Στερεότυπά μου…

escapeΛίγο πριν κλείσουν τα μάτια και ξανα ανοίξουν μέσα στη νύχτα στην insomnia φάση της περιόδου, ο νους μου πήγε σε εκείνη τη φιλενάδα που ετοιμάζεται να ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας. Θυμάμαι όταν την πρωτογνώρισα. Δεν είναι πολλά χρόνια οπότε η μνήμη ακόμα αναβοσβήνει παρά το γενικό της black out.  Χαλαρή και άνετη με στυλάκι γνήσιο, λίγο τσαμπουκάς και πολύ παιδί. Τζινάκι για όλες τις χρήσεις από το πρωί ως το βράδυ, σκιά όποτε το θυμηθούμε ανέμελο μαλλάκι βολικό για κάθε εποχή και τρέλα για ταξίδια, παρεούλες αραχτές μακριά από δήθεν σκηνικά. Είναι απο εκείνες τις φίλες που συμπαθείς με το καλημέρα σας.

Ζευγαράκι πρώτο με τον «πρίγκηπά» της  που αναφωνίζουν μερικές που ψωνίστηκαν απο μικρές με τα παραμύθια με τους ιππότες και τα λευκά άλογα. Είμαι σίγουρη οτι δεν τον είδε σαν πρίγκηπα ποτέ. Απλά σαν άνθρωπο που της ταιριάζει. Δεν είδε καμιά πανοπλία και κανένα μαγικό ραβδάκι. Δε μυθοποίησε κανένα ροχαλητό και έτσι δε χρειάστηκε και να απομυθοποιήσει ποτέ..και να πέσει απο οποιοδήποτε ροζ ή εμπριμέ συννεφάκι…απο εκείνα που οδηγούν σε πολυτελή και βιαστικά διαζύγια πριν καλά καλά κλέισει χρόνος..

Και τσουπ το ένα φέρνει το άλλο και το ζευγαράκι δίνει εκείνο το μονόπετρο..με σούπερ τρόπο που στο δικό μου χώρο αποκλείεται να επιτρέψω να περιγραφεί. Και ξαφνικά ετοιμασίες γάμου. Τι θέλεις και τι δε θέλεις. Τι θέλουν και τι δε θέλουν οι άλλοι. Τι γίνεται συνήθως και τι θα ήθελες να γίνεται. Αμολιούνται που λες σαν βέλη από παντού γνώμες από το πουθενά..σε πυροβολούν από παντού…περιοδικά..βιβλία..sites…ο,τι θες..Γάμο ήθελες ; είναι σα να σε ρωτά χαιρέκακα μια κακιά – σίγουρα κακιά – μάγισσα του παιδικού-εφηβικού σου παραμυθιού αν ήσουν απο εκείνα τα κοριτσάκια που ονειρευόντουσαν πότε θα γίνουνε νύφες…(μπλιαχ)

Θυμάμαι που απέτυχα παταγωδώς με το δικό μου συννεφάκι. Εκείνο που ήθελε γάμο σε ένα μικρό εκκλησάκι κάπου στα βράχια του νησιού μου με τη θάλασσα να κοπανά γλυκά και να σκορπίζει αρώματα απο αλάτι και ιώδιο γνήσιο..και με ένα φόρεμα σχεδόν νυχτικό άσπρο ή θαλασσί να κρατάω λίγο θυμάρι και ελιά έτσι για το άρωμα..να ενώνει ο παπάς..να ενώνονται οι κρητικές καρδιές..να χαμογελά το νησί..να χαμογελάμε και εμείς..και μετά ένα γλέντι στην άμμο..με τραπέζια που θα τους παίρνει ο αέρας τα λευκά λινά τραπεζομάντηλα..και θα βουτάγαμε όλοι στη γυαλιστερή παραλία …  Κατέληξα σε μια τεράστια εκκλησία που όσο έλαμπε απο μία φοβερή αρχιτεκτονική, άλλο τόσο θάμπωνε και θόλωνε με το εμπορικό της κομμάτι..τους γάμους των δεκαπέντε λεπτών..για να χωρέσει περισσότερα το παγκάρι ή κάποια άλλη φαρδια τσέπη..  Ο κόσμος των φίλων που φανταζόμουν στο πάρτυ μου γέμισε πολύ περισσότερο…φίλοι φίλων..συγγενείς συγγενών…»υποχρεώσεις» ..και λοιπές αηδίες..έφεραν λαό… μιας και χωρά η μεγάλη εκκλησία..

