Κυριακάτικος ήχος…

frvrΤο καράβι σαλπάρει απόψε για Κρήτη και σαν άλλος ξεχασιάρης Θησέας  στο χρόνο αφήνει τα μάυρα να ανεμίζουν. Ετσι για να θυμίζουν ένα χρόνο πριν μια ηχηρή καμπάνα και μια εκκλησιά γεμάτη από καρδιές μουδιασμένες. Το καράβι σαλπάρει με ευχές …και φορτώνει κάποιον εκεί πάνω που θα ψελλίσει η καρδιά του πως δεν ξέχασε τίποτα…και θα μουσκέψουν τα φυλλοκάρδια..

Ο ουρανός ντύθηκε με ολόλευκα περιστέρια αναμνήσεων για εκείνες τις πανέμορφες εικόνες ζωής.  Αρώματα απο ανοιξιάτικα λουλούδια ταιριάζουν με ένα οικείο  άρωμα και ετοιμάζεται, αλήθεια,  εκείνο το μαγιάτικο στεφάνι που θα έχει μέσα εκείνο τον ανθό τον κρητικό ..για να αγιάσει ο Μάης…. Ναι να αγιάσει επιτέλους ετούτος ο Μάης του 13, να κερδίσει την Άνοιξη…

Οι εικόνες κολυμπάνε στην αιγιοπελαγίτικη θάλασσα έτοιμες να αγγίξουν δειλά και απαλά το κρητικό πέλαγος…να πιάσουν δαντελένια στεριά. Ενα χέρι απαλό ακουμπά πάνω μου γλυκά.. και το ξέρω πού κατευθύνει… Στον τόπο της αγάπης και της καλοσύνης…εκεί που τα λόγια μετριούνται πριν ειπωθούν και δεν επιτίθενται σαν άλλα.. Για να μπορώ να θυμάμαι τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Να αγαπάς. Να ακούς. Να προσφέρεις. Να νοιάζεσαι…Να μην το βάζεις κάτω…Πολύτιμές γνώσεις…απο στόμα σοφό…  Τούτο το χέρι το γνωρίζω..είναι οι γραμμές του επάνω που μοιάζουν με τις δικές μου..είναι οι φλέβες του που μοιάζουν με τις δικές μου…και το αίμα ακόμα κοκκινίζει με τον ίδιο τρόπο…. Τούτο το δέντρο που γέρνει πότε από εδώ και πότε από εκεί μας έχει όλους εκεί πάνω..περήφανους…γελαστούς…και γενναίους..

Η ανάμνηση ο πιο δυνατός ήχος στην καμπάνα της Κυριακής που πλησιάζει…και το αντίο λεξάκι κουτό χωρίς κανένα νόημα..

Advertisements