«Ευχαριστώ»

πέρσι τέτοια εποχή ανυποψίαστη έπινα ζεστά ρακομελάκια και ώριμα κρασάκια…χοροπήδαγε μια μπαλίτσα μέσα μου για να βρει το δρόμο της και να χτίσει το σπιτικό της και ίσως με το μεθύσι να τη βοήθησα να το χτίσει και πιο χαρούμενα για αυτό και μου βγήκε γελαστή… Θα θυμάμαι σε τούτο το ηλεκτρονικό μαραφέτι…τις ζαλισμένες μέρες…τις μέρες που όλα μυρίζανε χάλια και δεν ήτανε λίγες…τα Gaviscon που αηδιάζανε και τις ιταλικές καραμέλες τις φυτικές που κάνανε και καλά θαύματα… Τη νύστα…την κούραση…το σφίξιμο στη ζώνη της φούστας και του παντελονιού…τις ριχτές μπλούζες και τις ακόμα πιο ριχτές..το στάδιο βάλε το τσουβάλι είναι το μόνο που σε κάνει να νιώθεις πιο καλά…τους ανήσυχους ύπνους που στενεύανε όλο και πιο πολύ και δώστου από όλους…το ηλίθιο ¨κοιμήσου τώρα που μπορείς»….και λοιπά τσιτάτα…

θυμάμαι ακόμα τα παγωμένα νερά για να μη νιώθω τη γεύση τους και το ανακάτεμα στο στομάχι…το δεν ξέρω τι έχω και κλαίω…και πόσα άλλα…μα να θα θυμάμαι και εκείνη τη ροζ γραμμούλα που με έκανε και έκλαψα έναν τέτοιο καιρό πέρσι…το μυστικάκι το οικογενειακό που το απολαύσαμε σε χουχουλιάρικους καναπέδες και σε κουβέρτες ζεστές…που το στολίσαμε στο δέντρο και πήρε το πρώτο του πρωτοχρονιάτικο δώρο…Θα θυμάμαι που από σχήμα φράουλας όπως έλεγα στην ανιψιά μου..έφτασε μια μικρή μπανανίτσα Κρήτης…και αργότερα έγινε καρότο..και στο τέλος ένα ώριμο καρπουζάκι σαν κι εμένα την ίδια…! Θα θυμάμαι τα χάδια σε μια ανύπαρκτη κοιλιά και μετά σε μια υπαρκτή…το κουβάλημα μιας ζωής όπου πήγαινα..στο αυτοκίνητο στο μετρό…την ανάγκη για προστασία που γεννιέται από το πουθενά και κάνεις τα πάντα…τηρείς τα πάντα…δεν παρεκκλίνεις… Τα χαπια..τα πιεσόμετρα…τους μετρητές σακχάρου…τις 24ωρες συλλογές…και δωστου υπέρηχοι..Δε θα ξεχάσω ποτέ το τικ τακ..και τους τόσο γρήγορους παλμούς από μία κουκίδα…κι αργότερα από κάτι που είχε πόδια και χέρια..και κεφάλι..και μάτια κλειστά…

θα θυμάμαι τις ενέσεις κορτιζόνης και το φόβο της προεκλαμψίας και της προωρότητας…τα κλάματα του φόβου και της ανησυχίας..και αργότερα τα κλάματα της προσμονής…το φόβο και τώρα τι θα κάνω…αφού δεν ξέρω τίποτα.. Θα θυμάμαι τις 17 ώρες που δεν έλεγε να κατέβει η μικρή μου επαναστάτρια…τα γέλια και τα κλάματα…και τη καισαρική μετά μουσικής..και πολύχρωμων καπέλων….και εκείνο το Νατην την όμορφη…και το κρακ στην καρδιά από το πρώτο κλάμα και την πασαλλειμένη αγκαλιά…σε ένα παγωμένο απο χειρουργείο σώμα…Και ένα εσύ ήσουν εκεί μέσα με δάκρυα..και χαμόγελα… Θα θυμάμαι που έπρεπε να μείνει εκεί και εγώ να γυρίσω κάπου που πριν το έλεγα σπίτι μου..αλλά χωρίς εκείνη δεν ήταν τίποτα..παρά μόνο ένα μέρος να κοιμηθώ για να πάω να τη δω πάλι με τις μάσκες  της και τα άχαρα πυρεξάκια της…αντί για το ροζ πουπουλένιο λίκνο της…

μια τέτοια εποχή…του αγίου νικολάου εκείνη έκανε βόλτες μέσα μου..έψαχνε να βρει το πιο ωραίο μέρος για να χτίσει το σπιτάκι της…κι εγώ έπινα ρακόμελα και φελντέν για να περάσει ο πονόκοιλος…χα…

πέρασε ένας χρόνος…και εσένα δε σε νοιάζει. Εμένα όμως ναι. Για να θυμάμαι. Για να θυμηθεί και εκείνη κάποτε. Για να υπάρχει και εδώ…

έστειλα γράμμα στον Αγιο Βασίλη φέτος αλλά δε ζήτησα τίποτα. του έγραψα απλά «Ευχαριστώ»…
Να χουμε την υγειά μας θα πω..σε όλους…να μας φέρνει δώρα ο άγιος και εμείς να λέμε ευχαριστώ…τίποτε άλλο..

Advertisements