Ταρίφες με ψυχή…

taxi_peruκίτρινη φυλή…έτσι τη λέμε με τους φίλους και όχι μόνο…  Παρκάρουν όπως θέλουν..προσπερνάνε όπως θέλουν..σταματάνε όποτε θέλουν… και η ταρίφα παραμένει ένα μυστήριο για πολλούς…  Εντάξει δεν τα βάζω μαζί τους.. Τελευταίως όποτε τους χρειάστηκα έκανα τις πιο ωραίες συζητήσεις είπαμε η κρίση μας φέρνει στα ίσα μας…

Μα να…κάνω κάτι ατυχείς συγκρίσεις ενίοτε… Πόσες φορές έχεις διαβάσει για ασθενείς σε επαρχία που δεν τους μετέφεραν γρήγορα στο νοσοκομείο..δεν ήρθε το ελικόπτερο..δεν ήρθε ασθενοφόρο..ή έπρεπε να μεταφερθούν σε άλλο νοσοκομείο περισσότερο εξοπλισμένο και κάπου εκεί στο χάος μιας ανοργάνωτης και κυρίως…αναίσθητης χώρας..πεθαίνουν στις διαδρομές ή στις αναμονές; Αυτό με ενοχλεί.. με ενοχλεί πολύ..

Τώρα θα μου πεις τι σχέση έχει ένας ταρίφας με εκείνους που πεθαίνουν από μία αναίσθητη και ανοργάνωτη κυβέρνηση.. Και όμως..το μάθημα έρχεται από το Περού και επειδή με συγκίνησε… το αναμεταδίδω..  Τρεις ασθενείς..λοιπόν…μια μάνα..ένα νεογέννητο και ένα παιδί..πρέπει να μεταφερθούν στο νοσοκομείο..βράδυ..αλλά ο διάδρομος του αεροδρομίου δε φωτίζεται..μαις και λειτουργεί μόνο πρωί. Η εναλλακτική σημαίνει μίλια μακριά..πολλές ώρες διαδρομή..από εκείνες τις εναλλακτικές που θα έβλεπες να κάνουν πράξη στην Ελλάδα σε τίποτα χωριουδάκια και θα άκουγες μετά το μακάβριο τέλος..

Λύση…τα τρίκυκλα ταξάκια του Περού..σαν πανέμορφες πυγολαμπίδες στον ουρανό της αγάπης..μαζεύτηκαν σε ένα σκοτεινό αεροδρόμιο…και έκαναν στήλες δεξιά και αριστερά για να φτιάξουν το πιο φωτεινό διάδρομο… Και αν δεν είναι αυτός ο διάδρομος ο δρόμος της αγάπης..της ανθρωπιάς και της καλοσύνης τότε ποιος είναι; Πανέμορφο θέαμα για τα μάτια του καθενός…για την καρδιά του καθενός..Και ένα παράδειγμα για εμάς…που δε σταματάμε ούτε όταν βλέπουμε κάποιον δίπλα μας να σωριάζεται κάτω…

Υποκλίνομαι στα τρίκυκλα ταξάκια του Περού…

Advertisements