Να την προλάβουμε…

θαλασσα γυαλιΣτο παραπέντε της Άνοιξης λίγο μετά τις πλημμύρες που μας λάσπωσαν και μας αναποδογύρισαν θα έρθω να σου πω να κοιτάξεις τις αμυγδαλιές που ανθίσανε γύρω σου. Ο,τι κι αν τραβά αυτή η ψυχούλα σου..δώσε της το άρωμα να το μυρίσει και την εικόνα ότι κάτι ομορφαίνει…μεγαλώνει και θα γεννηθεί. Καλό είναι κι αυτό. Να μην προσμένουμε μόνο το κακό. Να προσμένουμε και εκείνο το καλό που θα το συνοδεύσει. Το αχ πάει πέρασε…το αχ έτσι είναι καλύτερα..μπορεί να συνοδεύει τα πιο δύσκολα συναισθήματα τις πιο ζόρικες περιόδους μας..

Ο χρόνος περνά τόσο γρήγορα..και μας κλέβει καμιά φορά στιγμές..και άλλες πολύτιμες φιγούρες..που λείπουν και θα λείπουν για χρόνια…Μα η καρδιά δεν είναι ντουλάπα που βάζει λεβάντα και σηκώνει στα ψηλά τις αναμνήσεις σαν χειμωνιάτικα παλτά…είναι μεγάλη μηχανή..με μνήμη τεράστια..έχει εικόνες που δε ξεγράφουν ..κρατά λόγια..παιδικές και εφηβικές στιγμές..αγκαλιές και όνειρα..και προχωρά..πλούσια και γεμάτη.. και έχει την Άνοιξη κρυμμένη μέσα της και τις αμυγδαλιές που μοσχομυρίζουν σαν ξεφυλλίζεις φιλαράκι μου το λεύκωμα της ζωής σου… και γελάς με τις γενναίες σου αποφάσεις κατά καιρούς που κατέγραφες εκεί μέσα..  Η μνήμη μας μπορεί να πέφτει σε παγίδες..μα να θυμάσαι πως η καρδιά δε σφάλλει ποτέ.. Χαμογέλασα με τη γλυκειά γιαγιά που έχασε το νου της και μπερδεύει τα πάντα πια…μα όταν μιλά για τον άντρα της που στέκει δίπλα της..βάζει εκείνο το λαχταριστό και ζουμερό ΜΟΥ και αρχινά ιστορίες από τα παλιά και σε αφήνει στήλη άλατος με τις λεπτομέρειες τούτης της μνήμης.. Για αυτό σου λέω.. τα σημαντικά η καρδιά τα κουβαλά μέχρι τη τελευταία της ζάρα..μέχρι το τελευταίο τικ..

Ετούτη η Άνοιξη με βρήκε με αναμνήσεις από 2 Ανοιξες πριν..και με στριφογύρισε ως εδώ..και ψάχνω να δω πώς έφτασα εδώ..να βλέπω τις αμυγδαλιές και να μη μπορώ να θυμηθώ πώς πέρασαν έτσι οι καιροί.. Και τούτο το τραγούδι του Χαρούλη που θυμίζει ένα άλλο καλοκαίρι έρχεται γλυκά να πει πως όλα αλλάζουν..τι κι αν δε θυμάσαι πώς πέρασε ο χρόνος..πώς έφυγαν οι καιροί..   Σημασία έχει οτι αν κλείσεις τα μάτια και αφεθείς θα μπορεί η καρδιά να σου πει όλα τα μυστικά της και τις εικόνες που τη σημάδεψαν. Λόγια νυχτερινά..παρέες καινούριες..αποφάσεις και ξανά αποφάσεις..και άνθρωποι που έφυγαν….και άλλοι που ήρθαν..και κάποιοι που έρχονται..όλα στο παιχνίδι είναι.. Και αν τελικά είναι ένα παιχνίδι η ζωή μήπως αξίζει να τα παίξεις ολα για όλα; Μήπως αξίζει να σκοράρεις όσο πιο ψηλά μπορείς; Δεν υπάρχει ένας νικητής..και μία πίστα..και αξίζει να το δεις έτσι.. Να γεμίσεις απο τέτοιες Ανοιξες που μου ρθανε στο νου και με κάνανε να χαμογελάσω.. Αξίζει να νιώσεις..αξίζει να αφεθείς..αξίζει να μηδενίσεις και να ξαναρχίσεις..

Στην Ανοιξη αυτή αν πονά η ψυχή σου..να θυμάσαι να μυρίζεις πού και πού τα αρώματα των λουλουδιών που προμηνύουν το καλοκαίρι εκείνο που θα σε ζεστάνει..το φθινόπωρο εκείνο που θα σε φέρει μαυρισμένο από κάποια παραλία… Να σκέφτεσαι στα δύσκολα ότι θα έρθουνε και τα εύκολα..έτσι γιατί δε θα μας πηγαίνουν όλα στραβά..να σκέφτεσαι οτι στη λύπη θα υπάρξει και χαρά..και οτι στο πρόβλημα θα υπάρξει κάποια λύση. Μπορεί να μη φαίνεται πάντα όμορφη και ιδανική…αλλά τελικά αν το καλοσκεφτείς ίσως και να σε λυτρώνει ή να λυτρώνει κάποιον άλλον. Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι σε τούτη την εποχή να ανθίσουμε λίγο τη σκέψη μας..μα αξίζει λιγάκι…να μη ζούμε απλά για να ανασαίνουμε…και να μη λέμε αργότερα θα βρούμε εκείνο το χρόνο να τη προσέξουμε εκείνη την αμυγδαλιά..να το ακούσουμε εκείνο το τραγούδι που τώρα δεν προλαβαίνουμε…

Να προλάβεις την Ανοιξη φιλαράκι μου…αυτό θα σου ευχηθώ..κι ας έχει έρθει χειμώνας…κι ας λένε τα κάλαντα..οι υπόλοιποι…σημασία έχει εσύ να βρεις τον τρόπο να ανθίσεις.. Να ανθίσουν οι σκέψεις σου και τα όμορφα συναισθήματα.. Στους δύσκολους αυτούς καιρούς που όλα μας πάνε ανάποδα..που η τσέπη έχει αδειάσει..και που ζορίζονται άνθρωποι δικοί μας ή όχι…κράτα ένα μικρό φυλαχτό να σε προσέχει..κράτα εκείνες τις στιγμές ή εκείνα τα λόγια που δίνουν δύναμη και έχε ανοιχτές τις κεραίες σου για εκείνους που θέλουν να σου δώσουν το χέρι..ή που ήδη στο δίνουν και εσύ δεν κοιτάς προς τα εκεί.. Κράτα ένα φυλαχτό..σαν ένα κομποσκοίνι στο χέρι..σαν πίστη..σαν κάτι δικό σου ιερό..και προχώρα..

να την προλάβεις λοιπόν τούτη την Άνοιξη ακούς; Να την προλάβουμε μαζί.. Και γιατί όχι ας φτιάξουμε και ένα παιδικό Μαρτάκι..κι ας το κάψουμε την πρωτομαγιά..

Advertisements