Το φορεματάκι το απλό έγινε η χαρά για 2 μοδίστρες να κερδίσουνε χρήματα..το όνειρο μιας απλής δαντέλας έγινε πολυτέλεια..και το να ναι ανάλαφρο για να χορεύω ως το πρωί ..όσο και να το εγγυήθηκαν οι πονηρές μοδίστρες μυρίζοντας τα φρέσκα λεφτάκια τους …απάτη…βλέπεις λείπανε όταν προσπαθούσα με χίλιες παραμάνες και 4 φίλες να το στερεώσω λίγο πιο πάνω για να μπορώ σύρω τα πόδια μου! Σιγά σιγά τα βράχια εξαφανίστηκαν..η αμμουδιά αντικαταστάθηκε απο ένα τεράστιο χώρο ..σκαλιά πολυτελείας… Μόνο λίγα μικρά σημαδάκια έλεγαν ακόμα οτι αυτό αποτελεί δική μας ταυτότητα και όχι κάποιου άλλου…μια ζωγραφιά σε ένα προσκλητήριο..λίγοι στίχοι απο το αγαπημένο κρητικό έπος… η λύρα..  και ευτυχώς εμείς οι δύο που δεν είμασταν απο εκείνα τα ζευγάρια στις glamorous  φωτογραφίες περιοδικών που μιλάνε για «ευτυχισμένα ζευγάρια..»

Θυμάμαι οταν ξεκίνησα να δω τι πρέπει να κάνω για να γίνει ένας ..γάμος..Είπα και να χαζέψω στο internet να δω να ρωτήσω γνωστούς… Κοιτάζοντας ακόμα με χαρά το δαχτυλιδάκι και γελώντας με τη στιγμή που μου δοθηκε που θα θυμάμαι μέχρι να κλείσω τα μάτια.. δεν πίστευα στα μάτια μου όταν άρχιζα ψάρι κανονικό να τρομάζω με τα απίστευτα deadlines που θέτανε όλες τους εκεί μέσα.. Κλείσιμο εκκλησίας..κλείσιμο κέντρου…κλείσιμο catering..λίστα καλεσμένων..νυφικό..στολισμός..φωτογράφος..μακιγιέρ..κομμωτής…λίστα τραπεζιών..πλάνο..  Το δαχτυλιδάκι μου πάλευε σαν κι εμένα να καταλάβει την αντίθεση ανάμεσα στην αγάπη και στο εμπόριο..στην υπόσχεση αιώνιου δεσίματος..με την οργάνωση αυτής της παρωδίας..και να βρει ισορροπίες.. Μα σαν άπειρο ποντίκι στη φάκα πιάστηκα απο νωρίς και ακολούθησα την πεπατημένη.. Κάθε μεγάλος λόγος που είχα αναφέρει στο παρελθόν..κάθε σπουδαία εφηβική απόφαση..βούλιαζε στον ωκεανό του «έτσι πρέπει»….»έτσι γίνεται»…»έτσι κάνουν όλοι»…

Θα μου πεις έπρεπε να γίνει αυτό το μπαμ..ώστε να φτάσω τώρα σε άλλη φάση της ζωής μου πια..να μη λογαριάζω να κάνω αυτό που λένε άλλες λίστες και άλλα forums στο αναμενόμενο part b ..και να αποφασίζω ο,τι βολεύει εμένα και μου ταιριάζει.. Κάποιοι το κάνουν αυτό το μπαμ..κάποιοι άλλοι λένε ευτυχισμένοι οτι το part a έγινε με τεράστια επιτυχία και όλος ο κόσμος..έμεινε ευχαριστημένος.. Λες και ένα τόσο σπουδαίο γεγονός της ζωής σου ..της δικής ΣΟΥ ζωής επαναλαμβάνω έχει να κάνει με τον κόσμο και το αν έμεινε εκείνος ευχαριστημένος! Αστείο…

Κοιτάζω τη φίλη που στριμώχνεται και παλεύει να επιβιώσει εκείνη η φίλη που γνώρισα.  Παλεύει με οικογένειες..με φίλους και με τα ελληνικά στερεότυπα..τα του γάμου στερεότυπα και λοιπές μάχες.  Της βγάζω  το καπέλο στις αποφάσεις που παίρνει και ας την τσαντίζουν. Στριμώχνεται αλλά δεν πέφτει στη φάκα..κάτι μικρές υποχωρήσεις μόνο. Ενα όχι ξεκάθαρο έχει γραφτεί στο κούτελό της…και απογοητεύει τους «καλοσυνάτους πωλητές’…που της λένε τι πρέπει να κάνει και τι όχι..τι πρέπει να αγοράσει έξτρα και τι όχι..

