Η γοητεια ενος μοναδικου θρανιου…

thranioένα φωτεινό ξανθό αγγελάκι, η μικρή Ιωάννα  συλλαβίζει την ευτυχία που της προσφέρει η φίλη της η Κυριακή. Η Κυριακή δεν είναι μια τυχαία φίλη αλλά είναι η δασκάλα της..και η Ιωάννα δεν είναι μια τυχαία μικρούλα αλλά η μοναδική μαθήτρια στο σχολείο της Γαύδου. Το συλλάβισμα το καταγράφει διακριτικά και απαλά μια ταινία μικρού μήκους*  από εκείνες που αγαπάω για την απλότητά τους στην αποτύπωση. Κάποιοι περιμένουν να δούνε τα σπουδαία…πιο πολλά λόγια..πιο πολλά κατηγορώ ίσως…πιο αναλυτικά τα προβλήματα..ίσως να θέλουνε και λίγο δράμα..τη μικρή Ιωάννα να κλαίει που είναι μόνη της…ίσως να θέλουνε και λίγη αγανάκτηση..την Κυριακή να φωνάζει..στο κράτος..σε όλους… δεν ξέρω.. περίεργη ράτσα πάντα αυτοί οι κάποιοι…μα ας είναι που λέμε στα μέρη μου…

Εμένα μου αρκεί και στο αναφέρω. Μία μαθήτρια. Μία δασκάλα. Μία σταλιά νησί. Το μάθημα φιλαράκι δεν είναι μόνο αυτό που ξεκινά όταν χτυπά το κουδούνι  και που θα τελειώσει στο σχόλασμα. Δεν είναι μόνο η παραφορτωμένη τσάντα με τα σχολικά που κυλάνε με ροδάκια τα κουρασμένα μόμολα από εδώ κι απο εκεί… Το μάθημα στο δίνει η ζωή. Στο δίνουν οι άνθρωποι που ενώ διδάσκουν..ξέρουν και να διδάσκονται. Εκείνοι που ξέρουν οτι ένα νιάνιαρο είναι ικανό να τους μάθει νέα πράγματα..νέες αξίες…το ίδιο και  ένας τόπος μια σταλιά στο χάρτη….αρκεί να έχουνε τα αυτιά τους τεντωμένα και τα μάτια τους ανοιχτά και εστιασμένα εκεί που πρέπει.. Ναι σίγουρα το μάθημα το δίνουν εκείνοι που σε ένα πρόβλημα δεν γίνονται προβληματικοί και εκείνοι...

Αδειάζουν εκείνα τα χωριουδάκια..εκείνα τα νησάκια…μα να…σε κάτι τέτοια μέρη μέρη..βρίσκεις γιατρούς..παπάδες..δασκάλους και λοιπούς που ξέρουνε να  Λειτουργούν…που δεν κλέβουν…δεν αδιαφορούν…δεν μπλέκονται με τα καντήλια.. Και σε εκείνα τα μέρη θα δεις μικρά ανθρωπάκια που θα μεγαλώσουν..και θα ξέρουνε και εκείνα να λειτουργούν…θα ανυπομονούν να χρησιμοποιήσουν τα πολύτιμα εργαλεία τους..θα έχουνε μάθει να επιβιώνουν μόνα τους..θα ξέρουν οτι μπορούν να πετύχουν γιατί κάποιοι σαν εκείνη την κοπελιά την  Κυριακή πίστεψαν στις δυνάμεις τους και δεν τους παράτησαν….κρυμμένοι πίσω απο τους εγωισμούς τους οτι δεν γίνανε εκείνοι ..οι φτασμένοι κάποιοι…γιατί είναι αυτοί που  δεν είδανε ποτέ σα φυλακή ή εξορία ..έναν τόπο όμορφο..απλό και μαγεμένο…με όποια τα προβλήματα…

Μπράβο στην Κυριακή και στη μικρή Ιωάννα και στο Κινηματογραφικό εργαστήρι των Χανίων… Και για εκείνους που δεν το πιάνουν το στόρυ…ή δεν καταλαβαίνουν…καλύτερα να ξανακάτσουν στο θρανίο και πάλι…μπας και ξεστραβωθούν…

………Ομορφη και περήφανη ματιά  όπως πάντα..στο νησί που αγαπάω………..

*ο άνθρωπος πίσω από αυτή την όμορφη ταινία μικρού μήκους με  τίτλο  «Το θρανίο» είναι ο Θεόδωρος Θωμαδάκης. Αξίζει επίσης να δει κανείς τη βραβευμένη ταινία μικρού μήκους «Λουλούδια Σπασμένα» με τα ταλεντάκια του δημοτικού σχολείου Αρμένων του Ρεθύμνου.. έτσι γιατί τα όμορφα πρέπει να τα λέμε….

Advertisements