Φτερα…

κρήτη…μια μικρούλα πριν κάμποσο καιρό  κατάφερε να μπει στην καρδιά μου ακόμα και αν δεν την έχω γνωρίσει ποτέ απο κοντά. Οταν έφυγε ο παππούς της εκεί ψηλά στον ουρανό για να ξεκουραστεί απο την αρρώστεια που τον ταλαιπωρούσε τόσο πολύ…και εκείνη τον έψαχνε..και κοίταζε συχνά στον ουρανό.. μια βραδιά πριν κοιμηθεί άφησε στο μπαλκόνι τα φτεράκια της νεράιδας που είχε πάρει κάποτε από ένα μαγαζί για να πετάει. Οταν η μαμά της τα βρήκε στο μπαλκόνι την επόμενη μέρα τη ρώτησε γιατί τα άφησε εκεί και εκείνη με την καρδιά ενός αγγέλου και την αθώα της σκέψη είπε με απολυτη παιδική ωριμότητα «….τα άφησα για να μπορεί να ανεβοκατεβαίνει ο παππούς…»

….αυτή τη σκάλα που αναζητάμε και εμείς στον ουρανό για να χαιρετάμε εκείνους που αγαπάμε…η μικρή την έκανε φτερά…και χάρισε όλη της την παιδική φαντασία σε έναν παππού για να πετάξει και εκείνος με τη σειρά του..  Δε θα σου πω πώς και τι έφερε αυτή τη μνήμη στο μυαλό μια απλή θαλασσινή εικόνα στο νησί μου αλλά θα σου πω οτι ετούτα τα φτερά που άφηνε η μικρή στο μπαλκόνι τα έχουμε όλοι μας. Αρκεί να κλείσουμε τα μάτια και να πετάξουμε εκεί που αγαπάμε. Για να μπορούμε να ζήσουμε την αιωνιότητα της απλής αγάπης. Και μπορούμε αλήθεια…. να βάζουμε φτερά σε εκείνους που αγαπάμε να φτερουγίζουν στο μυαλό μας και να μας γεμίζουν

Στο παραμύθι που σχηματίζω στο μυαλό μου βλέπω τον κάθε παππού..την κάθε γιαγιά…και όχι μόνο.. τον κάθε άνθρωπο που αγαπήσαμε και αγαπάμε….να ανεβοκατεβαίνει με τα δικά μας φτερά που του αφήνουμε στο μπαλκόνι της καρδιάς μας…και μπορώ να σχεδιάζω στις σελίδες μου…χρωματιστά χαμόγελα αναμνήσεων. Υπήρξαμε τυχεροί όπως και εκείνη η μικρή που γνώρισε έναν παππού που της έλεγε ιστορίες..την έπιανε απο το χέρι και την πήγαινε στις κούνιες..υπήρξαμε τυχεροί κι εμείς..που κάποιοι μας περπάτησαν από εδώ κι απο εκεί…είτε με τα χέρια τους είτε με τα λόγια τους…. και μας γέμισαν με αγάπη…και τυχεροί που μπορούμε και κουβαλάμε ετούτα τα φτεράκια που συνδέουν τις ψυχές και δεν τις αφήνουν να χαθούν… Ιστορίες που δε θα φύγουνε ποτέ..και πρόσωπα που μπορούμε να ανακαλούμε εύκολα στο μυαλό αγγίζουν όμορφα τις ζωές μας…και συνδέονται πλέον με το μέλλον μας..σε ένα χρόνο που δεν φοβίζει ούτε κουράζει ούτε αγχώνει… Είναι το σημείο εκείνο που η θλιμμένη παύση μπορεί να γίνει το άπειρο μιας μουσικής σε ένα ατελείωτο πεντάγραμμο. Εκείνο που μελωδικά θα ηχεί στο μυαλό μας..όποτε έχουμε ανάγκη τη μουσική του.

εγώ που αγαπάω πολύ τη παιδική φαντασία και την εμπιστεύομαι..φαντάζομαι τα βράδια σαν αστέρια να πέφτουν εκείνοι οι παππούδες στα τυχερά μπαλκόνια και να φοράνε τα φτερά τους και να χορεύουν τριγύρω από τις ταράτσες γελαστοί..χωρίς πόνο πια….. και να κοκκινίζουν τα όνειρα εκείνων που αγαπάνε για να ξυπνάνε πιο ορεξάτοι για τη ζωή που έχει τόσα πολλά να τους χαρίσει… Και κάθε φορά που θα τους βλέπουν να χαίρονται με κάτι θα πετάνε ακόμα πιο ζωηρά…Και μεταξύ μας τους βλέπω να κάνουνε τις πιο απίθανες σκανταλιές…γιατί ποιος δε θα θελε να κάνει μια μικρή παρασπονδία με τόσο όμορφα φτερά;  🙂

την ευχαριστώ τη μικρή για αυτήν την εικόνα και την όμορφη θάλασσα που βρήκε τον τρόπο να μου θυμίσει αυτά τα λογάκια   …και την προσφέρω γλυκά και απαλά σε μένα…σε σένα… μα πιο πολύ σε κάποιον φίλο καλό με αγάπη… 

 

Advertisements