And the Oscar goes…

image

Simplicity

Υπάρχει κάτι κουραστικό στις ανθρώπινες σχέσεις..είτε οικογενειακές είτε φιλικές είτε ερωτικές είτε ο,τι θες.  Αντιλαμβάνομαι οτι ξεκινά απο έναν πηγαίο εγωισμό που γεννιέται με το καλημέρα σας..είναι γραμμένο στο dna μας αλλά δεν παύει να είναι αστείο.  Είναι η μόνιμη διεκδίκηση ενός τίτλου. Είτε ο τίτλος «έχω δίκιο»  ..είτε ο τίτλος «το πρόβλημά μου είναι μεγαλύτερο από το δικό σου»  είτε ο τίτλος του «πιο στεναχωρημένου» ..του «πιο θυμωμένου» ..του «πιο ταλαιπωρημένου» είτε ο,τι θες.

Αντί να κάτσεις με κάποιον δίπλα σου να συζητήσεις…να πεις..να ακούσεις να μιλήσεις..να καταλάβεις…προτιμάς να αποδείξεις οτι έχεις κάτι μεγαλύτερο… Η επιδίωξη αυτή τσαλακώνει τη σχέση..τη φθείρει και σαφώς δεν κερδίζει αυτό που θα έπρεπε λογικά να κερδίζει. Την ένωση..την απαλότητα των συναισθημάτων..και την αόρατη πλην όμως έντονη στήριξη..

Θα το έχεις βιώσει δε μπορεί.. Να λες στον φίλο..στον δικό σου άνθρωπο..οτι περνάς μια δυσκολία..ή οτι σου έτυχε κάτι στη δουλειά..στο σπίτι..στο δρόμο…και αυτομάτως ο απέναντί σου να αναφέρει κάτι χειρότερο δικό του κάνοντας την εκκίνηση.. ¨»Α…αυτό δεν είναι τίποτα..εμένα μια άλλη φορά…»…. Να του λες οτι είσαι κουρασμένος και εκείνος να σου λέει πόσο έχει κουραστεί..τι του συνέβη γιατί είναι χάλια…και τελικά να απορείς..ποιος ξεκίνησε τη γμν κουβέντα; Ποιος είχε ανάγκη; Και τι σκατά γίνεται τώρα; Απονέμουμε το χρυσό ..το αργυρό και το χάλκινο; Διεκδικούμε κάποιο δίπλωμα; Κάποια ανώτερη αξίωση οτι η ζωή μας είναι χειρότερη και οτι τα προβλήματά μας πολύ μεγαλύτερα από των άλλων….;

Ασε δε το άλλο…οι εύκολες ταμπέλες που βάζουμε σε κάποιους. Αν κάποιος βιώνει κάτι που σε γενικές γραμμές αποτελεί ένα ευτυχές γεγονός..έχει πάρει από εμάς τη μόνιμη ταμπέλα του ευτυχισμένου ανθρώπου που δεν έχει κανένα πρόβλημα..και κανένα δικαίωμα να νιώθει άσχημα για οποιονδήποτε λόγο…κάτι σα να κέρδισε το λαχείο ένα πράγμα και έλυσε όλα του τα προβλήματα. Συγγνώμη που θα σε δυσαρεστήσω φιλαράκι και με όλο το θάρρος…αλλά όταν κάποιος έχει κερδίσει το λαχείο..ναι μεν έχει χιλιοχοροπηδήσει..έχει ξανασάνει και έχει κάνει πάρτυ…αλλά έχει γεμίσει και έννοιες… Πού θα φυλάξει τα λεφτά μη του τα φάνε…πόσοι συγγενείς θα τον θυμηθούν…τι κινήσεις πρέπει να κάνει…τι επενδύσεις…ξαφνικά σύμβουλοι και νοματαίοι τον πλευροκοπούν..και θα πρέπει σίγουρα να επαναρυθμίσει τη ζωή του και να βρει νέες ισορροπίες..

Το ίδιο ισχύει και για εκείνον τον άνθρωπο που τον βρήκε μια δυστυχία. Οχι δεν είναι καταδικασμένος να ζει με την ταμπέλα του καημένου. Και δε θα έπρεπε οι υπόλοιποι να τον πλησιάζουν σα να είναι τόσο χάλια που δε μπορεί να χαρεί με τίποτα. Τον καταδικάζουν και εκείνοι στο να λυπάται συνέχεια. Και όμως η ζωή δεν είναι έτσι. Θα γελάσει με ένα αστείο..θα πάρει μια τρυφερή αγκαλιά..θα τραγουδήσει το κομμάτι που θα ακούσει στο ράδιο..θα κάνει μπουρμπουλήθρες με το καλαμάκι του καφέ..και πολλά πολλά άλλα…

