So simple…

simplicityη κόρη μου …μου μαθαίνει τα απλά. Όπως απλά μαθαίνει εκείνη το καθετί και φτιάχνει τις συνάψεις της…έτσι απλά κι εγώ δίπλα της φτιάχνω έναν νέο εγκεφαλάκο. Στην αρχή νόμιζα οτι το έφτιαχνα για να καταλαβαίνω εκείνη και να μαι εντάξει σε όσα ζητάει. Μετά κατάλαβα οτι το φτιάχνω για μένα. Ή καλύτερα για εμάς. Και το για εμάς είναι ακόμα καλύτερο. Η κόρη μου μαθαίνει να χαζεύει πολύχρωμα φώτα και της αρκεί. Μπορεί να κάτσει στο ριλάξ της και να κοιτάζει τα πολύχρωμα λουλούδια λαμπάκια που της έχω πάρει από τότε που ήρθε σπίτι. Της αρκεί. Μπορεί να τους γελάει και να τους μιλάει.

Το ίδιο θα κάνει σε ο,τι της αρέσει. Απλά. Θα του μιλήσει..θα του γελάσει…

Θα ζητήσει αν θέλει κάτι. Θα κλάψει αν δεν την ακούσω ή αν δεν την καταλάβω. Θα πιέζει το μάγουλό της στο στόμα μου όταν λαχταρά τα φιλιά μου..θα το πάει μακριά όταν θα τη μπουχτίσω.

Η κόρη μου, μου μαθαίνει ξανά πώς είναι να φτιάχνεις από την αρχή κάτι. Από το μηδέν που λέει και ο φίλος. Πώς είναι να κοιτάζεις κάτι σα να μην το είχες ξαναδεί ποτέ. Τώρα που η όρασή της βελτιώνεται..είναι σα να κοιτάζει τον ίδιο κόσμο ξανά από την αρχή..Τα μάτια της γουρλώνουν..η καρδιά της χτυπά γρηγορότερα και η ανάσα της είναι σα παιχνιδιάρικο λαχάνιασμα σκύλου…

Κάπως έτσι θα πρεπε να μασταν όλοι στη ζωή απέναντι. Σαν εκείνο το λαχάνιασμα του σκύλου…Και όποιος θέλει να τον βγάλουμε μαζί βόλτα ας έρθει μαζί μας…Θα τον πλατσουρίσουμε στη θάλασσα…θα τινάξει τα νερά στην άμμο…θα τρέξουμε μαζί του στο πάρκο και θα κυλιστούμε στο γρασίδι…Θα τον πάρουμε αγκαλιά στο κρεβάτι σαν ξυπνησουμε.. Κι εκείνος πιστός..εκεί θα λαχταρά να παίξουμε μαζί του…Ετσι κι η ζωή..

Η κόρη μου..μου μαθαίνει τον κύκλο. Αυτόν που ξεκίνησα κάποτε..και έχασα την άκρη του κάνοντας σβούρες. Και τώρα που ρθα στα μέτρα μου…θύμηθηκα και τα σταθμά μου. Και ξέρεις τι λέω…σε όποιον αρέσουμε. Για τους άλλους δε θα μπορέσουμε. Ζωή είναι αυτή. Βγάλε της το λουράκι και άσε την να τρέξει…so simple..

Advertisements