Μαθηματάκι

lessonΤο μικράκι μου κλαίει στο καρότσι την ώρα που γυρίζω από την καφετέρια που την πήγα βολτούλα με το καρότσι και απόλαυσα το καφεδάκι μου. Κλαίει με το δίκιο της. Παραπέρασε η ώρα και πρέπει να φάει και έχει κάθε λόγο να κλαίει γιατί εκείνη την πείνα τη νιώθει με πόνο στο στομάχι της το άδειο. Και ο μόνος τρόπος να μου το πει είναι έτσι. Αν γεννιόταν με έναν έτοιμο εγκέφαλο θα έλεγε Πού είναι το γάλα ρε μάνααααααααααααα! Αλλά γεννιέται μωρό. Το λέει και το όνομα.

Αναρωτιέμαι γιατί ιδρώνω πιο πολύ…γιατί κοιτάζω γύρω μου..γιατί επιταχύνω το καρότσι..γιατί της μιλάω προσπαθώντας να την ηρεμήσω και μάλιστα γρήγορα..γιατί της λέω Σσσστ…ιδίως όταν περνάω δίπλα από κόσμο.  Αναρωτιέμαι γιατί αυτό με αγχώνει. Γιατί με κάνει να ντρέπομαι. Γιατί με γεμίζει ενοχές και τύψεις..γιατί με στήνει στον τοίχο..και γιατί κάνω το καημένο το μικράκι μου να νιώθει οτι…δεν πρέπει…να κλάψει..δηλαδή να ζητήσει το γάλα του! Και τι με κάνει να πιστεύω οτι με αυτή τη στάση θα σταματήσει; Και μήπως αν σταματήσει ενώ πεινάει θα έχω κάνει μια τεράστια γκάφα;;;   Παύω να κλαίω και ας θέλω..σημαίνει απογοητέυτηκα και κατάλαβα οτι δε θα ικανοποιηθεί το αίτημά μου..

και όλα αυτά αναρωτιέμαι γιατί… Ο κόσμος που κοιτάζει…η ενοχή οτι κάτι δεν κάνεις καλά. Οι άλλοι…εκείνοι οι άλλοι που θα σου πούνε οτι το κακόμαθες και κλαίει εύκολα..και άκουσον άκουσον..δεν έχει μάθει να περιμένει..(!!) …εκείνοι που θα σου πούνε οτι δε θα έπρεπε να το φτάσεις στο σημείο να κλαίει..οτι θα έπρεπε να έχεις τρόπο να το ταίσεις όταν βγαίνεις..εκείνοι που θα κοιτάζουν επίμονα το καρότσι και θα ακούσεις τους ψιθύρους τους ή καμιά φορά θα τους φανταστείς..

Και ξαφνικά το μεγάλο στοπ στον άναρχο αρνητικό μου κόσμο..ευτυχώς.  Και η ισορροπία. Το μωρό κλαίει γιατί κάτι θέλει. Κανείς δεν ξέρει πότε θα το θελήσει. Δεν είναι όλα στο πρόγραμμα. Κάποιες φορές θα πεινάσει πιο νωρίς. Κάποιες φορές εσύ θα έχεις χάσει το χρόνο γιατί είσαι άνθρωπος με ανάγκες. Ε και; Το κλάμα είναι υγιές!  Αν η μικρή μου δεν έκλαιγε ποτέ θα σήμαινε οτι μεγάλωνα ένα ανθρωπάκι που δεν απαιτεί τίποτα..που δεν έχει ανάγκες.  Αλίμονό μου! Σε τι κόσμο θα το έφερνα!!! Θα το καταβρόχθιζε ο πρώτος τυχαίος..!

