Say cheese…!!

smileΠάνε πολλά χρόνια…δεν τολμώ να μετρήσω αν και ξέρω καλά….  Η μάνα μου τέλεια στη μοδιστρική…μας έντυνε χειμώνα καλοκαίρι..όταν είμασταν τσούπρες..Μα τα πιο ωραία ντυσίματα ήταν εκείνα τα αποκριάτικα… Έπαιρνε τα πατρόν και δώστου..η ραπτομηχανή της γιαγιάς…και να τα τα θαύματα..και τα σχόλια των άλλων μανάδων που την κάνανε παγώνι… Ως μάνα αποκτάς άλλες πηγές ικανοποίησης…περίεργο και δαύτο..θα πρεπε… αναρωτιέμαι αλλά αυτό είναι ένα άλλο άρθρο που ακόμα δουλεύεται στο μυαλό της νεομάνας..

Που λες φιλαράκι…μία απο εκείνες τις αποκριάτικες σεζόν…κάτι το μελαχροινό..κάτι το τσαχπίνικο που τότε διέθετα…κάνανε τη μάνα μου να φτιάξει μια σπανιόλα. Κατακόκκινο φόρεμα..με μια ζώνη βελούδινη στη μέση με ένα τριαντάφυλλο…στα μανίκια μαύρη δαντέλα..και στο τελείωμα σειρές απο διαφορετικά χρώματα…Κότσος τα μαλλιά και μια δαντελωτή τιάρα πάνω..με ένα λουλούδι… έκανα στροφές και να σου πολύχρωμες νοητές γραμμές στον αέρα.. Η μάνα μου περήφανη…μια σπανιόλα και μια βασίλισσα της νύχτας..δεσπόζαν στο σπίτι …έτοιμες να φορεθούν μέχρι ολικής καταστροφής… Η περηφάνια που λέγαμε την οδήγησε στο φωτογράφο της γειτονιάς..Τι τώρα..απλές σπιτικές απο εκείνες που κανείς δε σημαδεύει σωστά..και να σου το σύνθετο πιο πολύ απο τα παιδιά σου; Και όλα αυτά θα τα μάθαινες αφότου πέρναγε η σεζόν και εμφάνιζες το φιλμ..!

Στο φωτογράφο λοιπόν..για πρώτη φορά..εγώ η μικρή… Τι πάει να πει πάρε πόζα κλπ… Μας στήνει που λες σε ένα μπλε background…και ζητά να χαμογελάσουμε.. Δωστου τα κλικ…ακίνητη εγώ..και αγέλαστη..Εγώ ο μεγαλύτερος χάχας…δεν έκανα ούτε ένα χαμόγελο. Τι αστεία μου έλεγε…τι αρκουδάκια έφερε και κούναγε..αγέλαστη..Η αδερφή μου έπαιρνε πόζες βαρεμάρας..και το χαμόγελό της γινόταν όλο και πιο εκνευρισμένο με την πάρτη μου…μα εγώ τίποτις..

Τελικά συμβιβαστήκαμε σε ένα κλικ που έμελλε να γίνει το ανέκδοτο της οικογένειας.. Κατάφερα και χαμογέλασα..Ετσι πίστευα δηλαδή…μέχρι που είδα τη φωτογραφία. Ενωμένα δόντια πάνω κάτω και ανοιχτά τα χείλια..Κάτι σαν επίσκεψη στον οδοντίατρο..! Και τώρα αν με ρωτήσεις δεν ξέρω να σου πω γιατί δε γέλαγα. Γέλα μου έλεγες απο μικρή και εγώ χασκογέλαγα.  Θες το τρακ του καινούριου…θες οτι έπρεπε να γίνει εκείνη τη στιγμή χωρίς να υπάρχει κάτι αστείο…κανείς δεν ξέρει… Ίσως από τότε να μη μου άρεσαν αυτές που ονομάζω στημένες φωτογραφίες..ή αλλιώς οι φωτογραφίες της ταβέρνας… Ξέρεις απο εκείνες που περνά ο φωτογράφος και είσαι με τη μπουκιά στο στόμα..και σου λέει να σου βγάλει μία μόνο σου και μία με το διπλανό σου και αστράφτει το φλας..και βγαίνεις σούπερ αρυτίδωτος και άσπυρος..άσπρος ολόασπρος..με τα μισογεμάτα πιάτα μπροστα…

Τι στα λέω όλα αυτα ε; Να έφερε ο δρόμος του fb ένα αρθράκι απο κάποιον ηλικιωμένο φωτογράφο που λατρεύω.. Κάποτε λέει ήταν ντροπή να χαμογελάς στις φωτογραφίες…δεν ήταν ευπρεπές…το έκαναν μόνο οι φτωχοί, οι έκφυλοι και οι  μεθυσμένοι… Κάπως έτσι να δεις που μπερδεύτηκε ο κόσμος..και καθότι κουβαλάμε τα πάντα από το παρελθόν μας..απο γενιά σε γενιά..πέρασε και τούτο το στραβό…το να γελάς πολύ δεν κάνει…το να χαμογελάς..δεν είναι ευπρεπές…Πόσες φορές βλέπεις κόσμο να μαζεύει το χαμόγελό του ή να το πνίγει; Και στις φωτογραφίες..κάποιοι λένε οτι δεν έχουνε καλό χαμόγελο και μένουν σοβαροί.. Τι πάει να πει δεν έχεις καλό χαμογελο ή δεν κάνει να γελάς τόσο πολύ;

Και να σου η σπανιόλα να χορεύει μέσα μου..Μπορεί σε εκείνο το φωτογράφο που δε με ενέπνεε μάλλον να μη χάρισα ούτε ένα…μα εκείνη η αποκριάτικη σεζόν με την καλύτερη στολή που χε φτιάξει ποτέ η μάνα μου..με είχε κάνει καταχαρούμενη..Στροφές και χρώματα..και να σου τα γέλια…απο το μικρό χάχα.. Αν κάτι δεν μετάνιωσα ποτέ..είναι που τούτο το χαμόγελο δεν το άφησα εκεί στην παιδική μου ηλικία. Το είπα φάρμακο..δυναμωτικό…το είπα τρόπο ζωής. Και αν αυτό με κατατάσσει στους φτωχούς..στους μεθυσμένους και στους ευτελείς…ας μη γίνω ποτέ εκείνη η κάποια. Και στο προτείνω και σένα..

Η ζωή είναι μια σειρά απο κλικς! Say cheese και πάρε πόζα..Μία είναι.  Δε θα ξαναρθεί…

 

Advertisements