Ματωμένη Βέρα…

veraκάπου εκεί στην Κορινθία…ακούγεται ένα σιωπηλό κλάμα. Κάτι δάκρυα κυλανε σε ένα πρόσωπο που παγωμένο κοιτάζει το σημαδεμένο του δάχτυλο.  Οχι δεν έγινε κάποιος φόνος. Ούτε έχασε κανείς το δάχτυλό του… Μα να…είναι που μερικές φορές…κάποιες τόσο δα ιστορίες δε σε εκνευρίζουν μόνο όπως θα έπρεπε αλλά σε στεναχωρούν αρκετά..

Βαρέθηκα σου λέω να ακούω για κλοπές. Σιχάθηκα να ακούω σε ποιο μέρος της χώρας μας κάποιος μπούκαρε στο σπίτι κάποιας οικογένειας..ή κάποιας γιαγιάς ή κάποιου παππού ανήμπορου..και τα πήρε όλα..Ποια όλα; Λίγα ευρώ..κάτι χρυσαφικά ίσως που δε δόθηκαν στο συρφετό των «αγοραζω χρυσό » μαγαζιών, τίποτα μικρά..όσα μας απέμειναν. Βαρέθηκα να μπαίνουν στο σπίτι οποιουδήποτε με το έτσι θέλω και να αρπάζουν ο,τι βρουν…να λεηλατούν…να αδειάζουν και να σε αδειάζουν. Και δε διαλέγουν εκείνες τις πολυτελείς βίλες..μα να εκείνες τις πολυκατοικίες που παλεύουν όπως όλοι… απο εκείνες που δε βαράνε συναγερμοί ούτε φρουροί απόξω..και δε λυσσάει κανένα σκυλί πολυτελείας..

έτσι και τώρα..εκεί στο Καλέντζι..ένας παππούς κλαίει. Και εγώ που τα λατρεύω αυτά τα σοφά πλάσματα με τα ταλαιπωρημένα ποδαράκια και τις φορτωμένες σημάδια παλάμες……θέλω να βρίσω… Και δεν κλαίει επειδή έχασε το τίποτα της σύνταξής του….τα φοβερά αντικείμενα..ή οτιδήποτε άλλο του πήραν… Κλαίει για εκείνο το δάχτυλο που άδειασε. Για εκείνο το δάχτυλο που ανάγκασαν πέντε ολόκληροι νοματαίοι να αδειάσει… Για το γάντζο της μνήμης του..για το όμορφο αποτύπωμα στο χέρι του. Μην κοιτάς εμάς..που σκορπάμε τις βερες στα κουτιά..που δε μας βολεύει κανένα δάχτυλο που μας πιάνει φαγούρα.. Θυμήσου τους γονείς σου..τους θείους σου..όποιον…και φέρε την εικόνα των χεριών τους.. Πάντα μια βυθισμένη βέρα στο δάχτυλο σφηνωμένη εκεί..να δηλώνει αυτό το ανήκω..αυτό το δοσμένος..άλλες εποχές…Σκληροί και αδίστακτοι…οι πεινασμένοι μπουκαδόροι του 2013….

Και το γμν..το δάκρυ πετάγεται για εκείνο το γεράκο ασυναίσθητα όταν τον σκέφτεται να κλαίει πιο πολύ για εκείνη τη βέρα… Λένε οτι φταίνε οι ορμόνες. Μπα σου λέω εγώ. Φταίει που πνιγήκαμε στη σαπίλα. Που ένας γεράκος μόνος και ανήμπορος δέχεται επίθεση. Που δε λυπάται το χέρι του κλέφτη να του αρπάξει τη βέρα που τον παρακαλά να μην… Φταίει που χαλάσαμε την καρδιά μας και δε φτερουγά στην πίκρα του άλλου. Φταίει που ίσως εσύ να διαβάσεις την είδηση σαν μια άλλη κλοπή..μέσα στις άλλες κλοπές…και να γύρισες σελίδα…  Και αυτός ο γεράκος δε θα το μάθει ποτέ αλλά μπήκε στην καρδιά μου. Και αν ο χτύπος βοηθά ας του δώσει εκείνη την ενέργεια να ..γυαλίσει ξανά το χέρι..

Advertisements