Και τώρα εσύ και ο κόσμος φιλαράκι. Ξανφικά το νέο ανθρωπάκι σε κάνει ιδιαιτέρως ευάλωτο. Νιώθεις οτι μέσα από το μεγάλωμά του μπαίνεις ξανά σε εξετάσεις. Το οτιδήποτε καταφέρνεις μαζί του σε κάνει να νιώθεις οτι πέτυχες ή απέτυχες αναλόγως. Αυτό το μικρό..σου βγάζει όλες τις αδυναμίες σε χορό. Το αν σε ένοιαζε τι λέει ο καθένας..τώρα γίνεται ακόμα πιο έντονο..το αν ένιωθες εύκολα ενοχές για κάτι σε κάνει ακόμα πιο ένοχο και πάει λέγοντας.  Αυτό το μικρό που είναι κομμάτι από εσένα…έρχεται για να σε γεννήσει και πάλι. Και να σου βγάλει στη φόρα όλο σου τον εαυτό απροστάτευτο..έξω απο την οποιαδήποτε γυάλα που μπορεί να είχες βάλει..έξω από πανοπλίες.

πριν αρχίσεις λοιπόν να έχεις την ίδια και απαράλλαχτη συμπεριφορά που είχες πριν..δέξου το σαν ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΔΩΡΟ.  Σου δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία να επαναπροσδιορίσεις πράγματα πάνω σου. Οτιδήποτε αφορά το χαρακτήρα σου. Θα τα δεις τώρα όλα τόσο έντονα…τόσο δυνατά..Θα πρέπει να παλέψεις για δεύτερη φορά με τις αδυναμίες σου. Ξαφνικά έχεις τη δυνατότητα να νικήσεις σε ο,τι είχες χάσει. Απίστευτη ευκαιρία. Σταμάτα λοιπόν τις γκρίνιες σαν κι εμένα..και τις ενοχές και τις τύψεις..άσε το μικρό σου να εκφραστεί και εκφράσου μέσα από αυτό. Πες του ένα σε καταλαβαίνω μικρούλα μου σαν περνάς απο τους κουτσομπόληδες και ρίξε τους ένα χαμόγελο. Προχώρα ήρεμα..και γέμισε θετικές σκέψεις το μυαλό σου.

Η γέννηση φέρνει γέννηση…ανακατώνει τη ζωή σου για να την ξαναφτιάξεις.  Και αν το δεις λίγο πιο πέρα δεν αναφέρομαι μόνο στη γέννηση ενός μωρού. Οταν γεννιέται κάτι στη ζωή σου…ανακατώνονται διάφορα..νιώθεις πιο ευάλωτος όταν αλλάζεις..επαναπροσδιορίζεις…όταν διεκδικείς κάτι διαφορετικό που δε σε έχει συνηθίσει κανείς να το κάνεις. Είναι πολύ εύκολο να κάνεις πίσω..να φοβηθείς..να συμβιβαστείς..να νιώσεις οτι κάνεις λάθος ή οτι θα αποτύχεις…αν δεν ξεπεράσεις τις όποιες αδυναμίες..  Κάπως έτσι..τα ωραία κομμάτια του αυτού σου θάβονται..και φθείρονται ακόμα περισσότερο.

Ας ξαναγεννιόμαστε μέσα απο τις αλλαγές μας..μέσα από τα φοβητσιάρικα όνειρά μας που κρύβουμε… Ας μη μας στήνει κανείς στον τοίχο. Ας μη μας αγχώνει κάτι που δε μπορούμε να ελέγξουμε.  Ας το δούμε ως πρόκληση και πρόσκληση. Ας μη μας πισωγυρίσει κανένα αρνητικό σχόλιο των γύρω μας.

Ας γίνουμε και εμείς εκείνα τα μωράκια που μαθαίνουν από την αρχή και που λόγω έλλειψης εμπειρίας..δε φοβούνται ..τολμούν…δεν τους νοιάζει τι θα πει ο απέναντι…αλλά κάνουν ο,τι γουστάρουν…και αν θέλουνε να κλάψουνε θα το κάνουν και κανένα σσστ δε θα τα εμποδίσει.

Ας μη σωπαίνουμε τους εαυτούς μας γιατί έτσι πρέπει..ή έτσι συνηθίζεται… Και το μάθημα της μικρής μου έλαβε τέλος.

Σε ευχαριστώ και πάλι διαολάκι μου…

 

Advertisements