Θα πρέπε να ναι έτσι; Αναρωτιέμαι.. Θα πρεπε σε κάθε φάση της ζωής μας..μικρή ή μεγάλη να πρέπει να ακολουθήσεις κάτι που ο κόσμος έχει  μάθει να ακολουθεί χωρίς να χρησιμοποιήσει την προσωπική του εμπειρία…για να ξεσκαρτάρει τι ισχύει και τι όχι..τι αξίζει κυρίως και τι όχι; Θα πρεπε να σε βάζουν σε αυτήν την τρέλα;  Θα έπρεπε να υπάρχουν παντού αναρτημένες λίστες για το καθετί που γίνεται στη ζωή σου;  Πώς να ετοιμάσεις ένα γάμο…πώς να ετοιμάσεις μια βάφτιση…πώς να βιώσεις την εγκυμοσύνη σου..πώς να βιώσεις τη γέννα…πώς να φτιάξεις το σπίτι σου..πώς να μεγαλώσεις το παιδί σου…ακόμα και το πώς να παλέψεις μία εσωτερική κατάσταση…όλα αναρτημένα παντού…. Ακόμα και τα σπίτια αν το σκεφτείς… έχουνε συγκεκριμένο ράφι στην κουζίνα με έτοιμη την πιατοθήκη για να σου πούνε τα πιάτα μπαίνουν έτσι τέλος! Μου πήρε ένα χρόνο για να πετάξω την πιατοθήκη και να τα τοποθετήσω σε ένα βαθύ συρτάρι..!  Αλλα φιουυυυ το κατάφερα παρά τις απορίες των μεγάλων συγγενών του πώς σε βολεύει…ακόμα και αν τους παρουσίασα το πόσο κερδίζω στο υποτιθέμενο ντουλάπι..των πιάτων!!

Στερότυπα.. πολλά και ποικίλα..και εσύ που κάθε φορά πατάς σε ένα άγνωστο έδαφος..προτιμάς να τα ακολουθήσεις απο το να δοκιμάσεις να δεις τι θέλεις και τι σου ταιριάζει… Είναι τεμπελιά; Φόβος; Ελλειψη αυτοεκτίμησης; Αγχος μήπως δεν αρέσει η επιλογή σου στους άλλους;  Αν ζουμάρεις την καμερούλα φιλαράκι θα δεις οτι μιλάμε για τη δική σου ζωή..κανενός άλλου..Ολοι αυτοι που λένε και ξαναλένε..δε χωράνε στο σπίτι σου..άντε λίγοι από δαύτους σε καμιά γιορτή με σουμάδα και κεφτεδάκια… Κανείς δεν είναι εκεί όταν κλαις..γελάς ή θυμώνεις.. ακόμα κι όταν κερδίζεις ευτυχία..μη σου πω οτι τη ζηλεύουν πολύ όλοι εκείνοι..και θα στη βγάλουν έξω από το παιχνίδι..κάνοντάς σε να πιστεύεις οτι δεν είναι ευτυχία..οτι δεν αρκεί για να είναι για να ξαναβγεις στην αρένα των δήθεν…

Η ζωή η δική σου είναι μία ξεχωριστή μοναδική δε μοιάζει με κανέναν. Οπως δε μοιάζει η η αναπνοή σου…όπως δε μοιάζει το δικό σου όνειρο με κανενός..Εσύ μπορεί να θες την αμμουδιά μου ροζ..το εκκλησάκι πάνω σε βουνό…ή το γαμπρό να φοράει..φουστάνι..! Μπορεί να μη θες ποτέ να ανέβεις εκείνα τα όποια σκαλιά…ή να θες να τα ανέβεις αθόρυβα..μπορεί να μη γουστάρεις το χορό..να μη σου αρέσουν τα λουλούδια.. Μπορεί να θες να μην ετοιμάσεις τίποτα..απλά όταν έρθει εκείνη η μέρα..να πάρεις εκείνον τον έναν ή τη μία και να πάτε μια βόλτα σε έναν παπά φίλο. Να του πείτε ένα θέλουμε να ζήσουμε μαζί και να τελειώσεις..

το μάθημα της ζωής είναι αυτό…και όσο πιο νωρίς το μάθεις..τόσο λιγότερο θα ταλαιπωρηθείς.. Τα όποια στερεότυπα είναι για να τα πατάμε..να τα εξαφανίζουμε.. Η αντίληψη της μοναδικότητάς μας…η αποδοχή της ταυτότητάς μας όπως ακριβώς είναι και όχι όπως..θα έπρεπε να είναι (says who??) θα ανοίξει τους πιο πρωτότυπους μοναδικούς δρόμους για να περπατήσεις τα όνειρά σου… χαρίζοντάς τους το πιο εύφορο έδαφος για να ανθίσουν και να βγάλουν καρπούς..

Στη φιλενάδα που πατά φρένο δίνω το κουράγιο μου σαν ευχάκι και το μεγάλο μου χειροκρότημα..και για σένα που απόψε θα κλείσεις εκείνο το βιβλίο των πρέπει που πάει απο γενιά σε γενιά θα κάνω μια τεράστια κολοτούμπα ευτυχίας..

Η ώρα η καλή..σε ο,τι!  😉

 

Advertisements