Ταμπέλες εύκολες απο ανθρώπους που σκέφτονται…εύκολα ό,τι σημαίνει αυτό…. Μια διεκδίκηση πρωτιάς…μια ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης…ο,τι θες μπερδεμένο και ανακατεμένο. Πόλεμος συναισθημάτων…και ποιος θα βγει πρώτος σε αυτήν την κούρσα να σπάσει την κορδέλα της λήξης.. Ετσι λειτουργούμε όλοι μας; Δεν ξέρω. Κανείς δε μπορεί να μπει στη θέση του άλλου αλλά απαιτούμε να μπαίνει στη δική μας. Μπορούμε να εξαντλούμαστε στο να αναλύουμε το ίδιο πρόβλημα άπειρες μέρες…αλλά δε μπορούμε να συναισθανθούμε λίγο οτι και ο απέναντι είναι βυθισμένος στα δικά του προβλήματα; Μπορούμε να απαιτούμε από τον άλλον να έχει 100% διαρκή όραση και κατανόηση και διαίσθηση αλλά δε μπορούμε να κάνουμε το ίδιο;

Κάποιος πρέπει να κερδίσει τον τίτλο τελικά; Δεν ξέρω αλλά εκείνοι που τον διεκδικούν τον τίτλο του εκείνου που του έχουνε λάχει όλα τα προβλήματα συνήθως είναι πολύ προβληματικοί άνθρωποι. Εκείνοι που μονίμως πρέπει να δείξουν οτι έχουνε περάσει χειρότερα..είναι εκείνοι που έχουνε γεμίσει κόμπλεξ και που δεν έχουνε ξεπεράσει παλιότερες εποχές αλλά έχουνε παραμείνει κολλημένοι και απλά συσσωρεύουν..Στο έχω πει εξάλλου κι άλλες φορές οτι εκείνοι που μονίμως λένε πόσο δυστυχισμένοι είναι, είναι εκείνοι που προκαλούν τη δυστυχία συνεχώς.

Περίεργες οι ανθρώπινες σχέσεις. Τα σε αγαπώ..τα σε νοιάζομαι ..τα σε σκέφτομαι τα για πάντα και λοιπές πομπώδεις εκφράσεις φαίνονται λίγο ψεύτικες..λίγο γλεντζιάρες που λέμε και στο νησί…. Τελικά από εκείνους που δεν ειπώθηκαν τόσο πολύ..είδα μεγαλύτερη πρακτική. Από εκείνους που το παίζανε πιο κουλ..και δε πρήζανε τον άλλον με τις ανησυχίες τους και δε διεκδικούσαν τον όποιο τίτλο..είδα ζεστασιά και τρυφερότητα. Που δεν είχε ρολόι…είχε αυθορμητισμό…Ενα μήνυμα τυχαίο..ένα μέιλ εκεί που δεν το περιμένεις…

Αν αφήσεις τον εγωισμό στην άκρη ίσως δεις πιο ξεκάθαρα οτι ο απέναντί σου ζητά κι αυτος να μπεις στη θέση του. Αν μπορέσεις και μπεις χωρίς να πρέπει να έχεις βιώσει το ίδιο πρόβλημα θα σαι ο πιο επιτυχημένος ακροατής. Και ξέρεις και κάτι…δε χρειάζεται να βρεις καμία λύση…αρκεί να μην απλοποιήσεις το πρόβλημά του αρκεί να μη το γειώσεις.. Αρκεί απλά να πεις ένα καταλαβαίνω…αλλά πρόσεχε…θα πρέπει να κάνεις τον άλλον να το πιστέψει…θα πρέπει να σαι γνήσιος.. Η υποκρισία στο λόγο δεν πέτυχε ποτέ …παρά μόνο στο θέατρο και στο σινεμά..άντε ναι και στην πολιτική άλλα το θέατρο την καλυπτει…

Κανένας τίτλος λοιπόν. Κανένας αγώνας. Καμία διεκδίκηση. Δες το σα μια τραμπάλα. Πότε θα ανεβαίνεις ψηλά πότε ο άλλος…πότε μια απλή πανέμορφη ισορροπία. Δέξου το νόμο της βαρύτητας..τη χαρά του παιχνιδιού..και γέννησε ευτυχία. Γέννησε αυτη τη στήριξη την απλή…Γίνε απλός. Οσο πιο απλός…τόσο πιο αγαπητός..που τα λόγια τότε δε χρειάζονται να επαναλαμβάνονται και οι σιωπές..μπορούν να ενώσουν…

δεν έχει όσκαρ απόψε…και κανένα κόκκινο χαλί δε σε περιμένει για καμιά απονομή…άκου με που σου λέω..

Advertisements