το να σαι ανισόρροπος δεν είναι κατ’ανάγκη κακό..οκ..αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο..Τώρα, έχοντας βαφτίσει ισορροπημένη την ανισόρροπη λογική μου..φτάνοντας στο δικό μου μοναδικό σημείο ζεν..προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει γύρω μου και πού ανήκω σε όλο αυτό. Σου είπα για το μετρό..και τις απεργίες και την απίστευτη ταλαιπωρία μου. Διχάζομαι η ανισόρροπη. Ακούω απόψεις ανθρώπων που σέβομαι που αναφέρουν με πάθος τη συμπαράστασή τους σε τούτες τις απεργίες..καλούν τον κόσμο να απεργήσει κι αυτός..να ξεσηκωθούμε..Και ενώ ένα κομμάτι από την προσωπική μου τραμπάλα είναι έτοιμο να πάρει το οποιοδήποτε λάβαρο και να πει έρχομαι..έρχομαι…ένα άλλο κομμάτι μου έχει γυρίσει και μου λέει ..μα καλά πόσα κιλά μλκς εισαι;

Εγώ δεν έχω απο πάνω μου κανένα ομαδάκι συντρόφων συνδικαλιστών..και αν απεργήσω δε θα δηλώσω άρρωστη ή θα μαζέψω τα ρεπό μου γιατί δεν έχω ρεπά… Αν απεργήσω δε θα έχω λεφτά..και αν δεν έχω δε θα πληρώσω τις ατελείωτες δόσεις μου στην εφορία..θα μειώσω κι άλλο την επίσκεψη στο χασάπη..θα  θα θα….. Και αν απεργήσω το ιδιωτικο αφεντικο μου..δε θα δεχτεί τη στάση αυτή..και καθότι πλέον ουδείς αναντικατάστατος..πανεύκολο να πάω απο απεργία σε ανεργία.. ένα γραμματάκι μόνο θα αλλάξει. Και βλέπω την ανισόρροπη δειλία μου..και απελπίζομαι. Και έτσι είμαι εδώ. Στάσιμη ..τόσο στάσιμη που θα μπορούσε να πει κανείς λανθασμένα οτι κατάφερα να μπαλατζάρω την τραμπάλα στα στρουμπουλά μου 33 και βρήκα εκείνο το ταίρι της σκέψης μου που με αφήνει μετέωρη στον αέρα.. Αμ δε.. Και έτσι και αύριο θα πληρώσω βενζίνη..και αύριο θα πληρώσω διόδια αττικής για να μην καθυστερήσω πολύ..και έτσι και αύριο θα πληρώσω το πάρκινγκ γιατί δε θα έχω να παρκάρω πουθενά… Και έτσι και αύριο θα συνεχίσω να δουλεύω και να ξοδεύω περισσότερα από όσο μπορώ σύμφωνα με τον προϋπολογισμό που έχω κάνει με το όνομα «αν δε με τηρήσεις δε θα μας μείνει ούτε σάλιο» ..

Και απορώ..έγινα τόσο αναίσθητη που χέστηκα ποιος θα μπει ή οχι στο ενιαίο μισθολόγιο; Με πειράζει που δε μπορώ και εγώ να διεκδικήσω ή με πειράζει που κάποιοι διεκδικούν πιέζοντας κι άλλο εμένα; Ή με πειράζει περισσότερο που μας βάλανε να αλληλοβριζόμαστε μεταξύ μας; Γιατί στο κάτω κάτω…μετρά και τραμ και λεωφορεία εγώ κι εσύ πέρναμε…εκείνοι που δεν μπλέκανε ποτέ με δαύτα..δε πάθανε και τίποτα…άντε λίγη κινησούλα…αλλά δε βιάζονται και δεν ιδρώνουν γιατί δε μπορεί κάποιος να τους απολύσει..! Και αν εγώ λοιπόν αρχίσω να διεκδικώ και φάω τα μούτρα μου..θα έρθει κανένας απο δαύτους τους απεργούς να με βοηθήσει; Να συμπαρασταθεί σε μένα..όπως διάβασα να ζητάνε να κάνουμε και εμείς απέναντι στους μετρο υπαλλήλους; Αν αρχίσω να επαναστατώ θα έχω άλλο χέρι δίπλα μου; Ή μήπως τελικά γίναμε ομαδάκια ξέχωρα…χωρίς καμιά ένωση..κανένα κοινό συμφέρον…και ανάλογα με τον αρχηγό του καθενός..έχουμε ή όχι μια υποτιθέμενη προστασία;

ποιο είναι λοιπόν το ισορροπημένο εκείνο σημείο που το σκορπισμένο στους 4 ανέμους μπουλούκι  θα γίνει ένα…  σαν σμήνος πουλιών με κοινή ταχύτητα και ίδιες φιγούρες…απαιτώντας έναν πιο ελεύθερο ουρανό; Ποια είναι εκείνη η ισορροπία που θα με κάνει να σηκωθώ από την καρέκλα μου…και ποια είναι εκείνη η ισορροπία που θα με κάνει να μη λυπάμαι τόσο μα τόσο πολύ που έχω χάσει τόσα χρήματα αυτόν τον καιρό που δεν τα λογάριαζα για κανέναν φανταχτερό σκοπό αλλά για την απλή περήφανη επιβίωσή της οικογένειάς μου; Ποιος είναι εκείνος ο ισορροπημένος ρυθμός που θα με κάνει να μην θυμώνω τόσο πολύ με τις τόσες πολλές απεργίες..την απίστευτη κίνηση στους δρόμους..την κούρασή και την απογοήτευσή μου αλλά θα με κάνει περήφανη για τους φοβερούς υπαλλήλους του μετρό και τον ..τσαμπουκά τους;Θα μπορέσω αλήθεια να βρω την ισορροπημένη ματιά να το δω ως τσαμπουκά και δύναμη; Θα πιστέψω στις νέες μου ισορροπίες οτι όλο αυτό με τους -όπουλους είναι μια επανάσταση; Ποια τραμπάλα θα ανέβω που θα κάτσουμε αντίκρυ με τους αηδιαστικούς δυνάστες μας και θα μαστε τόσοι πολλοί που θα νιώσω και πάλι εκείνη την μετέωρη αίσθηση που ξυπνά από τα μικράτα μου; Της απόλυτης ισορροπίας…

και έτσι …με αυτά και με τούτα…το ζεν μου πάει περίπατο.. και με μεγάλη ταχύτητα λόγω βαρύτητας…του σώματος..της ψυχής μου και των σκέψεών μου…κάνω ένα γντουπ δυνατό και τσακίζω τα πόδια μου με την προσγείωση της δήθεν ισορροπημένης μου προσωπικής τραμπάλας…και ακούγεται το παιδικό το τραγουδάκι ..τράμπα τράμπαλίζομαι πέφτω και τσακίζομαιιιιιιιιιιιιιιιι

αντίο ζεν..

Advertisements